( स्तोत्र ९२: १३, १४) स्तोत्रकर्त्याने लाक्षणिक भाषेत हे मूलभूत सत्य सांगितले, की देवाचे विश्‍वासू सेवक शारीरिकरीत्या ढासळत चालले तरी आध्यात्मिकरीत्या ते प्रगती करीत राहू शकतात, समृद्ध होऊ शकतात व फलद्रुप होऊ शकतात.