Disdaining any hope of a life after death, the philosopher’s followers believed that fleshly pleasure was the sole or chief good in life.
(‏ ۱قرنتیان ۱۵ :‏ ۳۲‏ )‏ پیروان این فیلسوف ،‏ با دیدهٔ حقارت به هر گونه امیدی به زندگی بعد از مرگ می‌نگریستند و اعتقاد داشتند که لذت نفسانی فرد ،‏ بهترین و یا تنها چیز در زندگی است .‏