When it was complete, King Solomon dismissed the celebrants, who “began to bless the king and to go to their homes, rejoicing and feeling merry of heart over all the goodness that Jehovah had performed for David his servant and for Israel his people. ”
(‏ ۲تواریخ ۷ :‏ ۸ )‏ در پایان ،‏ سلیمانِ پادشاه برگذارکنندگان را مرخص کرد و « ایشان برای پادشاه برکت خواسته و با شادمانی و خوشدلی بسبب تمامئ احسانیکه خداوند ببندهٔ خود داود و بقوم خویش اسرائیل نموده بود بخیمه‌های خود رفتند .‏ »