Is it not far better to dwell on the good qualities of the appointed elders and other fellow believers rather than on their shortcomings?
آیا خیلی بهتر نیست که به جای انگشت گذاشتن بر روی نقاط ضعف پیران منصوب و هم‌ایمانان دیگر ،‏ به صفات نیکوی آنان فکر کنیم ؟‏