In some cases, this was permitted in the first - century congregation, for the apostle Paul wrote to his coworker Timothy: “Let a widow be put on the list who has become not less than sixty years old, a wife of one husband, having a witness borne to her for fine works, if she reared children, if she entertained strangers, if she washed the feet of holy ones, if she relieved those in tribulation, if she diligently followed every good work. ” ​ — 1 Timothy 5: 9, 10.
Во некои случаи, вакво нешто било одобрено во собранието од првиот век, како што се гледа од зборовите што апостол Павле му ги напишал на својот соработник Тимотеј: „Во списокот нека се внесе онаа вдовица која нема помалку од шеесет години, која била жена на еден маж, која има сведоштво за добри дела, ако одгледала деца, ако гоштавала странци, ако им миела нозе на свети, ако им давала помош на оние во неволја, ако марливо следела секакво добро дело“.