కాంగో ప్రజలలో జాతీయ చైతన్యాన్ని అభివృద్ధి చేయడానికి మార్గంగా రచయితలు సాహిత్యాన్ని ఉపయోగించారు. వలసవాదం, యుధ్ధాలతో విషాదంగా జివిస్తున్న కాంగోల ప్రజలు బెల్జియం బలవంతంగా వారిమీద రుద్దిన సంస్కృతిని అంగీకరిస్తూ జీవించవలసిన అవసరం ఏర్పడింది.

బెల్జియన్ ఆఫ్రికన్ ప్రజలకు పోషకులుగా భావించారు. బెల్జియన్ పార్లమెంటు ప్రైవేటు స్వేచ్ఛా స్వేచ్ఛా రాజ్యాన్ని భర్తీ చేసింది. ఈ అంగీకారం భాష విస్తరణకు దారి తీసింది. చాలామంది కాంగోల ప్రజలు ఫ్రెంచిలో మాట్లాడడం, వ్రాయడం చేసారు.

ఆధునిక కాంగో సాహిత్యం 1950 ల చివర్లో మొదలైంది. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధానికి ముందు కొన్ని అరుదైన సాహిత్యాలు ఉన్నాయి. 1954 లో ఫ్రెంచి భాషలో రాయబడిన సాహిత్యం 1960 లలో బెల్జియం నుండి స్వాతంత్రం లభించిన తరువాత అది మరుగున పడింది. బెల్జియం నుండి వారి స్వాతంత్ర్యం పొందిన తరువాత గై మెంగా, జీన్ పియరే మాకౌటే-మౌబోకా వంటి కొత్త రచయితలు, జీన్ మలోంగా వంటి పురాతన రచయితలు ప్రోత్సహించబడింది. కాంగోను ప్రభావితం చేసే నూతన అంశాలకు సాహిత్యంలో ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది. 1970 లో మహిళా రచయితల పెరుగుదల కాంగో సాహిత్యానికి వైవిధ్యాన్ని పరిచయం చేసింది. లింగ సాధికారతకు మద్దతు ఇచ్చింది. కాంగోలే సాహిత్యం విజయవంతం కావడానికి దోహదం చేసిన పలువురు రచయితలు ఆర్థిక, రాజకీయ సమస్యల కారణంగా ప్రస్తుతం విదేశాల్లో నివసిస్తున్నారు.
కాంగోలో పెరిగిన ఫ్రాండ్రిక్ కంబెంబా యమసాన్గీ వలసరాజ్యపాలన, స్వాతంత్ర్యం కోసం పోరాటం, తరువాత కాలంలో రచనలు సాగించాడు. 
కాంగో డెమొక్రాటిక్ రిపబ్లిక్ ఆఫ్ కంటంగా ప్రావిన్స్ నుండి రచయిత రీస్ నెజా బోనెజా నవలలు, కళాత్మక భావాలతో వివాదాల పరిష్కారానికి దారితీసే పద్యాల వంటి రచనలు చేసాడు.

1907 లో జన్మించిన ఒక నవలా రచయిత జీన్ మోలోంగ కథకుడు 1946 నుండి 1951 వరకు పార్లమెంటులో కూర్చున్నాడు. ఆయన తన రచించిన కోయూర్ డి'ఆర్ఎన్నే, హృదయ ఆర్యెన్ వంటి రచనలలో చోటు చేసుకున్న సాంస్కృతిక గుర్తింపు, జాతీయ ఐక్యత అణచివేతకు సంబంధించిన సంస్కరణల వంటి అంశాలు వివాదాంశం అయ్యాయి.

ఈ రచయితలు ఇతరులతో పాటు కాంగోలో జరిగిన సంక్షోభాలు, వివాదాల గురించి అవగాహన కల్పించడానికి సాహిత్యాన్ని తమ వేదికగా ఉపయోగించారు.
సాహిత్యం
కాంగో ఫ్రీ స్టేటు (1877–1908)
ఆరోగ్యం
రైలు