In 1938, congregations around the world resolved to accept an improved arrangement, one that was more in harmony with Scriptural precedent. Congregation administration was entrusted to a company servant and other servants, all appointed under the oversight of the faithful and discreet slave.
त्या अनुषंगाने मंडळीचा कारभार एका सोबती सेवकाच्या (कंपनी सर्व्हंट) आणि इतर सेवकांच्या (सर्व्हंट) हाती सोपवला गेला; या सर्वांना विश्‍वासू व बुद्धिमान दासांच्या देखरेखीखाली नेमण्यात आले होते.