D. Killen, professor of ecclesiastical history, wrote: “In the second and third centuries the playhouse in every large town was a centre of attraction; and whilst the actors were generally persons of very loose morals, their dramatic performances were perpetually pandering to the depraved appetites of the age....
ویلیام کیلین استاد تاریخ کلیسایی می‌نویسد :‏ « طی قرن دوم و سوم در تمام شهرهای بزرگ تماشاخانه‌ها جاذبهٔ بسیار داشتند ،‏ و با وجود بی‌بندوباری و فساد بسیاری از بازیگران ،‏ مردم آن عصر برای ارضای امیال فاسد خود به تماشای نمایشات ایشان می‌رفتند .‏ .‏ .‏ .‏