They felt a personal moral responsibility to do what they could each day to help those experiencing poverty, adversity, illness, or other difficulties.
انگیزهٔ آنان دلسوزی‌ای گذرا نبود که از مشاهدهٔ التماس‌های شخصی نیازمند در دل انسان ایجاد می‌گردد ،‏ بلکه مسئولیت اخلاقی‌ای بود که در قبال تهیدستان ،‏ مشقّت‌دیدگان ،‏ و بیماران احساس می‌کردند .‏