But the regulations concerning the treatment of slaves were so fair and humane that the Law of Moses made the following provision: “If the slave should insistently say, ‘ I really love my master, my wife and my sons; I do not want to go out as one set free, ’ then his master must bring him near to the true God and must bring him up against the door or the doorpost; and his master must pierce his ear through with an awl, and he must be his slave to time indefinite. ” ​ — Exodus 21: 2 - 6; Leviticus 25: 42, 43; Deuteronomy 15: 12 - 18.
شریعت به قدری نسبت به بردگان دلسوز و رحیم بود که تأکید می‌کرد :‏ « لیکن هر گاه آن غلام بگوید که هرآینه آقایم و زن و فرزندان خود را دوست می‌دارم و نمی‌خواهم که آزاد بیرون روم ،‏ آنگاه آقایش او را به حضور خدا بیاورد ،‏ و او را نزدیک در یا قایمهٔ در برساند ،‏ و آقایش گوش او را با درفشی سوراخ کند ،‏ و او وی را همیشه بندگی نماید .‏ » —‏ خروج ۲۱ :‏ ۲ -‏ ۶ ؛‏ لاویان ۲۵ :‏ ۴۲ ،‏ ۴۳ ؛‏ تثنیه ۱۵ :‏ ۱۲ -‏ ۱۸ .‏