After mentioning widows who qualified for congregation assistance, he referred to widows who learned “to be unoccupied, gadding about to the houses; yes, not only unoccupied, but also gossipers and meddlers in other people’s affairs, talking of things they ought not. ”
તેમણે એવી વિધવાઓ વિષે જણાવ્યું, જેઓ ‘ ઘેરઘેર ભટકીને આળસુ થતી હતી; અને કેવળ આળસુ જ નહિ, પણ કૂથલી કરતી હતી, અને બીજાઓના કામમાં માથાં મારતી હતી. ’