In fact, Adam was so happy that he expressed his joy in the earliest recorded poetry: “This is at last bone of my bones and flesh of my flesh. This one will be called Woman, because from man this one was taken. ” — Genesis 2: 23.
در واقع ،‏ این مسئله بقدری موجب مسرت آدم شد که او شادی خویش را با سرودن نخستین شعر مکتوب ابراز کرد :‏ « همانا اینست استخوانی از استخوانهایم و گوشتی از گوشتم از این سبب نساء [زن] نامیده شود زیرا که از انسان گرفته شد .‏ » —‏ پیدایش ۲ :‏ ۲۳ .‏