Is it not appealing to know that he ​ — the Son of God and the greatest man who ever lived — ​ humbly washed the feet of his disciples?
(‏ لوقا ۷ :‏ ۱۱ -‏ ۱۵‏ )‏ آیا وقتی می‌خوانیم که پسر خدا ،‏ یعنی بزرگ‌ترین انسان تاریخ بشر ،‏ با کمال فروتنی پای‌های شاگردانش را شست ،‏ جذب شخصیت او نمی‌شویم ؟‏