The July 1988 issue of Our Kingdom Ministry stated: “It might be defined as having a positive attitude toward the command to preach and make disciples, being fully committed to showing love and concern for people, being self - sacrificing, finding joy in following the Master closely, and taking pleasure in spiritual, not material, things. ”
در خدمت ملکوتی ما در شمارهٔ ژوئیهٔ سال ۱۹۸۸ توضیح داده شد :‏ « آن را می‌توان چنین تعریف کرد ،‏ داشتن نظری مثبت در مورد دستور مربوط به فعالیت موعظه و شاگردسازی ،‏ نشان دادن محبت و توجه با تمام وجود به انسانها ،‏ از خود گذشتگی و ایثار ،‏ لذت بردن از متابعت دقیق از سَروَر و همچنین لذت بردن از مسائل روحانی و نه مادی .‏ »