Should we conclude, then, that because the law of the Christ “belongs to freedom, ” it is permissive, whereas the Pharisees, with all their oral traditions, at least kept the conduct of people within strict bounds?
آزادی » است ،‏ هر کاری را مجاز می‌شمارد ،‏ حال آنکه فریسیان با همهٔ رسوم شفاهی خود ،‏ حداقل رفتار مردم را در قید و بندهای خشک حفظ می‌کردند ؟‏