برادری مسیحی چنین اذعان کرد :‏ « وقتی جوان بودم ،‏ خیلی سریع به طرف خانه‌ای می‌رفتم و وانمود می‌کردم زنگ در خانه را می‌زنم و بی‌سروصدا از آنجا دور می‌شدم و امیدوار بودم کسی مرا نبیند و صدای مرا نشنود .‏ .‏ .‏ .‏