ਸਾਕਾਦਾਰੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿਚ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਝ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਇਕ ਸਮਾਜ ਅੰਦਰ ਪਰਿਵਾਰ ਹੀ ਸਾਕਾਦਾਰੀ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਇਕਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਭੋਗ ਮਨਾਹੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਛੋਟਾ ਪਰਿਵਾਰ ਬਹੁਤਾ ਚਿਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਉਮਰ ਕੇਵਲ ਦੋ ਪੋਚਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰਕ ਰਿਸ਼ਤੇ ਖ਼ੂਨ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਖਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸਤਰੀ-ਮਰਦ ਵਿਆਹ ਉਪਰੰਤ ਦੂਜੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੀ ਸਿਰਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕੁੜਮਾਚਾਰੀ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਹੀ ‘ਪੇਕੇ’ ਜਾਂ ‘ਸਹੁਰੇ’, ‘ਨਾਨਕੇ’ ਜਾਂ ‘ਦਾਦਕੇ’ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਮਹੱਤਵ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਪੰਜਾਬੀ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ‘ਨਾਨਕੇ’ ਧੀ ਵਾਲੀ ਧਿਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ‘ਦਾਦਕੇ’ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਧਿਰ। ਮਰਦ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਾਕਾਦਾਰੀ ਢਾਂਚੇ ਵਿਚ ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਦਾਦਕੇ ਧਿਰ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਵਧੇਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਉਂਜ ਲੋਕ-ਕਾਵਿ ਅੰਦਰ ‘ਨਾਨਕਾ ਧਿਰ’ ਨੂੰ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਾਨਕੇ ਅਤੇ ਦਾਦਕੇ ਮਿਲਕੇ ਹੀ ਸਮੁੱਚੀ ਸਾਕਾਦਾਰੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਰਥਿਕ ਪੱਖੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਧਿਰ ਲਈ ਅਕਸਰ ‘ਲੋਕ’ ਸ਼ਬਦ ਕੱਸਦੇ ਹਨ-

ਆਪ ਨੰਗ, ਬਾਪ ਨੰਗ

ਤੀਜੇ ਨੰਗ ਨਾਨਕੇ

ਨੰਗੋ ਨੰਗ ਕੱਠੇ ਹੋਏ

ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂ ਕੇ।

ਲੋਕ-ਕਾਵਿ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ:
ਜੀਜਾ-ਸਾਲੀ:
ਭੂਮਿਕਾ:
ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ-ਕਾਵਿ ਤੇ ਸਾਕਾਦਾਰੀ ਪ੍ਰਬੰਧ(ਨਾਨਕੇ ਦਾਦਕੇ):