Consequently, the Ephesian elders had ample reason to accept Paul’s comment: “I do not make my soul of any account as dear to me, if only I may finish my course and the ministry that I received of the Lord Jesus, to bear thorough witness to the good news of the undeserved kindness of God. ”
એફેસસના વડીલોને પાઊલે કહ્યું: ‘ હું મારો જીવ વહાલો ગણીને તેની કંઈ પણ દરકાર કરતો નથી, એ માટે કે મારી દોડ અને ઈશ્વરની કૃપાની સુવાર્તાની સાક્ષી આપવાની જે સેવા પ્રભુ ઈસુ પાસેથી મને મળી છે તે હું પૂર્ણ કરૂં. ’ વડીલોને એમાં કોઈ શંકા ન હતી.