Consequently, does it not make more sense to cultivate love for God and for people than it does to pursue the things of the world, which are at best only temporary?
Според тоа, зар не е поразумно да негуваме љубов кон Бог и кон луѓето отколку да трчаме по работите во светот, кои, во најдобар случај, се само привремени?