Do we insist that others accept us as we are, or do we humbly work to eliminate personality traits that others rightly find offensive?
آیا اصرار داریم که دیگران ما را همان طور که هستیم بپذیرند یا برعکس ،‏ با فروتنی تلاش می‌کنیم که خصوصیات ناپسند خود را که باعث رنجش دیگران می‌شود اصلاح کنیم ؟‏