जुडिथ राइसमन यांनी असा निष्कर्ष काढला की, “अश्‍लील दृश्‍ये व ध्वनी यांच्याप्रती मेंदूच्या स्वाभाविक प्रतिक्रियेमुळे, व्यक्‍तीच्या तंत्रिका तंत्रावर होणाऱ्‍या परिणामाविषयी करण्यात आलेल्या अभ्यासातून असे निष्पन्‍न झाले की अश्‍लील दृश्‍य पाहणे ही जैविक दृष्टिकोनातून जीवनातली एक महत्त्वाची घटना ठरते; कोणत्याही गोष्टीची समज आल्यानंतर ती स्वाभाविकरित्या स्वीकारण्याच्या सामान्य प्रक्रियेत यामुळे अडथळा निर्माण होतो आणि — हे मुलांच्या ‘ लवचिक ’ मेंदूकरता अपायकारक ठरते कारण यामुळे त्यांना वास्तविकतेची जाणीव करून दिली जात नाही आणि अशारितीने त्यांच्या मानसिक व शारीरिक आरोग्यावर, त्यांच्या एकंदर कल्याणावर आणि जीवनात आनंद मिळवण्याच्या त्यांच्या प्रयत्नांवर अनिष्ट परिणाम होतो. ”