I fondly remember how they sat with me, coming down to my eye level, and talked with me as genuine friends, which I so needed at the time.
થોડાં અઠવાડિયાં પછી, હું ભાઈ હાર્ડાકેરના દવાખાને થતી સભાઓમાં જવા લાગ્યો.