One Israelite captive in Babylon expressed his feelings toward the holy city this way: “Let my tongue stick to my palate, if I were not to remember you, if I were not to make Jerusalem ascend above my chief cause for rejoicing. ” ​ — Ps. 137: 6.
یکی از اسیران اسرائیلی در بابل احساسات خویش را در مورد این شهر مقدّس چنین ابراز کرد :‏ « اگر تو را به یاد نیاورم ،‏ آنگاه زبانم به کامم بچسبد ،‏ اگر اورشلیم را بر همهٔ شادمانی خود ترجیح ندهم .‏ » —‏ مز ۱۳۷ :‏ ۶ .‏