કેટલીક વખત આવા મતભેદોથી “કજિયા ” થયા, જેનાથી મંડળની શાંતિ છીનવાઈ ગઈ. પાઊલે એવા કજિયા કરનારાને લખ્યું: “જે કોઈ જુદો ઉપદેશ કરે, અને આપણા પ્રભુ ઈસુ ખ્રિસ્તનાં સત્ય વચનોને તથા ભક્તિભાવને અનુસરતા ઉપદેશને માન્ય કરતો નથી; તે મગરૂર તથા અજ્ઞાન છે, અને વાદવિવાદ તથા શબ્દવાદમાં મઝા માને છે; તેઓથી અદેખાઈ, વઢવાડ, નિંદા તથા ખોટા વહેમ ઉત્પન્ન થાય છે. ” — ૧ તીમોથી ૬: ૩, ૪. આવી પરિસ્થિતિ હોવા છતાં, પ્રેરિતોના સમયે મોટા ભાગના ખ્રિસ્તીઓ વિશ્વાસુ રહ્યા.