He wrote: “When I see your heavens, the works of your fingers, the moon and the stars that you have prepared, what is mortal man that you keep him in mind, and the son of earthling man that you take care of him? ”
او عظمت عالم و قدرت صانع آن را بدینگونه به رشتهٔ کلام درآورد :‏ « چون به آسمان تو نگاه کنم که صنعت انگشتهای توست ،‏ و به ماه و ستارگانی که تو آفریده‌ای ،‏ پس انسان چیست که او را به یاد آوری ،‏ و بنی‌آدم که از او تفقد نمایی ؟‏ »