ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰੀ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਫਰਬਰ ਨੇ 17 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਫਰਬਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਖਤਮ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਲਾਰੈਂਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਈ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਐਪਲਟਨ ਡੇਲੀ ਕ੍ਰੇਸੈਂਟ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਗਈ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਮਿਲਵਾਕੀ ਜਰਨਲ ਲਈ ਚੁਣੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ 1920 ਦੇ ਰਿਪਬਲੀਕਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਅਤੇ 1920 ਦੇ ਡੈਮੋਕਰੇਟਿਕ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੰਯੁਕਤ ਪੱਤਰ ਪ੍ਰੈਸ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਕਵਰ ਕੀਤਾ। 

ਅਨੀਮੀਆ ਤੋਂ ਠੀਕ ਹੋਣ 'ਤੇ, , ਫਰਬਰ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਨਾਵਲ, ਡਾਨ ਓਹਾਰਾ, ਦਿ ਗਰਲ ਹੂ ਲੌਗਡ, ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਕਲਿਤ, 1911 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਈਆਂ।

1925 ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ, "ਸੋ ਬਿੱਗ" ਲਈ ਪੁਲੀਟਜ਼ਰ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤਿਆ। ਫਰਬਰ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਡਰਾਫਟ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ "ਸੋ ਬਿੱਗ" ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲਾਟ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ, ਅਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੂਖਮ ਥੀਮ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਆਪਣੇ ਆਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ, ਡਬਲਡੇ ਨੂੰ ਭੇਜੀ, ਉਹ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨਾਵਲ ਦਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਅਨੰਦ ਲਿਆ। ਇਸ ਨਾਵਲ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਾਪੀਆਂ ਛਾਪੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਪੁਰਸਕਾਰ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਨਾਵਲ 'ਤੇ ਉਸੇ ਸਾਲ ਕਾਲੇਨ ਮੂਰ ਦੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਸਾਈਲੈਂਟ ਫ਼ਿਲਮ ਬਣੀ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਟੌਕੀ ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ ਰੀਮੇਕ 1932 ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਾਰਬਾਰਾ ਸਟੈਨਵੈਕ ਅਤੇ ਜਾਰਜ ਬ੍ਰੈਂਟ, ਬੈੱਟ ਡੇਵਿਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸਹਿਯੋਗੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਸੋ ਬਿਗ ਸਟਾਰਿੰਗ ਜੇਨ ਵਿਮੈਨ ਦਾ 1953 ਦਾ ਰੀਮੇਕ ਆਧੁਨਿਕ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਸਕਰਣ ਹੈ।

ਸੋ ਬਿੱਗ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਛੱਡਦਿਆਂ ਫਰਬਰ ਦਾ ਅਗਲਾ ਨਾਵਲ "ਸ਼ੋਅ ਬੋਟ", ਓਨਾ ਹੀ ਸਫ਼ਲ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਜੇਰੋਮ ਕੇਰਨ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਫਰਬਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ, ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ ਕਿ ਇਹ 1920 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਲਾਇਟ ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੇਰਨ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਅਤੇ ਆਸਕਰ ਹੈਮਰਸਟੀਨ II ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਫਰਬਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਇਹ 1927 ਵਿੱਚ ਬਰਾਡਵੇਅ ਤੇ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ ਹੋਇਆ।

ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ
ਕੈਰੀਅਰ
ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ
ਕਾਰਜ ਦੀ ਸੂਚੀ