Are you not encouraged when you see, for example, the single parent who regularly comes to the Kingdom Hall with children in tow? Or the depressed soul who faithfully comes to meetings despite persistent feelings of worthlessness?
مثلاً آیا از مشاهدهٔ یک ولی مجرد که فرزندانش را به طور مرتب به سالن ملکوت می‌آورد ،‏ یا افرادی که دچار افسردگی هستند و دائماً با احساس حقارت می‌جنگند و با وجود این با وفاداری به جلسات می‌آیند ،‏ و یا نوجوانانی که با وجود تأثیرات منفی مدرسه و عوامل دیگر ،‏ از لحاظ روحانی در حال رشد هستند ،‏ احساس دلگرمی نمی‌کنیم ؟‏