Is “unprecedented interdependence ” a reliable basis for hope in a future of true peace and lasting security?
آیا واقعاً می‌توان ‹ اتکای متقابل و وابستگی بی‌ساقهٔ کشورها › را اساسی محکم و قابل اعتماد برای آینده‌ای درخشان با صلح واقعی و امنیت پایدار تلقّی نمود ؟‏