ਜਦ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਵਿੱਚ ਲੇਖਕ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਟਾਲਿਨਵਾਦ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰੂਸ ਵਿੱਚ ਪਰੋਲੇਕਲਟ ਲਹਿਰ ਚੱਲੀ ਜਿਸਦਾ ਮਕਸਦ ਸ਼ੁੱਧ ਪਰੋਲੀਤਾਰੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਲਿਖਤ ਨੂੰ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੋਰਕੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਲੇਖਕ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

ਲੈਨਿਨ ਨੇ ਖੁੱਲੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਜਮਾਤ-ਪੱਖੀ ਸਾਹਿਤ ਸਿਰਜਣਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਟਰਾਟਸਕੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਕਵੀਆਂ ਨੂੰ ਫੈਕਟਰੀ ਦੀਆਂ ਚਿਮਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪੂੰਜੀਵਾਦ ਖ਼ਿਲਾਫ ਵਿਦਰੋਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਊਲ਼-ਜਲੂਲ ਗੱਲ ਹੈ।

ਮਾਰਕਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਲੇਖਕ ਐਕੇਲੀਸ, ਸ਼ੇਕਸਪੀਅਰ ਅਤੇ ਗੋਏਟੇ ਸਨ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਹੀ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਨਕਲਾਬੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਏਂਗਲਜ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਚਿੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਲਪ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਇਸਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਵਿੱਚ "ਬਾਹਰਮੁਖੀ ਹਿਮਾਇਤ" ਦਾ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਲੇਖਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜਸੀ ਖ਼ਿਆਲਾਤ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਯਥਾਰਥ ਨੂੰ ਬਾਹਰਮੁਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅਸਲੀ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ।

ਲੇਖਕ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧਤਾ
ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ
ਲੇਖਕ ਇੱਕ ਨਿਰਮਾਤਾ ਵਜੋਂ
ਵਸਤੂ ਅਤੇ ਰੂਪ