The psalmist speaks of the sun in figurative language, picturing it as “a mighty man ” who runs from one horizon to the other during the day and retires at night in“ a tent. ”
مزمورنویس به طور سمبولیک خورشید را مانند « پهلوانی » تجسّم می‌کند که در طی روز از یک سوی زمین به سوی دیگر آن می‌دود و در شب به ‹ خیمهٔ › خود وارد می‌شود .‏