How can we “consider ” someone who feels downhearted because of the shame and despair that he still experiences as a result of a past transgression, even though he has taken steps to correct matters?
شاید کسی با وجود آن که قدم‌هایی در راه اصلاح گناه یا خطای گذشته‌اش برداشته است ،‏ هنوز دلشکسته و شرمگین باشد .‏ در این صورت ،‏ چگونه می‌توان « ملاحظهٔ » او را کرد ؟‏