در ۲تواریخ ۵ :‏ ​ ۱۳،‏۱۴ می‌خوانیم :‏ « پس واقع شد که چون کرّنانوازان و مغنّیان مثل یکنفر بیک آواز در حمد و تسبیح خداوند بصدا آمدند و چون با کرّناها و سنجها و سائر آلاتِ موسیقی بآواز بلند خواندند و خداوند را حمد گفتند که او نیکو است زیرا که رحمت او تا ابدالآباد است آنگاه خانه یعنی خانهٔ خداوند از ابر پُر شد .‏