(‏ اَفَسُسیان ۵ :‏ ۳۳‏ )‏ محبّتی که باید در میان آنها وجود داشته باشد در اوّل قُرِنتیان ۱۳ :‏ ۴ -‏ ۸ چنین تعریف شده است :‏ « محبّت حلیم و مهربان است ؛‏ محبّت حسد نمی‌برد ؛‏ محبّت کبر و غرور ندارد ؛‏ اطوار ناپسندیده ندارد و نفع خود را طالب نمی‌شود ؛‏ خشم نمی‌گیرد و سوءظن ندارد ؛‏ از ناراستی خوشوقت نمی‌گردد ،‏ ولی با راستی شادی می‌کند ؛‏ در همه چیز صبر می‌کند و همه را باور می‌نماید ؛‏ در همه حال امیدوار می‌باشد و هر چیز را متحمّل می‌باشد .‏