Noteworthy is the fact that, while Zephaniah proclaimed divine judgments against the civil “princes ” of Judah (nobles, or tribal chiefs) and“ the sons of the king, ” he never mentioned the king himself in his criticism.
جالب توجه آنکه مادامیکه صفنیا داوریهای الهی را بر ضد « سروران » غیرنظامی یهودا (‏ اشراف ،‏ یا سران قوم )‏ و « پسران پادشاه » اعلام می‌کرد ،‏ انتقادهای خود را هرگز متوجه شخص پادشاه نکرد .‏