బర్మా 1948 వరకు బ్రిటిష్‌వారి అధీనంలో ఉంది. అందువల్ల పనుల నిమిత్తం తెలుగు, తమిళం, బెంగాలీ, బీహార్, పంజాబీ, హిందీ మొదలగు ప్రజలు పనులు నిమిత్తం బర్మాకు వలస వెళ్లారు.
అలా వలస వెళ్లిన వారిలో తెలుగు ప్రజలు కోస్తాంధ్ర నుండి ముఖ్యంగా ఉత్తరాంధ్ర జిల్లాలైన శ్రీకాకుళం, విజయనగరం, విశాఖపట్నం జిల్లాల నుండి ఎక్కువ సంఖ్యలో కూలీ పనుల నిమిత్తం వలసపోయారు. బారువ, కళింగపట్నం, విశాఖపట్నం, మచిలీపట్నం (బందరు), మద్రాస్ ఓడరేవుల ద్వారా వీరు బర్మాకు ముఖ్యంగా రంగూన్కు వెళ్లి వస్తుండేవారు.
రంగూన్ను ఈ ప్రాంత వాసులు రంగం అంటారు. రంగం ఆ రోజులలో సుసంపన్నంగా ఉండటం చేత ఉత్తరాంధ్రలో కరువులవలన, పేదరికం మూలంగా వేలాదిమంది కుటుంబాలను స్వగ్రామాలలో విడిచిపెట్టి రంగం వెళ్లి ఏవో పనులు చేసుకుంటూ నాలుగైదేళ్ళకు వెళ్లి వస్తుండేవారు. అందుకే ఈ ప్రాంతంలో ‘‘"రంగంమెళ్లిపోయానో నారాయణమ్మ రంగూన్ పురం చూసానో నారాయణమ్మా’"’ వంటి జానపద పాటలు పుట్టాయి. ‘‘ఎక్కడా ఒళ్ళు వంగని వాడికి రంగమెళ్తే ఒళ్లు వంగుతుందనే’’ సామెతలు పుట్టాయి.
శ్రీకాకుళం జిల్లా ఉద్దానం ప్రాంతం నుండి అగ్నికుల క్షత్రియ (పల్లి) యాదవ (గొల్ల), వాడ బలిజ కులాలు అధిక సంఖ్యలోను, చాకలి, మంగలి, సొండి వంటి కులాలు తక్కువ సంఖ్యలో వలసపోయారు. విశాఖ, విజయనగరం జిల్లాల నుండి కాపు, గవర, నాగవంశం, రెల్లి (చచ్చడి) వంటి కులాలు వారు అధిక సంఖ్యలో వలసపోయారు. గోదావరి, కృష్ణా జిల్లాల నుండి కూడా తక్కువ సంఖ్యలో వలసలున్నాయి. బర్మాలో తిండికి లోటులేకపోవడంతో, కూలీ పనులు దొరుకుతుండటంతో రంగూన్, మోర్మెన్, ఇలాంజాం, పిమ్మడాం, ఏరాసి, పియో, మిట్ల మొదలగు ప్రాంతాలో పనులు చేసుకుంటూ జీవనం గడిపారు. కొంతమంది తరువాత కుటుంబాలను కూడా తీసుకొని వెళ్లారు.

కాందిశీకులు
వలసలు
మయాన్మార్ లో తెలుగుసంతతి
కళలు, సంస్కృతి