Instead of giving in to defeatist thinking — perhaps writing off the potential for improvement by saying, “We were never really in love, ”“ We married too young, ” or “We didn’t know what we were doing ” — why not hope for better things and work toward improvement, waiting patiently for results?
Наместо да се препуштите на малодушно размислување — можеби со тоа што ќе ја отпишете секоја можност дека работите ќе се подобрат, велејќи: „Никогаш не се сакавме вистински“, „Премлади стапивме во брак“ или „Не знаевме што правиме“ — зошто не се надевате на најдоброто и не работите заеднички на подобрување, стрпливо чекајќи ги резултатите?