दासांशी करावयाच्या व्यवहारासंबंधीचे नियम इतके रास्त व उदात्त होते की मोशेच्या नियमशात्रात पुढील तरतूद करण्यात आली होती: “जर तो दास साफ म्हणू लागला की, ‘ माझ्या धन्यावर व माझ्या बायकोमुलांवर मी प्रेम करितो, मी मुक्‍त होऊन जाणार नाही ’, तर त्याच्या धन्याने त्याला देवासमोर आणून दारापाशी किंवा दाराच्या चौकटीपाशी उभे करावे व अरीने त्याचा कान टोचावा म्हणजे तो आयुष्यभर त्याची चाकरी करील. ” — निर्गम २१: २ - ६; लेवीय २५: ४२, ४३; अनुवाद १५: १२ - १८. ऐच्छिक दास्यत्वाच्या या तरतूदीतून, आज ख्रिस्ती ज्याप्रकारच्या दास्यत्वात आहेत त्याची पूर्वझलक मिळते. उदाहरणार्थ, बायबल लेखक पौल, याकोब, पेत्र व यहुदा यांनी स्वतःला देवाचे व ख्रिस्ताचे दास म्हणवले. पौलाने थेस्सलनीकाकर मंडळीला आठवण करून दिली की ते ‘ जिवंत व सत्य देवाची सेवा करण्यास मूर्तीपासून देवाकडे वळले ’ होते.