In both places of worship, various needs and expenses were met by voluntary contributions; in neither was the privilege of reading and discussing God’s Word restricted to a clergy class; in both cases, the meetings were organized and directed by responsible older men.
И во синагогата и во христијанското собрание трошоците за сѐ што било потребно се покривале со доброволни прилози; немало само една свештеничка класа која била привилегирана да ја чита и да ја толкува Божјата Реч; состаноците ги организирале и ги воделе одговорни старешини.