If in the past we were quick to note others ’ weak points, have we progressed, no longer expecting them to be almost “perfect ”?
شاید سابقاً فقط نقطه ضعفهای دیگران را می‌توانستیم فوراً تشخیص دهیم ،‏ آیا حال به این حد رسیده‌ایم که از کسی انتظار ‹ کاملیت › نداشته باشیم ؟‏