జియాదుద్దీన్ బరనీ, ఇసామి చిత్తోరు ముట్టడి ఇతర ప్రారంభ ఆధారాలు వంటివి పద్మిని గురించి ప్రస్తావించ లేదు. వారి రికార్డులు ప్రకారం అల్లావుద్దీను చిత్తూరును స్వాధీనం చేసుకుని అక్కడ సైనిక గవర్నర్లను ఏర్పాటు చేసిన తరువాత రతెన్సెన్, అతని కుటుంబాన్ని క్షమించిన తరువాత ఢిల్లీకి తిరిగి వచ్చాడని తెలియజేస్తున్నాయి. పద్మిని మొట్టమొదటి అనిశ్చితమైన సాహిత్య ప్రస్తావన మాలిక్ ముహమ్మద్ జైసీ పద్మావత్ (క్రీ.శ. 1540)లో చేయబడింది. రమ్య శ్రీనివాసన్ రచనల ఆధారంగా "మల్వా సుల్తానేట్ (1469-1500) జయాసి అల్లూదిన్ ఖిల్జీ, గియాత్ అల్-దిన్ ఖిల్జీ పద్మిని కోసం అన్వేషణను చేపట్టారు. హిందూ శాస్త్రాలలో వర్ణించిన పద్మినీజాతి స్త్రీల కొరకు రాజపుత్ర యువరాణి గురించి కాక ఆదర్శవంతమైన మహిళ కొరకు అన్వేషించారని వివరిస్తుంది. ఉదయపూర్ ప్రాంతంలోని ఒక హిందూ శాసనం ప్రకారం గిహాత్ అల్-దిన్ ఖిల్జీ 1488 లో రతన్ సేను కొరకు పోరాడిన రాజపుత్ర నాయకుడు బాదల్-గోర చేత యుద్ధంలో ఓడిపోవడం యాదృచ్ఛికంగా జరిగింది. హేమారతన్ " గోర బాదల్ పద్మిని చౌపాయి " (క్రీ.శ. 1589) కధల పేర్లు నిజమైన సంఘటనల ఆధారంగా దీనిని పేర్కొన్నారు. అప్పటి నుండి 19 వ శతాబ్దం వరకు ఈ రెండు సంస్కరణల అనేక ఇతర అనుకరణలు ఉత్పత్తి చేయబడ్డాయి. 16 వ శతాబ్దపు చరిత్రకారులైన ఫిర్షితా, హజీ-ఉద్-దాబీర్ పద్మినిని చారిత్రాత్మక వ్యక్తిగా పేర్కొనడానికి పూర్వపు రచయితలుగా ఉన్నారు. కానీ వారి రచనలు ఒకదానికొకటి జైసీతో విభేదిస్తాయి. ఉదాహరణకు ఫిరిష్ట ప్రకారం పద్మిని రతన్ సేన్ కుమార్తె (భార్య కాదు).

ప్రస్తుతం నమ్మదగనిదిగా పరిగణించబడుతున్న 1820 లలో బ్రిటీష్ రచయిత జేమ్స్ టాడ్, 
1820 లో రాజస్థాన్ పురాణగాధలను సంగ్రహించాడు. ఆయన పద్మినిని ఒక చారిత్రాత్మక వ్యక్తిగా పరిచయం చేస్తూ పద్మిని చిత్తోరు చారిత్రాత్మక ముట్టడితో సంబంధం కలిగి ఉన్నదని పేర్కొన్నాడు. 19 వ శతాబ్దంలో స్వదేశీ కదలిక సమయంలో పద్మిని భారత దేశభక్తికి చిహ్నంగా మారింది. భారతీయ జాతీయ రచయితలు ఆమె కథను వీరోచిత త్యాగానికి ఉదాహరణగా చిత్రీకరించారు. 1905 తర్వాత ఆమె పాత్రతో అనేక నాటకాలు ప్రదర్శించబడ్డాయి. ఐర్లాండులో జన్మించిన సోదరి నివేదిత (1866-1971) కూడా చిత్తోరును సందర్శించి పద్మిని చారిత్రాత్మకమైనదని భావించింది. అబనీంద్రనాథ్ ఠాగూర్ (1871-1951) రాజకహీని ఆమెను పాఠశాల విద్యార్ధుల మద్య ఒక చారిత్రక వ్యక్తిగా ప్రచారం చేసింది. తరువాత కొన్ని చరిత్ర పాఠ్యపుస్తకాలు పద్మిని పొందటానికి ఖిల్జీ చిత్తోరును ఆక్రమించాడని తెలియజేయడం మొదలైంది. జవహర్లాల్ నెహ్రూ " ది డిస్కవరీ ఆఫ్ ఇండియా (1946)" కూడా అద్దంలో పద్మినీని చూసిన ఖిల్జీని గురించి వివరిస్తుంది; నెహ్రూ కథనం ఇటీవలి స్థానిక కవుల రచనల మీద ఆధారపడిందని భావిస్తున్నారు. 

20 వ శతాబ్దం నాటికి రాజపుత్రంలోని రాజ్పుత్ హిందూ స్త్రీలు పద్మినిని రాజపుత్ర స్త్రీత్వము చారిత్రక ప్రతీకగా వర్ణించారు. హిందూ కార్యకర్తలు ఆమెను చురుకైన హిందూ స్త్రీగా వర్ణించారు. ఆక్రమణదారు ఖల్జీకి వ్యతిరేకంగా ప్రతిఘటన చేసిన వీరోచిత చర్యగా ఆమె ఆత్మాహుతి వర్ణించబడింది. ఆమె పాత్రకు ఆమెను గౌరవించటానికి, ముస్లిల అఘాయిత్యానికి బలికావడానికి బదులుగా జౌహారుకు ఇష్టపడటం ధైర్యానికి చిహ్నంగా భావించబడింది.
Hemratan's "Gora Badal Padmini Chaupai" (1589 CE)
చారిత్రక పాత్రగా అభివృద్ధి
ప్రముఖ మాధ్యమసంస్కృతిలో
మాలిక్ ముహమ్మద్ జయాసీ పద్మావత్ (క్రీపూ 1540)