When matters of national importance arose, a representative of the people ​ — sometimes a king or a prophet — ​ took the matter to God in prayer.
Кога ќе се појавело нешто што било од интерес за целиот народ, еден претставник на народот — понекогаш цар или пророк — му ја изнесувал работата на Бог во молитва.