Can a Christian really justify choosing to be entertained by the sort of people he would never dream of inviting into his home?
فرد مسیحی چگونه می‌تواند توجیه کند که با میل خود به تماشای رفتار و اَعمال کسانی بنشیند که در زندگی واقعی حتی فکر دعوت کردن آن‌ها به خانه‌اش نیز به ذهنش خطور نمی‌کند ؟‏