True Christians do not have to be prodded into giving; they consider it a privilege to support their King to the extent their circumstances permit, each one “just as he has resolved in his heart, not grudgingly or under compulsion. ” ​ — 2 Corinthians 9: 7.
مسیحیان حقیقی برای بخشیدن ،‏ احتیاجی به تهییج شدن ندارند ؛‏ آنان به این امر به عنوان یک امتیاز می‌نگرند که از پادشاهشان تا اندازه‌ای که وضعیت آنها اجازه می‌دهد پشتیبانی کنند ،‏ « هر کس باید مطابق آن چه در دل خود تصمیم گرفته است بدهد و نه از روی بی‌میلی و اجبار .‏ » —‏ ۲قرنتیان ۹ :‏⁠ ۷‏ ،‏ ا ش‏ .‏