
¡Fita aquel branco galán, 
olla seu transido corpo! 
É a lúa que baila 
na Quintana dos mortos. 
Fita seu corpo transido, 
negro de somas e lobos. 
Nai: A lúa está bailando 
na Quintana dos mortos. 
¿Quén fire potro de pedra 
na mesma porta do sono? 
¡É a lúa! ¡É a lúa 
na Quintana dos mortos! 
¿Quén fita meus grises vidros 
cheos de nubens seus ollos? 
É a lúa, é a lúa 
na Quintana dos mortos. 
Déixame morrer no leito 
soñando con froles d'ouro. 
Nai: A lúa está bailando 
na Quintana dos mortos. 
¡Ai filla, co ár do céo 
vólvome branca de pronto! 
Non é o ar, é a triste lúa 
na Quintana dos mortos. 
¿Quén brúa co-este xemido 
d'imenso boi melancónico? 
Nai: É a lúa, é a lúa 
na Quintana dos mortos. 
íSi, a lúa, a lúa 
coronada de toxos, 
que baila, e baila, e baila 
na Quintana dos mortos!
Danza da lúa en Santiago