The result, he observes, is that “unemployed people, widows, slum dwellers, and those who are incapable of critical thinking conclude that God has abandoned them and that they are obliged to give so much to ‘ the preacher ’ that their own families go hungry. ”
وی می‌گوید نتیجهٔ چنین روشی این است که « افراد غیرشاغل ،‏ بیوه‌ها ،‏ کسانی که در محله‌های فقیرنشین زندگی می‌کنند ،‏ و آنانی که قادر نیستند منطقی فکر کنند به این نتیجه می‌رسند که خدا آنها را ترک کرده است و موظفند به ‹ کشیش‌ها › پول بدهند ،‏ آنقدر که خانواده‌های خودشان گرسنه می‌مانند .‏ »‏