Does this mean, though, that we can presume on God’s mercy, using our sinful nature as an excuse to sin?
آیا این امر به معنای آن است که ما می‌توانیم از رحمت خدا سوءاستفاده کنیم و طبیعت گناه‌آلود خود را دست‌آویزی برای انجام گناه قرار دهیم ؟‏