హిందూ సాహిత్యంలోని మధ్య ఉపనిషత్తులు , భగవద్గీత కలిగిన మహాభారతం ధ్యానమునకు మొదట సూచించిన స్పష్టమైన ఉప ప్రమాణాలు. పండితుడు గావిన్ ఫ్లడ్ ప్రకారం, "నిశ్చలంగా , ఏకాగ్రతతో ఉన్నప్పుడు, ఒక వ్యక్తి తనలోని "ఆత్మ" ను వీక్షించగలడని ధ్యానానికి సంబంధించిన బృహదారణ్యక ఉపనిషత్తు చెబుతోంది.
రాజ యోగా (యోగా) అనేది ధ్యానంపై ఏకాగ్రత సారించే హిందూ వేదాంతంలోని ఆరు పూర్వాచార ("ఆస్తిక" ) పాఠశాలల్లో ఒకటి. "ధ్యాన" లేదా ధ్యానం అనేది పతంజలి తన యోగ సూత్రాల్లో వివరించిన విధంగా రాజయోగ మార్గానికి సంబంధించిన ఎనిమిది అంగాల్లో ఏడవది. ఆధ్యాత్మిక సాధన ("సాధన" )ల్లో భాగంగా ధ్యానానికి దేవుడినే వస్తువు(లక్ష్యం)గా ఎంపిక చేసుకోమని పతంజలి సిఫారసు చేశాడు. సాధన ద్వారా "సమాధి" లేదా ఆనందకరమైన ఆత్మ శాంతిని పొందవచ్చు. 'యోగా' అనే పదం సంస్కృతంలోని "యుజ్" నుంచి ఉద్భవించింది. అంటే "నియంత్రించడం", "పరాధీనం చేయడం", "సంఘటితం చేయడం" అని అర్థం. అలాగే ఆధ్యాత్మిక అనుభవాన్ని కలిగించే తపస్విత , ధ్యానం యొక్క పద్ధతులు , సత్ప్రవర్తనల గురించి కూడా అది తెలుపుతుంది. యోగ సాధనలు మనస్సు , భావాలను నియంత్రించడానికి సాయపడుతాయి. తద్వారా గర్వం నశించి, వాస్తవమైన "ఆత్మ" జ్ఞానం సాక్షాత్కారమవుతుంది. ఫలితంగా "మోక్షం" లేదా విమోచనం సిద్ధిస్తుంది. హిందూమత ధ్యానం అనేది పాఠశాల లేదా వర్గానికి మాత్రమే పరిమితం కాలేదు. ఏకంగా హిందూమతం ఆవల పాశ్చాత్య దేశాలకు సైతం విస్తరించింది.

హిందూమతంలోని వివిధ యోగా పద్ధతులు విభిన్న రకాల వ్యక్తిత్వాల దిశగా రూపొందించబడ్డాయి. చిత్తశుద్ధితో సాధన చేసే సాధకుడు ప్రతి దశలోనూ అంతిమ లక్ష్యాన్ని చేరుకునే విధంగా అవి దోహదపడుతాయి. అందులో మొదటిది సమాధి. ఇక్కడ అద్వైత చైతన్యం అనేది ధ్యానం ద్వారా మాత్రమే సాధ్యం. ఆ తర్వాతది సమాధి. ఇక్కడ అద్వైత చైతన్యం జాగరణ కార్యకలాపాల ద్వారా సాధ్యమవుతుంది.

19వ శతాబ్దం ఆఖర్లో తూర్పు వేదాంతమును పశ్చిమానికి పరిచయం చేసిన తొలి ప్రభావవంత ఆధునిక ప్రవర్తకుడు స్వామి వివేకానంద ధ్యానం గురించి కింది విధంగా వివరించాడు.

"అన్ని మతాలపై ధ్యానం విపరీతమైన ప్రభావం చూపిస్తోంది. మనస్సు లగ్నమై ఉండే అత్యున్నత స్థితే దాని యొక్క ఆధ్యాత్మిక స్థితి అవుతుందని యోగులు నిర్థారించారు. బాహ్య లక్ష్యాన్ని (వస్తువు కావొచ్చు)మనస్సు అధ్యయనం చేస్తున్నప్పుడు, దానితో పాటే అది గుర్తించబడుతుంది. అయితే తన యొక్క ఉనికికి దూరమవుతుంది. వ్యక్తి ఆత్మ అనేది స్ఫటికపు ముక్క వంటిది. అయితే అది తనకు దగ్గరగా ఉండే వస్తువు యొక్క రంగును పొందుతుందనేది పురాతన భారత వేదాంతి యొక్క ఉపమానం. ఆత్మ దేనిని తాకినా సరే...అది దాని యొక్క రంగును పొంది తీరుతుంది. అదే ప్రయాస. అది ఆ విధమైన బంధాన్ని ఏర్పరుస్తుంది." 

హిందూమతం
దృష్టి ,తీక్షణంగా చూడటం
జనాదరణ పొందిన సృజనాత్మక రచనల్లో
వెన్నెముక