David’s enduring hospitality is rightly referred to as an exercise of loving - kindness, not merely kindness, for it was an evidence of his loyalty to an established relationship.
( ૨ શમૂએલ ૯: ૬, ૭, ૧૩) દાઊદે ખુલ્લે હાથે કરેલા આવકારથી, આપણે જોઈ શકીએ છીએ કે અપાર કૃપાની પાછળ પાક્કી દોસ્તી હતી.