ఈ యక్షగానాల్లో స్త్రీ పాత్రలు పురుషులే ధరించే వారు. భుజ కీర్తులు ధరించే వారు. కిరిటీలు పక్షుల రెక్కలతో సొంపుగా తయారు చేసేవారు. వేష ధారణలో ఆయా అరసాలకు తగిన ఎరుపు, పశుపు, పచ్చ రంగులను ఉపయోగించేవారు. ప్రతి పాత్ర ప్రవేశానికి ఒక హంగామా చేసేవారు. ఈ విధంగా ప్రేక్షకుల్లో కొత్త ఉత్సాన్ని రేకెత్తించే వారు. ముఖ్యంగా ప్రధాన పాత్రలు యముడు, కంసుడు, రావణుడు మొదలైన పాఅత్ర ప్రవేశాల్లో నిప్పులు గ్రక్కుతూ పాత్రలు వచ్చేవి. రంగ స్థలం పైకి పాత్ర రాగానే తెర పట్తి, తెర వెనుక పాత్ర ధారుల నుంచి తెర ముందు విధూషకుడు వచ్చి పాత్ర ధారిని ప్రేక్షకులకు ఎరుక పర్చడానికి అహా, ఈ సభా
రంగమునకు విచ్చేసిన అమాత్యు లెవరండీ? అని ప్రశ్నిస్తే మెంటనే లోపల వున్న పాత్రధారి ఏ వుద్దేశ్యంతో ప్రవేశించ నున్నాడో అంతా పూస గ్రుచ్చినట్లూ పాత్ర పరిచయం చేశేవారు. ఆ తరువాత నాటక ప్రారంభం. నటుడు వల్లించిన ప్రతి పాటకూ హంగు దార్లు వంత పాడుతూ నానా హంగామా చేస్తారు. ఈ విధంగా నాటకాన్ని రక్తికి తీసుకు వస్తారు. ఈ విధమైన బయలు నాటకాలు రాయలసీమలో అన్ని పల్లె ప్రాంతాల్లోనూ ప్రదర్శింప బడుతూ వుండేవి.

నాటి మేటి నాటకాలు
కంఠస్థంగా వున్న కళారూపాలు
మంగామాతో రంగస్థల హంగులు
నలుగురు కూడె నడి నడి బజారులో నాటక ప్రదర్శన