If we were designed to die and go to heaven, would not more people look forward to it as much as a child looks forward to growing up or a youth looks forward to getting married?
Ако е точно дека човекот бил создаден за да оди на небото откако ќе умре, зар многу луѓе нема едвај да чекаат да им се случи тоа, исто како што едно дете едвај чека да порасне или една млада личност едвај чека да стапи во брак?