با این حال تصوّر کنید که داود در بیرون صحن مقدّس یعنی نزدیک خیمهٔ اجتماع ،‏ مرکز پرستش حقیقی ایستاده است و دل او چنان از شکرگزاری پر شده است که می‌خواهد تمام عمر آنجا بماند و « جمال خداوند را مشاهده » کند .‏