1918 లో స్లొవేకియా, బోహెమియా మొరవియా చెక్ సిలెసియా, కార్పతియన్ రుథేనియా ప్రాంతాలన్నీ సమైక్యం చేసి చెకొస్లోవేకియా 
రాజ్యంగా ఏర్పడ్డాయి. సెయింట్ జర్మైన్ ఒప్పందం, ట్రియోన్ ఒప్పందం ద్వారా ఈ సరిహద్దులు నిర్ధారించబడ్డాయి. 1919 లో ఆస్ట్రియా-హంగరీని విడిచిపెట్టిన గందరగోళం సందర్భంగా చెకొస్లోవేకియా కొత్తగా ఏర్పడిన సరిహద్దులలో అనేకమంది జర్మన్లు ​​, హంగరీలు భాగం అయ్యారు. ఒక స్లోవాక్ దేశభక్తుడు మిలన్ రెస్టిస్లావ్ స్టిఫనినిక్ (1880-1919) మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం సమయంలో ఆస్ట్రియా-హంగేరీకి వ్యతిరేకంగా చెకోస్లావాక్ రెజిమెంట్లు నిర్వహించడానికి సహాయం చేసిన ఒక విమాన ప్రమాదంలో మరణించాడు. ప్రపంచ యుద్ధం తరువాత చెకోస్లోవేకియా ఒక సార్వభౌమ యూరోపియన్ రాష్ట్రంగా ఉద్భవించింది. ఇది దాని మైనారిటీలకు బదులుగా విస్తృతమైన హక్కులను కలిగి ఉండేది, అంతర్యుద్ధ కాలంలో ఐరోపాలోని ఈ ప్రాంతంలో మాత్రమే ప్రజాస్వామ్యం ఉంది.

అంతర్యుద్ధ కాలంలో ప్రజాస్వామ్యం చెకోస్లోవేకియా ఫ్రాన్స్‌తో పాటు, రొమేనియా, యుగోస్లేవియా (లిటిల్ ఎంటెంట్) లతో కూడి ఉంది. అయినప్పటికీ 1925 లో లొకార్నొ ఒప్పందాలు తూర్పు ఐరోపా భద్రతకు ద్వారం తెరిచింది. చెక్లు, స్లోవాక్లు రెండూ సంపదను అనుభవిస్తున్నాయి. దేశ ఆర్థిక వ్యవస్థ అభివృద్ధికి మాత్రమే కాకుండ. సంస్కృతి, విద్యా అవకాశాలు కూడా పురోగతిలో ఉన్నాయి. అల్పసంఖ్యాక జర్మన్లు ​​కొత్త దేశంలో వారి పాత్రను అంగీకరించారు, ఆస్ట్రియాతో సత్సంబంధాలు ఉండేవి. అయినప్పటికీ మహా మాంద్యం తీవ్రమైన ఆర్థిక తిరోగమనాన్ని కలిగించింది తరువాత ఐరోపాలో రాజకీయ అంతరాయం, అభద్రత అధికరించాయి.

తరువాత చెకోస్లోవేకియా జర్మనీ, హంగేరి రివిజనిస్ట్ ప్రభుత్వాల నుండి నిరంతర ఒత్తిడిని ఎదుర్కొంది. చివరకు ఇది సెప్టెంబరు 1938 మునిచ్ ఒప్పందానికి దారితీసింది. ఇది జర్మనీ, ఆస్ట్రియా సరిహద్దులతో ఉన్న జర్మనీ-మాట్లాడే మెజారిటీ ప్రజలు ఉన్న సుదేతెన్లాండ్ అని పిలువబడే ప్రాంతాన్ని నాజీ జర్మనీ పాక్షికంగా ఆక్రమించడానికి అనుకూలంగా మారింది. మిగిలిన భూభాగం చెక్-స్లొవేకియాగా పేరు మార్చబడింది. ఎక్కువ స్థాయిలో స్లోవక్ రాజకీయ స్వతంత్రతను కలిగి ఉంది.1938 నవంబరు మొదటి వియన్నా అవార్డులో హంగేరీచే తిరిగి దక్షిణ, తూర్పు స్లొవేకియా పొందబడింది.

జెకొస్లొవేకియా (1918–1939)
భాషలు
పరిశ్రమ
జాజ్ సంగీతం