Can we closely consider the needs of others if we limit our conversations with them to a quick greeting at the Kingdom Hall or a discussion of only trivial matters?
पण राज्य सभागृहात जर आपण इतरांना नुसतेच ‘ नमस्ते ’ म्हणून पुढे जात असू, किंवा फक्‍त क्षुल्लक बाबींविषयी त्यांच्याशी बोलत असू तर मग त्यांच्या गरजांकडे लक्ष देणे आपल्याला खरेच शक्य होईल का?