وقتی از مُوآب به سرزمین یهودا برگشت ،‏ با تلخ‌کامی تمام ناله سر داد و گفت :‏ ‹ مرا نَعُومی [یعنی « سُرور من »] مخوانید بلکه مرا مُرَّه [یعنی « تلخ »] بخوانید زیرا قادر مطلق به من مرارت سخت رسانیده است .‏