Cotter wrote in 1817: “Their [Christians ’] endeavours to reform the lives of mankind by their preaching, so far from making the people feel grateful, would, in reality, cause them to hate and persecute the disciples for exposing their vices. ”
(‏ متّیٰ ۲۴ :‏ ۹‏ )‏ در سال ۱۸۱۷ جان کاتِر ،‏ روحانی اهل ایرلند در توضیح آیهٔ فوق نوشت :‏ « با تلاش‌های پی‌گیر مسیحیان در موعظه برای سامان بخشیدن به زندگی انسان‌ها در واقع باید حس قدردانی هر یک از آنها برانگیخته شود ،‏ امّا برعکس ،‏ شاگردان عیسی مورد نفرت و آزار و اذیّت قرار گرفتند ،‏ چرا که موعظه‌شان نادرستی اَعمال انسان‌ها را آشکار می‌ساخت .‏ »