Job was laughed at by younger men ‘ whose fathers he would not even have placed with the dogs of his flock. ’
(‏ ایوب ۳۰ :‏ ​ ۱،‏۱۰،‏۳۰ )‏ از آنجایی که او خود را به طور تمام و کمال به یَهُوَه وقف کرده بود ،‏ وجدانی پاک داشت و می‌توانست بگوید :‏ « مرا بمیزانِ عدالت بسنجد ،‏ تا خدا [تمامیت] .‏ .‏ .‏