1903లో కొలరాడో నాయకుడు " జోస్ బాట్ల్ వై ఆర్డొనెజ్ " అధ్యక్షునిగా ఎన్నికయ్యాడు. తరువాత సంవత్సరం బాలంకోలు తిరుగుబాటు చేసాడు.8 మాసాల తీవ్రపోరాటం తరువాత వారి నాయకుడు యుద్ధంలో " ఆపారిసియో సరవియా " మరణించాడు.1972లో ప్రభుత్వవర్గాల విజయం సహకారరాజకీయాలకు ముగింపుపలికింది. జోస్ బాట్ల్ వై ఆర్డొనెజ్ రెండు మార్లు (1903-1907, 1911-1915 వరకు) అధికారం స్వీకరించాడు.ఈ సమయంలో దేశంలో స్థిరత్వం ఏర్పడింది.ఆయన సాంఘిక సంక్షేమం, ఆర్థికాభివృద్ధిలో ప్రభుత్వభాగస్వామ్యంతో దేశాభివృద్ధి కొనసాగింది.
1950 ల చివరలో వ్యవసాయ ఉత్పత్తుల విక్రయాలలో ప్రపంచవ్యాప్తంగా క్షీణించిన కారణంగా ఉరుగ్వేయన్ల జీవన ప్రమాణం అధికంగా పతనం అయింది. ఫలితంగా విద్యార్థులలో తీవ్రవాదం, శ్రామిక అశాంతికి అధికరించింది. 1960 లలో ఉద్భవించిన " టుపమారోస్‌గా " పిలువబడే ఒక సమూహం బ్యాంక్ దోపిడీ కిడ్నాపింగ్, హత్యలు వంటి కార్యకలాపాలలో పాల్గొనడంతోపాటు ప్రభుత్వాన్ని తొలగించటానికి ప్రయత్నించింది.

1968లో అధ్యక్షుడు " జార్జ్ పచేకో " అత్యవసర పరిస్థితిని ప్రకటించారు. 1972 లో పౌర స్వేచ్ఛలను నిలిపివేశారు. 1973 లో పెరుగుతున్న ఆర్థిక, రాజకీయ సంక్షోభం అధికరించిన కారణంగా సైనిక దళాలు అధ్యక్షుడు " జువాన్ మారియా బోర్డబెర్రీ " కాంగ్రెస్‌ను రద్దుచేసి ఉరుగ్వే " సివిక్-సైన్య నియంతృత్వ పాలన " స్థాపించారు. 1973-1985 మద్య 12 సంవత్సరాల సైనిక నియంతృత్వ పాలనలో 200 మంది మరణించారు. వందలాది మంది ప్రజలు చట్టవిరుద్ధంగా అడ్డగించబడి హింసలకు గురైయ్యారు. వీరిలో చాలామంది అర్జెంటీనా, ఇతర పొరుగు దేశాలలో మరణించారు. ఉరుగ్వేలో 36 మంది ఉరుగ్వేలో మరణించారు.

బృహత్తర వలసలు , అభివృద్ధి
20 వ శతాబ్ధం
మంచినీటి సరఫరా , పారిశుధ్యం
తిరిగి ప్రజాపాలన (1984–ప్రస్తుతం)