విదేశీ సందర్శకులు పొందుపరచిన విశేషాల ప్రకారం విజయనగర రాజులు అన్ని మతాలను, వర్గాలను గౌరవించేవారు. విజయనగర రాజులు గోబ్రాహ్మణ ప్రతిపాలనాచార్య(అనగా," గోవుల, బ్రాహ్మణుల సంరక్షకుడు"), హిందూరాయ సురత్రాణుడు(అనగా,"హిందువుల విశ్వాసమును ఆదరించు రాజు") అను బిరుదులు కలిగి ఉండేవారు. దీని ప్రకారం విజయనగర రాజులు హిందూ మతమునకు ప్రాధాన్యం ఇచ్చే వారు అని తెలుస్తున్నది అయినప్పటికీ రాజ సభలో వారు పాటించే కొన్ని సంప్రదాయాలు, దుస్తులు ఇస్లాం మతముతో పోలివుండేవి. విజయనగర సామ్రాజ్య వ్యవస్థాపకులు అయిన హరిహర I, బుక్కరాయలు I, ఇద్దరూ శివభక్తులు అయినప్పటికీ శృంగేరికి చెందిన విద్యారణ్య మునిని వైష్ణవులకు గురువుగా గుర్తించి నగదును, అనుమతులను అందించారు. అలాగే విష్ణువు అవతారమైన వరాహమును విజయ నగర సామ్రాజ్య చిహ్నంగా నిర్ణయించారు. పావువంతుకు పైగా పురావస్తుశాఖ తవ్వకాలలో రజనివాసం దరిదాపుల్లోనే ఇస్లాముల నివాసాలు గుర్తించ బడ్డాయి. మద్య ఆసియాకు చెందిన తైమురిడ్ రాజ్య వంశస్థులు, అధికారులు విజయ నగర సామ్రాజ్యమును సందర్శించేవారు. చివరి సాళువ రాజులు, తుళువ రాజులు వైష్ణవ భక్తులైనప్పటికి హంపిలోని విరూపాక్ష స్వామివారికి, తిరుపతి వెంకటేశ్వర స్వామివారికి పాద పూజలు చేసేవారు.కృష్ణ దేవరాయలు వారి సంస్కృత రచన అయినటువంటి జాంబవతి కళ్యాణంలో విరూపాక్ష స్వామివారిని కర్ణాట రాజ్య రక్షా మణి(అనగా,"కర్ణాట సామ్రాజ్యము యొక్క రక్షిత మణి")గా అభివర్ణించడం జరిగింది. ఉడిపిలో విజయ నగర రాజులు మాధవాచార్యుల ద్వైత సిద్ధాంతాన్ని నమ్మే సన్యాసులను ఆదరించేవారు.

The Bhakti (devotional) movement was active during this time, and involved well known Haridasas (devotee saints) of that time. Like the Virashaiva movement of the 12th century, this movement presented another strong current of devotion, pervading the lives of millions. The haridasas represented two groups, the "Vyasakuta" and "Dasakuta", the former being required to be proficient in the Vedas, Upanishads and other Darshanas, while the "Dasakuta" merely conveyed the message of Madhvacharya through the Kannada language to the people in the form of devotional songs ("Devaranamas" and "Kirthanas"). The philosophy of Madhvacharya was spread by eminent disciples such as Naraharitirtha, Jayatirtha, Sripadaraya, Vyasatirtha, Vadirajatirtha and others. Vyasatirtha, the "guru" (teacher) of Vadirajatirtha, Purandaradasa (Father of Carnatic music) and Kanakadasa earned the devotion of King Krishnadevaraya. The king considered the saint his "Kuladevata" (family deity) and honoured him in his writings. During this time, another great composer of early carnatic music, Annamacharya composed hundreds of "Kirthanas" in Telugu at Tirupati in present-day Andhra Pradesh.

The defeat of the Jain Western Ganga Dynasty by the Cholas in the early 11th century and the rising numbers of followers of Vaishnava Hinduism and Virashaivism in the 12th century was mirrored by a decreased interest in Jainism. Two notable locations of Jain worship in the Vijayanagara territory were Shravanabelagola and Kambadahalli.

Islamic contact with South India began as early as the 7th century, a result of trade between the Southern kingdoms and Arab lands. Jumma Masjids existed in the Rashtrakuta empire by the 10th century and many mosques flourished on the Malabar coast by the early 14th century. Muslim settlers married local women; their children were known as Mappillas ("Moplahs") and were actively involved in horse trading and manning shipping fleets. The interactions between the Vijayanagara empire and the Bahamani Sultanates to the north increased the presence of Muslims in the south. The introduction of Christianity began as early as the 8th century as shown by the finding of copper plates inscribed with land grants to Malabar Christians. Christian travelers wrote of the scarcity of Christians in South India in the Middle Ages, promoting its attractiveness to missionaries. The arrival of the Portuguese in the 15th century and their connections through trade with the empire, the propagation of the faith by Saint Xavier (1545) and later the presence of Dutch settlements fostered the growth of Christianity in the south.

పతన దశ
చరిత్ర
భాష
మతం