ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਮਾਡਲਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਆਸੇ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਥਣਧਾਰੀ ਡ੍ਰਾਇਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਵਰਤਾਰੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਯਕੀਨਨ ਪਿਆਰ ਹਾਰਮੋਨਜ਼ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਕਸੀਟੋਸਿਨ), ਨਿਊਰੋਟ੍ਰੋਫਿਨਜ਼ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਐਨਜੀਐਫ), ਅਤੇ ਫੇਰੋਮੋਨਜ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਦੇ ਅਤੇ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨ ਵਿਚ ਰਵਾਇਤੀ ਨਜ਼ਰੀਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਮੁੱਖ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਹਨ: ਜਿਨਸੀ ਖਿੱਚ ਅਤੇ ਲਗਾਵ. ਬਾਲਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਗਾਵ ਨੂੰ ਉਸੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਵਾਇਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਾਵੁਕ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੁਕ ਪਿਆਰ ਗਹਿਰੀ ਲਾਲਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਸਰੀਰਕ ਉਤਸ਼ਾਹ (ਸਾਹ ਦੀ ਕਮੀ, ਤੇਜ਼ ਦਿਲ ਦੀ ਦਰ) ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਥੀ ਪਿਆਰ ਮੁਹੱਬਤ ਹੈ ਅਤੇ ਨੇੜਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਰੀਰਕ ਤਣਾਅ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।

ਜਪਾਨੀ
ਭਾਰਤੀ
ਅਬਰਾਹਾਮਿਕ
ਵਿਗਿਆਨਕ ਮਾਡਲਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ