Instead of finding happiness in his wealth, he eats ‘ with vexation, ’ as though he begrudges even the money he has to spend for food.
(‏ جامعه ۵ :‏ ۱۷ )‏ آری ،‏ شخص بجای آنکه از ثروت خود لذت ببرد ،‏ غذای خود را ‹ در حزن و ناراحتی › می‌خورد ،‏ که انگار حتی پول غذای خود را هم با اکراه می‌پردازد .‏