1918 అక్టోబరు 29 న క్రొయేషియన్ పార్లమెంట్ (సాబర్) స్వతంత్రాన్ని ప్రకటించింది. కొత్తగా ఏర్పడిన ప్రభుత్వంలో స్లోవేనియన్లు, క్రోయేషియన్లు , సెర్బులు చేరడానికి నిశ్చయించారు. ఇది 1918 డిసెంబరు 4 న సెర్బియా రాజ్యం యూనియన్లోకి ప్రవేశించింది. సెర్బులు, క్రొయేషియన్లు, స్లోవేనేలు క్రొయేషియా పార్లమెంట్ సెర్బియా , మాంటెనెగ్రోలతో ఏకం చేయడం అన్న నిర్ణయాన్ని ఆమోదించలేదు. 1921 రాజ్యాంగంలో దేశం ఏకీకృత దేశంగా నిర్వచించబడింది. చారిత్రాత్మకంగా క్రొయేషియన్ పార్లమెంటు పరిపాలనా విభాగాల రద్దు చేసి క్రొయేషియన్ స్వయంప్రతిపత్తిని సమర్థవంతంగా ముగించింది.

స్టెప్పన్ రాడిక్ నేతృత్వంలో అత్యధికంగా ప్రజామద్ధతు ఉన్న జాతీయ రాజకీయ పార్టీ " క్రొయేషియన్ పీసెంట్ పార్టీ " (హెచ్.ఎస్.ఎస్.)ని నూతన రాజ్యాంగాన్ని వ్యతిరేకించింది.

1928 లో జాతీయ అసెంబ్లీలో రాడిక్‌ను హత్య చేయడంతో రాజకీయ పరిస్థితి మరింత క్షీణించించింది.తరువాత ఇది జనవరి 1929 లో కింగ్ అలెగ్జాండర్ నియంతృత్వ పాలనకు దారి తీసింది. 1931 లో రాజ్యాంగం మరింత సమైక్య రాజ్యాంగాన్ని విధించి దేశం పేరును యుగోస్లేవియా మారడంతో నియంతృత్వం అధికారికం చేయడంతో ముగిసింది.

వ్లాడ్కో మేసీక్ నేతృత్వంలో ఉన్న హెచ్.ఎస్.ఎస్. యుగోస్లేవియా సమాఖ్యీకరణకు మద్దతునివ్వడం కొనసాగించింది. దీని ఫలితంగా 1939 ఆగస్టు " చిత్కోవిక్-మచెక్ " ఒప్పందం ఆధారంగా క్రొయేషియా బానోవినా స్వయంప్రతిపత్తి కలిగించబడింది. స్వయం ప్రతిపత్తి కలిగిన క్రొయేషియాలో యుగోస్లావ్ ప్రభుత్వం రక్షణ, అంతర్గత భద్రత, విదేశాంగ వ్యవహారాలు, వాణిజ్యం, రవాణా నియంత్రణను కొనసాగించింది. అయితే ఇతర అంశాలు క్రొయేషియన్ సాబోర్ , కిరీటధారణ చేసిన బాన్‌కు మిగిలాయి.

1941 ఏప్రిల్‌లో యుగోస్లేవియాను జర్మనీ , ఇటలీలు ఆక్రమించాయి. ఆక్రమణ తరువాత భూభాగం క్రొయేషియా, బోస్నియా , హెర్జెగోవినా , సిర్మియా ప్రాంతాలు " స్వతంత్ర క్రొయేషియా రాజ్యం " (ఎన్.డి.హెచ్)గా ఒక నాజి-మద్దతుగల తోలుబొమ్మ రాజ్యంగా మార్చబడింది. ఇటలీ డాల్మాటియా భాగాలు ఇటలీలో విలీనం చేయబడ్డాయి.ఉత్తర క్రొయేషియన్ ప్రాంతాలు బర్జాజ , మెడిమూర్జే హంగరీలో విలీనం చేయబడ్డాయి. ఎన్.డి.హెచ్. పాలనకు ఆంటే పావెలిక్ , అల్ట్రానికేషనలిస్ట్ ఉస్తాసా నాయకత్వం వహించారు. ఉస్తాసా పాలన సెమిట్ వ్యతిరేక చట్టాలను ప్రవేశపెట్టింది. ఎన్.డి.హెచ్. సెర్బ్ , రోమనిక్ నివాసితులపై జాతి ప్రక్షాళన , జాతి నిర్మూలన ప్రచారం నిర్వహించింది. ఇది జసనోవాక్ , స్టార గ్రాడిస్కా కాన్సంట్రేషన్ శిబిరాలచే ఉదహరించింది. దేశంలో 39,000 మందిలో యూదులు 9,000 మనుగడలో ఉన్నట్లు అంచనా వేయబడింది. మిగిలినవారిని స్థానిక అధికారులు , జర్మన్ సైన్యం హతమార్చడానికి జర్మనీకి పంపబడ్డారు. క్రోయేషియన్, సెర్బియా మూలాల గురించిన కచ్చితమైన అభిప్రాయాలలో విభేదాలు ఉన్నాయి.

1941 జూన్ 22 న ఒక ప్రతిఘటన ఉద్యమం వెంటనే ఉద్భవించింది. సిజాక్ సమీపంలో పార్టిసయన్ డిటాచ్మెంట్ పేరుతో మొదటి సిసాక్ డిటాచ్మెంటూ రూపొందించబడింది. ఆక్రమిత ఐరోపాలో ప్రతిఘటన ఉద్యమం రూపొందించిన మొట్టమొదటి సైనిక విభాగమిది. ఇది యుగోస్లేవ్ పార్టిసియన్ ఉద్యమ ప్రారంభానికి కారణమైంది. కమ్యూనిస్ట్ బహుళ జాతి వ్యతిరేక ఫాసిస్ట్ నిరోధక బృందానికి జోసిప్ బ్రోజ్ టిటో నాయకత్వం వహించాడు. ఈ ఉద్యమం త్వరితగతిన పెరిగింది. 1943 డిసెంబరులో టెహ్రాన్ కాన్ఫరెంసులలో పార్టిసన్లు మిత్రరాజ్యాల నుండి గుర్తింపు పొందారు.

యుగోస్లేవియా నియంత్రణలో లాజిస్టిక్స్, పరికరాలు, శిక్షణ, వైమానిక దళంలో మిత్రరాజ్యాల మద్దతు, సోవియట్ దళాల సహాయంతో 1944 లో జరిగిన బెల్గ్రేడ్ యుద్ధంలో పాల్గొన్నారు. 1945 మే నాటికి ఇటలీ , ఆస్ట్రియా సరిహద్దు ప్రాంతాలు నిర్ణయించబడ్డాయి. యుస్టాస్వ్ సభ్యులు, అలాగే క్రోయేషియా శరణార్థులు, యుగోస్లేవ్ పార్టిసన్స్ చేత చంపబడ్డారు.

పార్టిసన్స్ ఉద్యమం రాజకీయ ఆకాంక్షలు " నేషనల్ లిబరేషన్ ఆఫ్ క్రొయేషియా "కు చెందిన స్టేట్ యాంటీ ఫాసిస్ట్ కౌన్సిల్లో ప్రతిబింబించాయి. ఇది 1943 లో క్రొయేషియన్ రాజ్యంగా అభివృద్ధి చేయబడింది. తరువాత 1945 లో క్రొవేషియా పార్లమెంటుగా రూపాంతరం చెందింది.

ఇంకా యుద్ధం సమయంలో ఎన్.డి.హెచ్. భూభాగంలో ఉస్తసే గణనీయమైన సంఖ్యలో సెర్బులను చంపారు. మిడ్లార్కీ పాలనలో చంపబడిన సెర్బుల సంఖ్య కనీసం 5 లక్షలు ఉంటుందని అంచనా వేయబడింది. అయితే ఈ సంఖ్య బోగోల్జుబ్ కోచోవిక్ , వ్లాదిమిర్ జర్జవిక్ అంచనాకు విరుద్ధంగా ఉంది.కోచోవిక్ అంచనాల ఆధారంగా యుగోస్లేవ్ భూభాగం అంతటా చంపబడిన మొత్తం సెర్బుల మొత్తం సంఖ్య 4,87,000. అయితే జర్జావిక్ అంచనాలను అనుసరించి ఈ సంఖ్య 5,30,000. యుజోస్లావ్ పార్టిసిన్‌లో 82,000 మంది, 23,000 మంది యాక్సిస్ సహచరులు ఎన్.డి.హెచ్. కారణంగా మరణించగా 25,000 మంది టైఫాయిడ్ అంటువ్యాధి కారణంగా మరణించారు. 45,000 మందిని జర్మన్లు ​​హతమార్చారు. ఇటాలియన్లు 15,000 మందిని చంపారని జర్జవిక్ సూచించింది. 
సంయుక్త రాష్ట్రాల సెన్సస్ బ్యూరో మేయర్స్ , కాంప్బెల్ మొత్తం యుగోస్లావ్ నష్టాల అంచనాలను కోచోవిక్ , జర్జవిక్ అంగీకరించాయి. 
సాయుధ ప్రతిఘటన సభ్యులగా, లేదా యాక్సిస్ సహకారులుగా గాని, క్రొయేషియన్ ఫాసిస్ట్ పాలన ఫలితంగా ఎన్.డి.హెచ్.లో చంపబడిన క్రోయాట్స్ సంఖ్య సుమారుగా 2,00,000 గా ఉంది. 
చంపబడ్డవారిలో కొన్ని వేలమంది చెట్నిక్స్ చేతిలో చంపబడ్డారు. చాలామంది క్రొయేషియన్ చరిత్రకారులు మరణించిన వారి సంఖ్య 3,000 నుండి 3,500 ఉండవచ్చని పేర్కొన్నారు. మధ్యకాలంలో క్రొయేషియా ఆధునిక భూభాగంలో చెట్నిక్స్ చేత చంపబడిన క్రోయాట్స్ సంఖ్య యుగోస్లేవియా మొత్తంలో 18,000 నుండి 32,000 (యుద్ధవీరులు , పౌరులు)మంది క్రోయేషియన్లు ఉన్నారని క్రోయేషియా అంచనా వేసింది.
రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం తరువాత క్రొయేషియా కమ్యూనిస్టుల చేత పరిపాలించిన ఎస్.ఎఫ్.ఆర్. యుగోస్లేవియా ఏకైక-పార్టీ సోషలిస్టు ఫెడరల్ యూనిట్‌గా మారింది. కానీ సమాఖ్యలో స్వతంత్రతను కలిగి ఉంది. 1967 లో క్రొయేషియన్ రచయితలు , భాషావేత్తలు క్రొయేషియన్ భాషకు అధిక స్వయంప్రతిపత్తి అవసరమని క్రొయేషియన్ ప్రామాణిక భాష స్థితి, పేరుపై ఒక ప్రకటనను ప్రచురించారు. ఈ డిక్లరేషన్ యుగోస్లావ్ ఆర్థిక వ్యవస్థ విస్తృత పౌర హక్కులు, వికేంద్రీకరణను కోరుతూ జాతీయ ఉద్యమానికి దోహదం చేసింది. 1971 క్రొయేషియన్ స్ప్రింగ్ యుగోస్లావ్ నాయకత్వం అణిచివేతతో ముగిసింది. 

1980 లో యుగోస్లేవ్ అధ్యక్షుడు జోసిప్ బ్రోజ్ టిటో మరణించిన తరువాత యుగోస్లేవియాలో రాజకీయ పరిస్థితి 1986 సెర్బియన్ సాయు మెమోరాండమ్, 1989 వొజ్వోడినా, కొసావో, మాంటెనెగ్రోలో 1989 తిరుగుబాట్లు జాతీయ ఉద్రిక్తతతో పరిస్థితి క్షీణించింది. 1990 జనవరిలో కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ జాతీయ మార్గాలు విచ్ఛిన్నమైయ్యాయి. ఫ్క్రొయేషియన్ కక్షతో ఒక విరమణ సమాఖ్యను డిమాండ్ చేసింది. అదే సంవత్సరంలో క్రొయేషియాలో మొట్టమొదటి బహుళ-పార్టీ ఎన్నికలు జరిగాయి. ఫ్రాంజో టుద్మన్ విజయం జాతీయవాద ఉద్రిక్తతలను మరింత పెంచింది. క్రొయేషియా సెర్బియాలో కొంతమంది సాబోర్ను విడిచిపెట్టి క్రొయేషియా నుంచి స్వాతంత్ర్యం సాధించాలనే ఉద్దేశంతో సెర్బియా క్రాజినా రిపబ్లిక్‌గా గుర్తించబడని ప్రాంతాల స్వయంప్రతిపత్తి ప్రకటించారు.

యుగోస్లేవియా (1918–1991)
చరిత్రకు పూర్వం
స్వతంత్రం (1991–ప్రస్తుతం)
మతం