विचारांचे अस्तित्व आभासी (virtual entity) असते. भौतिक जगात विचाराला आकार (size-shape-form) नाही. तो माध्यमातून प्रकट व्हावा लागतो. मग ते माध्यम लेखन असेल, चित्र - रंग असतील - गायन असेल, किंवा बॅटमिटंटन (badminton) खेळणंही असू शकेल. एखादी व्यक्ती जे काही करते ते तिच्या विचारांचं भौतिक स्वरूप असतं. विचारांचं सौंदर्य - कुरुपता किंवा अभाव सुद्धा आचरणातून समोर येतो. एखाद्याचे विचार अनेकांच्या विचारांना चालना देतात. आणि मग orchestra सारखी harmony साधली जाते, किंवा दुसर्‍या टोकाला महायुध्दासारखी भीषणताही ! भौतिक जगापासून प्रेरणा घेत विचारांना प्रभावी बनवलं जातं. वयाबरोबर येणारं शहाणपण हे याचंच उदाहरण आहे. काही वेळा विचारांना दडवलं जातं, मुखवटा घातला जातो. समज-गैरसमजांच्या भानगडी निर्माण होतात. प्रश्न-उत्तराच्या श्रुंखलाही ! विचार, वाणी आणि कृती, या क्रमाने , आपल्या या अभिव्यक्ती, बहिर्मुख होत जातात .
जीवनविद्येने केलेली पाप-पुण्याची व्याख्या
अव्यक्त/ व्यक्त
सुफी दृष्टीकोण
अभिव्यक्तीची सूप्त अवस्था