 ਲੋਕਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕ ਸਮੂਹ ਆਪਣੀਆਂ ਦੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਖਾਹਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰੋ. ਸੈਰੀ ਸਿੰਘ ਅਨੁਸਾਰ, "ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਚੇ ਗਏ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ 'ਲੋਕ-ਗੀਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੇਖਕ ਦਾ ਅਗਿਆਤ ਹੋਣਾ ਇਸ ਦੀ ਮੁੱਖ ਸ਼ਰਤ ਹੈ।"4 ਸੁਹਾਗ ਲੋਕਗੀਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵੰਨਗੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਆਹੁਲੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਘਰ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਡਾ. ਰਾਜਵੰਤ ਕੌਰ ਪੰਜਾਬੀ ਅਨੁਸਾਰ, "ਵਿਦਾਇਗੀ ਦੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਜੋ ਸੁਹਾਗ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਲੀ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਸੁਰ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸਿਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਤਟਫਟੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।"5 ਡੋਲੀ ਦੀ ਵਿਦਾਇਗੀ ਦੇ ਗੀਤ ਜਿੱਥੇ ਰਸਮਾਂ-ਰਿਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਧੀ ਦੇ ਪੇਕੇ ਘਰ ਰਹਿਣ ਦੀਆਂ ਮਨੋਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕਗੀਤ ਧੀ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਸੁਆਣੀਆਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਧੀ ਦੇ ਪੇਕੇ ਘਰ ਬਾਬਲ, ਭਰਾ, ਚਾਚੇ, ਤਾਏ, ਮਾਮਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਮੋਹ ਪਿਆਰ ਦੇ ਭਾਵ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਧੀ ਬਾਬਲ ਨੂੰ ਪੇਕੇ ਘਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਤਰਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬਾਬਲ ਵਿਦਾ ਕਰੇਂਦੀਆਂ ਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ ਲੈ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ
ਵੇ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ ਲੈ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ।
ਕਿੰਝ ਰੱਖਾਂ ਧੀਏ ਮੇਰੀਏ ਨੀ,
ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੱਜਣ ਸਦਾ ਲੈ ਆਪਨੀ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੱਜਣ ਸਦਾ ਲੈ ਆਪ।
ਬਾਬਲ ਸਮਾਜਿਕ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਝਾ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਰੱਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਬਾਬਲ ਦੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹੁਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਵਾਅਦੇ ਜਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਧੀ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ:-
ਮੇਰੇ ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਕੋਇਲ ਕਹਾਂ ਚੱਲੀਏ।
ਧਰਮੀ ਬਾਬਲ ਦੇ ਕੀਤੇ ਬੋਲ ਕੀਤੇ ਪੁੱਗਾ ਚੱਲੀਏ।
ਸਾਡਾ ਚਿੜੀਆਂ ਦਾ ਚੰਬਾ ਵੇ, ਬਾਬਲ ਅਸਾਂ ਉੱਡ ਵੇ ਜਾਣਾ
ਸਾਡੀ ਲੰਮੀ ਉਡਾਰੀ ਵੇ, ਅਸਾਂ ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼ ਜਾਣਾ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਡੋਲੀ ਦੀ ਵਿਦਾਇਗੀ ਦੇ ਲੋਕਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਧੀ ਦੇ ਪੇਕੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਤੜਫ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਦੇ ਭਾਵ ਪੇਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਡੋਲੀ ਦੀ ਵਿਦਾਇਗੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲੋਕਗੀਤਾਂ ਦੇ ਭਾਵ
ਸਿੱਟਾ
ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕਧਾਰਾ ਵਿੱਚ
ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕਧਾਰਾ ਵਿੱਚ