King David saw this connection. He sang: “Let the sayings of my mouth and the meditation of my heart become pleasurable before you, O Jehovah. ”
داود پادشاه که به این موضوع واقف بود ،‏ چنین سرود :‏ « سخنان زبانم و تفکّر دلم منظور نظر تو باشد ،‏ ای خداوند که صخرهٔ من و نجات‌دهندهٔ من هستی !‏ »