Is it reasonable to believe that our generous God would keep to himself and thereby deny us the gift of knowing who he is and of drawing close to him?
(‏ یعقوب ۱ :‏ ۱۷‏ )‏ آیا تصوّر این که خدایی چنین سخاوتمند از ما دوری جوید و به ما اجازه ندهد او را بشناسیم و به او نزدیک شویم ،‏ منطقی است ؟‏