When we “speak consolingly to the depressed souls ” and“ support the weak, ” are we not putting into effect the healing power of spoken words?
( स्तोत्र ३४: १८) जेव्हा आपण ‘ अल्पधीराच्या लोकांना धीर देतो ’ आणि “अशक्‍तांना आधार ” देतो तेव्हा खरे तर आपण शब्दांच्या आरोग्यदायी शक्‍तीचा उपयोग करत नसतो का?