దశనామీ సాంప్రదాయంకు చెంది సన్యాస జీవితాన్ని గడుపుతున్న ఆయనను వారణాసిలో నివాసం ఏర్పరుచుకున్నాకా త్రైలింగ స్వామి అని పిలువనారంభించారు. త్రిలింగ ప్రాంతంగా పిలిచే తెలుగు ప్రాంతం నుంచి వచ్చినవారు కనుక త్రైలింగ స్వామి అని పిలిచారు.

1887లో ఆయన పరమపదించేవరకూ వారణాసిలోని అసి ఘాట్, హనుమాన్ ఘాట్, వేదవ్యాస ఆశ్రమం, దశాశ్వమేధ్ ఘాట్ వంటి ప్రాంతాల్లో జీవించారు. ఆయన తరచుగా ఘాట్లు, రోడ్లపై నగ్నంగా, పసిపిల్లాడికి ఉండే నిర్లక్ష్యంతో సంచరిస్తూ కనిపించేవారు. గంగా నదిపై గంటల పాటు తేలుతూనో, ఈదుతూనో కనిపించేవారని చెప్తారు. ఆయన చాలా తక్కువగా మాట్లాడేవారు, కొన్ని కొన్ని సందర్భాల్లో అసలు మాట్లాడేవారే కారు. తమ బాధలను ఉపశమింపజేయగల, నివారించగల యోగశక్తి ఆయనకుంది అని తెలుసుకుని చాలామంది ఆకర్షితులయ్యేవారు. ఆయన వారణాసిలో నివసిస్తున్నప్పుడు వారి సమకాలికులు, జన్మత: బెంగాలీలైన పలువురు సాధువులు ఆయనను కలిసి, ఆయనను విశేషాలను అభివర్ణించారు. అటువంటివారిలో లోకనాథ్ బ్రహ్మచారి, బెనమాధవ బ్రహ్మచారి, భగబాన్ గంగూలీ, రామకృష్ణ పరమహంస, వివేకానంద, మహేంద్రనాథ్ గుప్త, లాహిరి మహాశయులు, స్వామి అభేదానంద, భాస్కరానంద, విశుద్ధానంద, విజయకృష్ణ మొదలైనవారు ఉన్నారు.

త్రైలింగుని చూశాకా రామకృష్ణ పరమహంస, "తన శరీరాన్ని అభివ్యక్తికి వాహకంగా ఉపయోగించుకుంటూ పరమేశ్వరుడు తానే స్వయంగా వాడుకోవడం చూశాను. ఆయన జ్ఞానంలో అత్యున్నత స్థాయిలో ఉన్నారు. ఆయనకు శరీర స్పృహ లేదు. అక్కడి ఇసక సూర్యుని వేడిమికి చాలా వేడెక్కిపోయి ఎవరూ పాదం కూడా మోపేలా లేదు. కానీ ఆయన హాయిగా దానిపై పడుకున్నారు" అన్నారు. అలానే త్రిలింగ స్వామి నిజమైన పరమహంస అని రామకృష్ణ పరమహంస వ్యాఖ్యానిస్తూ ఆయన నివసించినందువల్ల మొత్తం కాశీ వెలుగుతోందని అన్నారు."

త్రిలింగ స్వామి ఎవరినీ ఏమీ అడగరాదన్న అయాచక దీక్ష స్వీకరించారు— అడగకున్నా లభించినది ఏదైనా దానితోనే సంతృప్తి పడేవారు. ఆయన ప్రఖ్యాతి వ్యాపించి ఎందరో తీర్థయాత్రికులు, భక్తులు గుంపులుగా సందర్శించడం ప్రారంభించారు. చివరి రోజుల్లో అజాగరవృత్తి అని పిలిచే ఓ పద్ధతిని అనుసరించి కొండచిలువలాగా ఏ కదలిక లేకుండా ఉండిపోయేవారు. అలాంటి స్థితిలోని ఆయనపై భక్తులు తెల్లవారుజాము నుంచి మధ్యాహ్నం వరకూ శివుని ప్రత్యక్షావతారంగా భావించి అభిషేకం చేశారు.

జీవిత గాథలు
వారణాసి జీవనం
మరణం
తొలినాళ్ళు