What saved Shackleton’s men from complete despair as they huddled and waited on what was just “a bleak and inaccessible patch of rock and ice twenty miles [30 km] from end to end ”?
Apa yang membuat anak buah Shackleton tidak putus asa sewaktu mereka berkumpul dan menunggu di daratan yang hanya merupakan ” sejengkal karang dan es selebar tiga puluh kilometer yang suram dan sulit dijangkau ”?