True, education and the cultivation of one’s talents are important, but should they be pursued so single - mindedly that one has no time for family and friends?
اما آیا درست است که این اهداف را با چنان افراطی تعاقب کنیم که دیگر وقتی برای اعضای خانواده و دوستانمان باقی نماند ؟‏