When dealing with the “superfine apostles ” in the Corinthian congregation, he urged the brothers:“ Now I myself, Paul, entreat you by the mildness and kindness of the Christ, lowly though I am in appearance among you, whereas when absent I am bold toward you. ”
او در سخنانش راجع به اشخاصی که در جماعت قُرِنتیان « بزرگ‌ترین رسولان » خوانده می‌شدند ،‏ به برادران خود گفت :‏ « من خود ،‏ پولُس ،‏ که چون در میان شما حاضر بودم فروتن بودم ،‏ لیکن وقتی که غایب هستم ،‏ با شما جسارت می‌کنم ،‏ از شما به حلم و رأفت مسیح استدعا دارم .‏ »