Paul had reason for joy over the Philippians: “In the way that you have always obeyed, not during my presence only, but now much more readily during my absence, keep working out your own salvation with fear and trembling. ”
پولس حق داشت که از فیلپیان مسرور باشد :‏ « پس ای عزیزانِ من چنانکه همیشه مطیع میبودید نه در حضور من فقط بلکه بسیار زیادتر الآن وقتیکه غایبم نجات خود را بترس و لرز بعمل آورید .‏ »