Yet, as Kenyon reported, “renewed entreaty procured him six days ’ longer study, making in all fourteen days of three hours each; and by making the very most of his time Tischendorf was able in 1867 to publish the most perfect edition of the manuscript which had yet appeared. ”
Сепак, како што рекол Кенјон, „тој поднел нова молба и издејствувал да му дадат уште шест дена за да го анализира кодексот, што значи дека добил вкупно четиринаесет дена, по три часа секој ден; и користејќи го тоа време најдобро што може, Тишендорф успеал во 1867 год. да го издаде најдоброто издание на тој ракопис што излегло дотогаш“.