एकदा हन्‍ना दरवर्षीप्रमाणे आपल्या कुटुंबासोबत शिलोला गेलेली असताना तिने रडून देवाला प्रार्थना केली व शपथ वाहिली: “हे सेनाधीश परमेश्‍वरा, तू आपल्या ह्‍या दासीच्या दुःखाकडे खरोखर अवलोकन करिशील, माझी आठवण करिशील, आपल्या दासीला विसरणार नाहीस, आपल्या दासीला पुत्रसंतान देशील, तर तो आयुष्यभर परमेश्‍वराचा व्हावा एतदर्थ मी त्यास समर्पण करीन. ”