ఈయన వ్యవహారిక భాషోద్యమానికి వ్యతిరేకుడు. నాటకములను విషాదాంతం చేయడం ఇష్టం ఉండేది కాదు. చారిత్రక రచనలు, సంఘానికి సంబంధించిన రచనలు సమాజానికి అత్యావశ్యకములని ఆయన భావన.

తెలుగుకు ఆయనిచ్చిన సందేశ సారాంశం

భాషను జెఱచుట తప్పు. అశ్లీలములుంట తప్పు. దుర్నీతికర ములుగ నుంట తప్పు. బండుబూతుమాటల నీతి జెప్పుట తప్పు. పేరు పెట్టి దూషించి యెత్తి వేయుట తప్పు. గ్రంథమునందు ఇత్యాదులు తప్పులగును కాని మిగతావి తప్పులుగావు. విషయవైశద్యము కొంతవఱకు నుండినజాలు. లోహములన్నియు స్వర్ణమయములు కాకపోయినను బనికిమాలినవి యెవ్వియుగావు. పూర్వకాలమునుండియు బుద్ధకుశలులని పేరొందిన పండితుల గ్రంథముల చదివి తమ బుద్ధిబలిమిని వానికిచేర్చి ఇప్పటివారు వ్రాయు గ్రంథములు చెడెనని చెప్పుట యసమంజసంబు.

ఆయన రచించిన ప్రతాపాక్బరీయం నుంచి ఒక పద్యం

<poem>
"మూరెడు మీసముల్బెనిచి ముప్పిరిగా బలుమారుదువ్వుచున్"
"నీరుపుమీఱ దుస్తులను నీటుగగట్టుచు వాలు బట్టుచున్"
"ధీరులమంచు నోటికసిదీఱగ బ్రల్లదమాడునట్టి యీ"
"భీరుల బోలకీవి రణభీకరవైతివి తక్కెగీర్తియున్"
</poem>

బిరుదము
శైలి
మరణం
రచనలు