बौद्ध धर्मात परार्थ मोठ्याप्रमाणात आढळतो. प्रेम आणि करुणा बौद्धांच्या सर्व प्रकारांत महत्त्वाचे घटक आहेत, आणि दोन्हीचा सर्व साजीवांवर समान भर आहे: सर्व सजीव सुखी असण्याची मनोकामना(प्रेम) आणि सर्व सजीव दुःखा पासुन विरहित असण्याची मनोकामना(करुणा). "बरेच रोग केवळ प्रेम आणि करुणेच्या एका औषधाने बरे केले जाऊ शकतात. हे गुणधर्म मानवी सुखाचे अंतिम गुणधर्म आहेत, आणि त्यांची गरज हे आपल्या अस्थित्वाच्या गाभ्याशी निगडीत आहे"(दलाई लामा).

"सर्व सजीवां"मध्ये सर्व व्यक्ती येत असल्याने, प्रेम आणि करुणा हे स्व विरुद्ध इतर विरोधाच्या पलीकडे आहे. असही म्हणले आहे की स्वतः आणि इतर असा भेदच अपल्या दुखाचे मूळ कारण आहे. परंतु व्यावहारिक दृष्ट्या, आपल्यात उपजत स्वकेंद्रित वृत्ती असल्याने, बौद्ध धर्मात इतरांवरील प्रेम आणि करुणेला उत्तेजन देतो, ज्याला "परार्थ" म्हणता येईल. बौद्ध धर्म म्हणजे इतरांप्रत दया ह्या दलाई लामांच्या म्हणण्याशी बहुतेकजण सहमत होतील.

तरी, अश्या दृष्टीकोनानी परार्थाचा मूळ समजात बदल केला आहे, कारण ह्या मागील विचार असा आहे की अश्या वर्तनाने स्वतःच्या सुखात वाढ होते: "आपण इतरांच्या सुखाचा जितकी जास्तं काळजी घेऊ, तितके आपले कल्याण होते".(दलाई लामा).

नैतिक वर्तन आणि निवड्यांच्या उच्च तात्विक संवादांत मात्र, बौद्ध धर्मात अशी श्रद्धा आहे की ऋणं(दु:खी) परिणाम हे शिक्षा किंवा नैतिक आधारावर केलेल्या सुधारांवर अवलंबून नसून कर्माच्या नियामांवरून ठरतात जो कारण आणि परिणामांचा नैसर्गिक नियम आहे. ह्या कारण आणि परिणामाचं एक साधं उदाहरण म्हणजे, मी ज्या गोष्टीश कारणीभूत असतो तीच मला अनुभवास येते: जर मी भोगनिर्मिती करत असेन तर, परिणामी मलाही ते भोगायला लागतील, जर मी आनंद निर्माण करत असेन तर परिणामी मला ही आनंद अनुभवास येईल.
बौद्ध धर्मात "कर्म" (पाली "कम्म") हे vipāka म्हणजे "फल" किंवा "परिणाम" पेक्षा निश्चितपणे वेगळे आहे. कर्माचं वर्गीकरण कारणांच्या (पाली "हेतू") कारण आणि परिणामांच्या साखळ्यांत होतं, ज्यात "ऐच्छिक कृत्यांच्या" (पाली "संखर") आणि "कृत्ये" (पाली "भाव") समावेश होतो. कोणतेही कृत्य "बी" पेरत असल्याचे समजले जाते ज्यातून योग्य परिस्थितींत योग्य परिणाम (पाली "विपक") उगवू शकतो. चांगल्या किंवा वाईट परिणामाची बहुतेक कर्मे, कर्त्याला संसाराच्या चक्रात अडकवून ठेवतात, आणि काही इतर निवडक कर्मे कर्त्याला निर्वाण प्राप्त करून मुक्ती देतात.

बौद्ध धर्म कर्माचा संबंध त्यामागील हेतुंशी प्रत्येक्ष संबंध जोडतो. साधारणतः हेतु "चांगल्या" आणि "वाईटा"तील फरक ठरवतो, परंतु हेतु मध्ये अज्ञानाचा पैलूही समाविष्ट आहे; तद्नुसार चांगल्या हेतूनी प्रेरित कर्म देखिल अज्ञानी मनानी केल्यास "वाईट" ठरू शकते ज्यामुळे "कर्त्या"ला अप्रिय परिणाम अनुभवास मिळू शकतो. 

बौद्ध धर्मात, कर्म केवळ सगळ्याचं कारणंच नाही. मौखिक परंपरेत, श्रुष्टीवर शासन करणाऱ्या कारण यंत्रणेचे प्राचीन ग्रंथांच्या शिकवणीत पाच गटात वर्गीकरण केले आहे, ज्यांना नियम धम्मं असे म्हणतात:


बौद्ध (Buddhism)
शास्त्रीय दृष्टीकोन
शीख (Sikhism)
काब्बालः (Kabbalah)