می‌توان به آسانی داود را غرق تفکّر تجسّم کرد که با نگاهی به سال‌های عمر خود شروع به نواختن بربط خود می‌کند و این شعر را می‌سراید :‏ ‹ یَهُوَه قدم‌های انسان را مستحکم می‌سازد ،‏ و در طریق‌هایش سُرور می‌دارد .‏