In selecting an animal for sacrifice, he did not have to choose one that was blind, lame, or sick.
(‏ رومیان ۱۴ :‏ ۱۲ ؛‏ غَلاطیان ۶ :‏ ۵‏ )‏ به این دلیل مَلاکی ۱ :‏ ۱۴ می‌گوید :‏ « پس ملعون باد هر که فریب دهد و با آنکه نرینه‌ای [صحیح و سالم] در گلهٔ خود دارد معیوبی برای خداوند نذر کرده ،‏ آن را ذبح نماید .‏ »