व्यक्‍तीरूपातील बुद्धी पुढे म्हणते: “त्याने [यहोवाने] आकाश स्थापिले तेव्हा मी होते; जेव्हा त्याने जलाशयाची चक्राकार मर्यादा ठरविली; जेव्हा त्याने वरती अंतराळ दृढ केले, जेव्हा जलाशयाचे झरे जोराने वाहू लागले; जलांनी त्याची आज्ञा उल्लंघू नये म्हणून जेव्हा त्याने समुद्राला मर्यादा घालून दिली; जेव्हा त्याने पृथ्वीचे पाये रेखिले; तेव्हा मी त्याच्यापाशी कुशल कारागीर होते; मी त्याला नित्य आनंददायी होते; त्याच्यासमोर मी सर्वदा हर्ष पावत असे; त्याच्या पृथ्वीवर मी हर्ष करी; मनुष्यजातीच्या ठायी मी आनंद पावे. ”