When we see those who are physically ill or spiritually starved, are we moved with pity to do what we can to help them?
وقتی که ما آنانی را که از نظر جسمی بیمار یا از نظر روحانی گرسنه هستند می‌بینیم ،‏ آیا دلمان برای آنان می‌سوزد تا آنچه را که می‌توانیم ،‏ برای کمک به آنها انجام دهیم ؟‏