After mentioning widows who qualified for congregation assistance, he referred to widows who learned “to be unoccupied, gadding about to the houses; yes, not only unoccupied, but also gossipers and meddlers in other people’s affairs, talking of things they ought not. ”
او پس از تحسین بیوه‌زنانی که شایستهٔ دریافت کمک‌های جماعت بودند به بیوه‌زنانی اشاره کرد که « خانه به خانه گردش کرده ،‏ آموخته می‌شوند که بی‌کار باشند ؛‏ و نه فقط بی‌کار بلکه بیهوده‌گو و فضول هم که حرف‌های ناشایسته می‌زنند .‏ »