At the end, he reportedly thanked his fellow churchmen “for having conferred so many honours on one who plainly deserved nothing of the kind ” and begged forgiveness for his enduring weaknesses of impatience and anger.
Се вели дека на крајот им се заблагодарил на своите соверници „што му оддале толкава чест на оној што очигледно не ја заслужувал“ и ги молел за прошка што честопати подлегнувал на своите слабости — нестрпливоста и гневот.