Indeed, as we walked the trails in this unspoiled “lost world, ” we felt an almost instinctive desire to tread lightly, to absorb the beauty, and to take nothing home with us but the pictures in our cameras and the memories in our hearts.
Додека шетавме по патеките на овој недопрен „изгубен свет“, речиси инстинктивно ни се јави желба да газиме нежно, да уживаме во убавината и со нас да не понесеме ништо друго освен сликите во апаратот и сеќавањата во нашето срце.