Does “the desire of the eyes ” — the desire to possess things that they see, even at the sacrifice of spiritual pursuits — cause them to push the interests of true worship into second place?
آیا « خواهش چشم » —‏ یعنی آرزوی داشتن آنچه می‌بینیم ،‏ حتی به قیمت قربانی کردن فعالیت‌های روحانی —‏ باعث می‌شود که منافع پرستش حقیقی را در درجهٔ دوم اهمیت قرار دهیم ؟‏