If the Roman State demanded things that belonged to God, such as worship or a person’s life, true Christians followed the apostolic counsel: “We must obey God as ruler rather than men. ” ​ — Acts 5: 29.
(‏ متی ۲۲ :‏ ۲۱‏ )‏ چنانچه دولت روم خواستار چیزی بود که به خدا تعلق داشت ،‏ مانند پرستش یا زندگی یک شخص ،‏ مسیحیان حقیقی از پند وابسته به رسولان پیروی می‌کردند :‏ « خدا را میباید بیشتر از انسان اطاعت نمود .‏ » —‏ اعمال ۵ :‏⁠ ۲۹‏ .‏