Significantly, one college professor observed: “The term [quality time] has grown out of parental guilt. People were giving themselves permission to spend less time with their children. ”
یک استاد دانشگاه در مورد مشاهدات خود چنین می‌نویسد :‏ « این شیوهٔ تربیت یعنی گذراندن اوقات اندک ولی مفید با فرزندان بهانه‌ای دست والدین داده است تا وقت کمی را به فرزندان خود اختصاص دهند .‏ »