Contemplating all of this, one cannot help but feel like the psalmist David, who said: “When I see your heavens, the works of your fingers, the moon and the stars that you have prepared, what is mortal man that you keep him in mind, and the son of earthling man that you take care of him? ” ​ — Psalm 8: 3, 4.
کسانی که بر این موضوعات تعمّق می‌کنند همچون داود مزمورنویس برانگیخته می‌شوند تا چنین اعتراف کنند :‏ « وقتی به آسمان تو و به ماه و ستارگانی که آفریده‌ای نگاه می‌کنم ،‏ می‌گویم انسان چیست که تو به فکر او باشی و او را مورد لطف خود قرار دهی ؟‏ » —‏ مزمور ۸ :‏ ۳ ،‏ ۴ ،‏ ترجمهٔ تفسیری .‏