King David, who struggled with guilt, put it this way: “When I kept silent, my bones wasted away because of my groaning all day long.
داوود پادشاه نیز چنین احساسی داشت و گفت :‏ « هنگامی که خاموشی گزیده بودم ،‏ استخوانهایم می‌پوسید از ناله‌ای که تمام روز برمی‌کشیدم .‏