19 వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో దక్షిణ అమెరికాలో స్వాతంత్ర్య యుద్ధాలు అధికరించినప్పటికీ పెరూ మాత్రం బలమైన రాజరికవ్యవస్థగా మిగిలింది.
స్పానిష్ రాచరికానికి విశ్వాసపాత్రంగా ఉంది. " జోస్ డి శాన్ మార్టిన్ ", " సిమోన్ బొలివర్ " సైనికతిరుగుబాటు తరువాత మాత్రమే పెరూ స్వాత్రదేశంగా అవతరించింది.

యూరోప్‌లో స్పెయిన్ శక్తి క్షీణించడం, ఆర్థిక సంక్షోభాలు, ఉత్తర అమెరికాలో స్వతంత్ర పోరాటాలు, స్థానిక తిరుగుబాట్లు అన్ని " క్రియోల్ " ప్రజలలో విమోచన ఆలోచనలు అభివృద్ధికి అనుకూలమైన వాతావరణం ఏర్పడడానికి దోహదపడ్డాయి. దక్షిణ అమెరికాలో. అయినప్పటికీ పెరూలోని క్రియోల్ ప్రజలు విశేషాధికాలతో సామ్రాజ్యాధిపత్యం ప్రత్యేక హక్కులను అనుభవిస్తూ స్పానిష్ కిరీటకు విశ్వాసపాత్రంగా ఉంది. అర్జెంటీనాలో స్వేచ్ఛా ఉద్యమం ప్రారంభమైంది. సైనికప్రభుత్వాలు స్వయంప్రతిపత్తితో స్పానిష్ ప్రభుత్వంన్ని ధిక్కరించిన కారణంగా కాలనీల్లో స్పానిష్ ప్రభుత్వం తమకాలనీలలో అధికారం కోల్పోయింది.

రియో డి లా ప్లాటా వైస్రాయల్టీ స్వాతంత్ర్యం కోసం పోరాడిన తరువాత " జోస్ డి శాన్ మార్టిన్ " ఆర్మీ ఆఫ్ ది ఆండెస్‌ను సృష్టించి 21 రోజుల్లో అండీస్‌ పర్వతాలను అధిగమించడం సైన్య చరిత్రలో గొప్ప సాధనగా గుర్తించబడింది.చిలీలో అతను చిలీ సైనిక జనరల్ " బెర్నార్డో ఓ'కిగ్గిన్స్" సైన్యంతో చేరాడు. 1818 లో " చాచుబుకో యుద్ధం ", " మైఫు యుద్ధం " యుద్ధాల్లో దేశాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్నాడు. జనరల్ జోస్ డి శాన్ మార్టిన్, థామస్ కొచ్రేన్ (చిలీ నావికాదళంలో పనిచేసాడు)1820 సెప్టెంబరులో ఎనిమిది యుద్ధనౌకల సముదాయం పరాకాస్ (పురపాలక) పరాకాస్ నౌకాశ్రయం చేరుకున్నాయి. అక్టోబరు 26 న వారు "పిస్కో" పట్టణంపై దాడిచేసి స్వాధీనం చేసుకున్నాడు. నవంబరు 12 న శాన్ మార్టిన్ " హుచో "లో స్థిరపడి అక్కడ అతను ప్రధాన కార్యాలయాన్ని స్థాపించాడు. క్రోచాన్ ఉత్తరదిశగా సముద్రయానంచేసి లిమాలోని కాల్లౌ నౌకాశ్రయాన్ని ఉత్తరప్రాంతాన్ని కోచ్రాన్ ఆక్రమించుకున్నాడు.ఉత్తరభూభాగం " గ్వాయాక్విల్ గ్రెగోరియో ఎస్కోబెడో " ఆదేశంతో గుయాక్విల్ తిరుగుబాటు దళాలచే ఆక్రమించబడింది. అందువలన దక్షిణ అమెరికాలో పెరూ స్పానిష్ ప్రభుత్వ బలమైన స్థానంగా ఉన్నందున పెరూను విడుదల చేయడానికి శాన్ మార్టిన్ దౌత్య వ్యూహం ఉపయోగించాడు. ఆయన పెరూకు స్వాతంత్య్రం కల్పించాలని వైస్రాయిని కోరడానికి లిమాకు ప్రతినిధులు పంపాడు. అయితే చర్చలు అన్నీ విఫలం అయ్యాయి.
లిమాకు హినోజో శాన్ మార్టిన్ నుండి ముట్టడి బెదిరింపును ఎదుర్కొనడానికి పెరు వైస్రాయ్ " జాక్విన్ డి లా పజెలే " విశ్వాసపాత్రుడైన సైనిక కమాండర్-ఇన్-చీఫ్ కమాండర్‌గా ఉన్న " జోస్ డి లా సెర్నా " లిమా రక్షకుడిగా నియమినచాడు. జనవరి 29 న " డి లా సెర్నా " డి లా పజెలాలపై తిరుగుబాటును నిర్వహించి స్పెయిన్ చేత పెరూ వైస్రాయ్గా గుర్తించబడ్డాడు.ఈ అంతర్గత అధికారశక్తి పోరాటం స్వేచ్ఛాయుత సైన్యం విజయానికి దోహదం చేసింది. సైనిక వివాదాలను నివారించడానికి శాన్ మార్టిన్ నూతనంగా నియమించిన వైస్రాయ్" జోస్ డి లా సెర్నాను " కలుసుకుని ఒక రాజ్యాంగ రాచరికాన్ని రూపొందించడానికి ప్రతిపాదించాడు. ఈ ప్రతిపాదన తిరస్కరించబడింది. 1821 జూలై 12న డి లా సేర్నా ఈ నగరాన్ని వదిలివేసాడు. శాన్ మార్టిన్ లిమాను ఆక్రమించి 1821 జూలై 28న పెరూవియన్ స్వతంత్రాన్ని ప్రకటించారు. ఆయన మొదటి పెరువియన్ జెండాను సృష్టించాడు. మూడు సంవత్సరాల తరువాత సిమోన్ బొలీవర్ సైన్యం విముక్తి కలిగించే వరకు ఆల్మో పెరూ (బొలీవియా) స్పానిష్ ఆధీనంలోనే ఉంది. జోస్ డి శాన్ మార్టిన్ పెరూ రక్షకుడుగా ప్రకటించబడ్డాడు.ఈసమయంలో పెరూవియన్ జాతీయ గుర్తింపుకు నకిలీ చేయబడింది. " లాటిన్ అమెరికన్ కాన్ఫెడరేషన్ " కారణంగా బొలీవియన్ ప్రాజెక్టు రిరస్కరించబడింది. బొలీవియాతో " పెరూ-బోలివియన్ కాన్ఫెడరేషన్ " అశాశ్వతమని నిరూపించబడింది.
1821 లో జరిగిన పోరాటంలో న్యూ గ్రెనడాకు చెందిన వైస్రాయల్టీని ఉత్తరాన నుండి తన ప్రచారాన్ని ప్రారంభించాడు, ఇది ఒక సంవత్సరం తర్వాత 1821 లో కరబొబొ యుద్ధం , ఒకసంవత్సరం తరువాత 1822 జూలై 22 న " పిచిన్చా యుద్ధం "పోరాటాలలో ఉత్తరప్రాంతాల నుండి సైమన్ బోలివర్ " న్యూ గ్రెనడా వైశ్రాయల్టీ " స్వతంత్రం కొరకు ప్రచారయుద్ధం ప్రారంభించాడు. 1822 జూలైలో బోలివర్ , శాన్ మార్టిన్ " గుయావాక్విల్ కాన్ఫరెన్స్ "లో సమావేశమయ్యారు. మొట్టమొదటి పార్లమెంటు సమావేశమైన తరువాత శాన్ మార్టిన్ రాజకీయాల్లో పదవీ విరమణ చేసిన తరువాత బొలీవర్ పూర్తిగా పెరూను విముక్తం చేయాలని నిర్ణయించాడు. పెరూలో కొత్తగా స్థాపించబడిన " పెరువియన్ కాంగ్రెస్ " బిలియర్‌ను పెరూ సైనిక నియంతగా చేసి సైన్యాలను నిర్వహించడానికి అధికారం ఇచ్చారు.

" ఆంటోనియో జోస్ డి సుక్రే " సహాయంతో 1824 ఆగస్టున " జూనియస్ యుద్ధం" లో అతిపెద్ద స్పానిష్ సైన్యాన్ని ఓడించారు , అదే సంవత్సరం డిసెంబర్ 9 న నిర్ణయాత్మకమైన " అయాకుచో యుద్ధం " పెరూ , ఆల్టో పెరూ స్వాతంత్ర్యం నిర్ణయించబడింది. ఆల్టో పెరు తరువాత బొలీవియాగా స్థాపించబడింది. రిపబ్లిక్ ప్రారంభ సంవత్సరాల్లో సైనిక నాయకుల మధ్య అధికారం జరిగిన కోసం పోరాటాలు రాజకీయ అస్థిరత్వాన్ని సృష్టించాయి.

చరిత్ర
సంప్రదాయ సమూహాలు
స్వతంత్రం
ఆర్ధికం , మౌలికనిర్మాణాలు