They were busy looking after “orphans and widows in their tribulation ” and kept themselves“ without spot from the world, ” not wasting their time on futile debates about words.
آنان ‹ یتیمان و بیوه‌زنان را در مصیبت ایشان تفقّد و یاری می‌کردند و خود را از آلایش دنیا نگاه می‌داشتند › ؛‏ همچنین وقت خود را برای مباحثات بیهوده راجع به کلمات هدر نمی‌دادند .‏