1830 లో ఫ్రెంచి వారు అల్జీర్సు మీద దాడి చేసి స్వాధీనం చేసుకున్నారు. అల్జీరియా మీద ఫ్రెంచి ఆక్రమణ మీద చరిత్రకారుడు బెన్ కిర్నాను ఇలా వ్రాశాడు: "1875 నాటికి ఫ్రెంచి విజయం పూర్తయింది. 1830 నుండి యుద్ధంలో సుమారు 8,25,000 మంది స్థానిక అల్జీరియన్లను చంపింది." 1831–51 నుండి ఫ్రెంచి తరఫున ఆసుపత్రిలో 92,329 మంది మరణించారు. యుద్ధంలో 3,336 మంది మాత్రమే మరణించారు. 1872 లో 2.9 మిలియన్లుగా ఉన్న అల్జీరియా జనాభా 1960 నాటికి దాదాపు 11 మిలియన్లకు చేరుకుంది. ఫ్రెంచి విధానం దేశాన్ని "నాగరికత" చేసినట్లు భావించబడుతుంది. ఫ్రెంచి ఆక్రమణ తరువాత అల్జీరియాలో బానిస వ్యాపారం, సముద్రదోపిడీ చర్యలు ఆగిపోయాయి. ఫ్రెంచి వారు అల్జీరియాను జయించటానికి కొంత సమయం పట్టింది. ఇందులో గణనీయమైన రక్తపాతం సంభవించింది. హింస, అంటువ్యాధుల కలయిక వలన దేశీయ అల్జీరియను జనాభా 1830 - 1872 మద్యకాలంలో దాదాపు మూడింట ఒక వంతు తగ్గింది. ఈ కాలంలో ఫ్రెంచి మాట్లాడే స్థానిక ఉన్నతవర్గం ఏర్పడింది. ఇది బెర్బెర్సు (ఎక్కువగా కేబిల్సు)తో రూపొందించబడింది. పర్యవసానంగా ఫ్రెంచి ప్రభుత్వం కేబిల్సుకు మొగ్గు చూపింది. కేబిల్సు కోసం 80% స్వదేశీ పాఠశాలలు నిర్మించబడ్డాయి.

1848 నుండి స్వాతంత్ర్యం వరకు, ఫ్రాన్సు అల్జీరియాలోని మొత్తం మధ్యధరా ప్రాంతాన్ని ఫ్రాంసు అంతర్భాగంగా పాలించింది. ఫ్రాన్సు విదేశీ భూభాగాలలో ఒకటిగా సుదీర్ఘాకాలంగా ఉన్న అల్జీరియా లక్షలాది ఐరోపా వలసదారులకు గమ్యస్థానంగా మారింది. వీరు కోలన్లు అని పిలువబడిన తరువాత పైడ్-నోయిర్సు అని పిలువబడ్డారు. 1825 - 1847 మధ్య 50,000 మంది ఫ్రెంచి ప్రజలు అల్జీరియాకు వలస వచ్చారు. ఫ్రెంచి ప్రజలు ఫ్రెంచి ప్రభుత్వం తరఫున గిరిజన ప్రజల నుండి భూములను జప్తు చేయడం, వ్యవసాయ యోగ్యమైన భూమి మొత్తాన్ని ఆధునిక వ్యవసాయ పద్ధతుల ద్వారా అభివృద్ధి చేయడం ద్వారా ప్రయోజనం పొందారు. చాలా మంది ఐరోపా ప్రజలు ఓరన్, అల్జీర్సులో స్థిరపడ్డారు. 20 వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో వారు రెండు నగరాలలోనూ సంఖ్యాపరంగా అధికంగా ఉన్నారు.

19 వ శతాబ్దం చివరిలో, 20 వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో; ఐరోపా వాటా జనాభాలో దాదాపు ఐదవ వంతు. ఫ్రెంచి ప్రభుత్వం అల్జీరియాను ఫ్రాంసులో భాగంగా చేయడమే లక్ష్యంగా పెట్టుకుంది. ఇందులో భాగంగస్ 1900 తరువాత గణనీయంగా విద్యాభివృద్ధి కొరకు పెట్టుబడులు పెట్టింది. స్థానిక సాంస్కృతి, మతపరమైన ప్రతిఘటన ఈ ధోరణిని తీవ్రంగా వ్యతిరేకించింది. అయితే మధ్య ఆసియా, కౌకాససులోని ఇతర వలసరాజ్యాలకు భిన్నంగా అల్జీరియా నైపుణ్యం, మానవ-వనరులతో వ్యవసాయాన్ని విస్తారంగా అభివృద్ధి చేసింది.

క్రమంగా వలసరాజ్యాల వ్యవస్థలో రాజకీయ, ఆర్థిక హోదా లేని ముస్లిం ప్రజలలో అసంతృప్తి అధికరించింది. ఫలితంగా అధిక రాజకీయ స్వయంప్రతిపత్తి కూరారు. చివరికి ఫ్రాన్సు నుండి స్వాతంత్ర్యం కావాలని నిర్భంధించడానికి దారితీసింది. 1945 మేలో ఫ్రెంచి దళాలకు వ్యతిరేకంగా చేసిన తిరుగుబాటును ప్రస్తుతం సెటిఫు (గుయెల్మా) ఊచకోత అని పిలువబడింది. 1954 లో రెండు సమూహాల మధ్య ఉద్రిక్తతలు తలెత్తాయి. తరువాత అల్జీరియా యుద్ధం అని పిలువబడే మొదటి హింసాత్మక సంఘటనలు ప్రారంభమయ్యాయి. ఫ్రంట్ డి లిబరేషన్ నేషనల్ (ఎఫ్ఎల్ఎన్) లేదా అల్జీరియాలోని లించి మూకల చేత 30,000 - 150,000 మంది హర్కిలు, వారిమీద ఆధారపడినవారు చంపబడ్డారని చరిత్రకారులు అంచనా వేశారు. ఎఫ్.ఎల్.ఎన్. యుద్ధంలో భాగంగా అల్జీరియా, ఫ్రాంసులలో హిట్ అండ్ రన్ దాడులను ఉపయోగించింది. తరువాత ఫ్రెంచి వారు ప్రతీకారం తీర్చుకున్నారు.

ఈ యుద్ధం లక్షలాది మంది అల్జీరియన్లు, లక్షలాది మంది గాయపడడానికి దారితీసింది. అలిస్టెయిరు హార్న్, రేమండ్ అరోన్ వంటి చరిత్రకారులు అల్జీరియా ముస్లిం యుద్ధంలో చనిపోయిన వారి అసలు సంఖ్య ఎఫ్ఎల్ఎన్, అధికారిక ఫ్రెంచ్ అంచనాల కంటే చాలా అధికం అని పేర్కొన్నారు. అయితే స్వాతంత్ర్యం తరువాత అల్జీరియా ప్రభుత్వం పేర్కొన్న ఒక మిలియను మరణాల కంటే తక్కువ అని పేర్కొంది. ఎనిమిది సంవత్సరాల కాలంలో అల్జీరియన్ మరణాలు 7,00,000 అని హార్ను అంచనా వేశారు. ఈ యుద్ధం 2 మిలియన్లకు పైగా అల్జీరియన్లను నిర్మూలించింది.

మార్చి 1962 ఎవియన్ ఒప్పందాలు, 1962 జూలై ప్రజాభిప్రాయ సేకరణ తరువాత అల్జీరియా పూర్తి స్వాతంత్ర్యం పొందిన తరువాత 1962 లో ఫ్రెంచి పాలనకు వ్యతిరేకంగా యుద్ధం ముగిసింది.
ఫ్రెంచి కాలనైజేషన్ (1830–1962)
పర్యాటకం
క్రీడలు
ఓట్టమన్ శకం