11 ਨਵੰਬਰ 1918 ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਸੰਸਾਰ ਜੰਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਖਤਰੇ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਦਾ ਸਫਰ ਕਰਕੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। 26 ਨਵੰਬਰ 1918 ਨੂੰ ਹਾਰਡੀ ਨੇ ਮਦਰਾਸ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਰਜਿਸਟਰਾਰ ਫਰਾਂਸਿਸ ਡਿਊਜ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਇਸ ਸਮੇਂ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਭੇਜਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਦੋਬਾਰਾ ਗੌਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਹਾਰਡੀ ਨੇ ਡਿਊਜ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਮਦਰਾਸ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨੂੰ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਪਦਵੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਹਲ ਦਿੰਦੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੋਵੇ।

ਦਸੰਬਰ 1918 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜਨਵਰੀ 1919 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਨੂੰ ਖਬਰ ਮਿਲੀ ਕਿ ਮਦਰਾਸ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 250 ਪੌਂਡ ਸਲਾਨਾ ਦੀ ਫੈਲੋਸ਼ਿੱਪ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਛੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਫੈਲੋਸ਼ਿੱਪ ਟ੍ਰਿੰਟੀ ਕਾਲਜ ਵਲੋਂ ਮਿਲਦੀ ਫੈਲੋਸ਼ਿੱਪ ਦੇ ਉੱਤੋਂ ਦੀ ਮਿਲਣੀ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਸੀ। ਸਾਦਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਣ ਦੇ ਆਦੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਨੂੰ ਇਹ ਰਕਮ ਕਾਫੀ ਵੱਡੀ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਲਈ 11 ਜਨਵਰੀ 1919 ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਡਿਊਜ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ: 

ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਨ ਜੀ,

ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ 9 ਦਸੰਬਰ 1918 ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ ਖੱਤ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਬਹੁਤ ਉਦਾਰ ਮਦਦ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਤੱਗਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਪਰ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਆਉਣ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਕੁੱਲ ਰਕਮ ਉਸ ਰਕਮ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਵੇਗੀ ਜਿੰਨੀ ਰਕਮ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਖਰਚੇ ਅਦਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਲ ਦੇ 50 ਪੌਂਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਖਰਚਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਧੂ ਦੀ ਰਕਮ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਦਿਅਕ ਕੰਮਾਂ 'ਤੇ ਖਰਚ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ ਇਹ ਰਕਮ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਅਨਾਥ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੀਸਾਂ ਵਿੱਚ ਕਟੌਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇਣ ਲਈ ਖਰਚੀ ਜਾਵੇ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਮੇਰੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ 'ਤੇ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇਗਾ।

ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਬਹੁਤ ਅਫਸੋਸ ਹੈ ਕਿ (ਸਿਹਤ ਪੱਖੋਂ) ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਸਾਬ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਮੈਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਛੇਤੀਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਮਦਦ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।

ਤੁਹਾਡਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਨੌਕਰ ਰਹਿਣ ਦਾ ਚਾਹਵਾਨ,

ਐੱਸ ਰਾਮਾਨੁਜਨ 
ਇਹ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖਣ ਤੋਂ ਮਹੀਨਾ ਕੁ ਬਾਅਦ 24 ਫਰਵਰੀ 1919 ਨੂੰ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਆਪਣੇ ਪਾਸਪੋਰਟ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਪਾਸਪੋਰਟ ਦਫਤਰ ਗਿਆ ਅਤੇ 13 ਮਾਰਚ 1919 ਨੂੰ ਉਹ ਪੈਸੇਫਿਕ ਅਤੇ ਓਰੀਐਂਟ ਸ਼ਿੱਪ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ "ਨਗੋਆ" 'ਤੇ ਬੰਬਈ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।

27 ਮਾਰਚ 1919 ਨੂੰ ਉਹ ਬੰਬਈ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਸੀ ਕਿ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਦੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਉਹ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਮੇਸ਼ਵਰਮ ਦੇ ਮੰਦਿਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਦਾ ਸਫਰ ਕਰਨ ਕਾਰਨ 'ਪਲੀਤ' ਹੋਏ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਪਰ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਦੀ ਸਿਹਤ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਖਿਆਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ 2 ਅਪ੍ਰੈਲ 1919 ਨੂੰ ਮਦਰਾਸ ਆ ਗਏ।

ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਦਾ ਭਰਵਾਂ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਨੂੰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੌਫੈਸਰ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜਿਸ ਦੇ ਜੁਆਬ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸਿਹਤ ਠੀਕ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਹ ਨੌਕਰੀ ਲੈ ਲਵੇਗਾ। ਮਦਰਾਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਸ਼ਟ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਅਖਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਿੱਚ ਲੇਖ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੇ ਗਏ।

6 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਜਾਨਕੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਦੇ ਕੋਲ ਮਦਰਾਸ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਇਕ ਹਫਤਾ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਦਾਦਾ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਭਰਾ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲ ਮਦਰਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਮਦਰਾਸ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ 'ਤੇ ਮਦਰਾਸ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਕੋਦੂਮਦੀ ਆ ਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਗਰਮੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘੱਟ ਗਈ ਤਾਂ 3 ਸਤੰਬਰ 1919 ਨੂੰ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਦੇ ਜੱਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਕੁੰਬਾਕੋਨਮ ਆ ਗਿਆ।

ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਵੱਖ ਵੱਖ ਡਾਕਟਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਦਾ ਇਲਾਜ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਕੁੰਬਾਕੋਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰ ਰਹੇ ਡਾਕਟਰ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ, ਟੀ ਬੀ, ਐਡਵਾਂਸ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ 'ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮੁੱਠ' ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਨਵਰੀ 1920 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮਦਰਾਸ ਆ ਗਿਆ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਿਹਤ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਹਿਸਾਬ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। 12 ਜਨਵਰੀ 1920 ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਾਰਡੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਖੱਤ ਲਿਖਿਆ। ਇਸ ਖੱਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਹਾਰਡੀ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ "ਮੌਕ ਥੀਟਾ ਫੰਕਸ਼ਨ" ਲੱਭ ਲਏ ਹਨ ਅਤੇ ਚਿੱਠੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਫੰਕਸ਼ਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਹਾਰਡੀ ਨੂੰ ਭੇਜੀਆਂ। ਇਹ ਖੋਜ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਦੀ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਖੋਜ ਸੀ। ਇਸ ਖੋਜ ਤੋਂ 16 ਸਾਲ ਬਾਅਦ, "ਲੰਡਨ ਮੈਥੇਮੈਟੀਕਲ ਸੁਸਾਇਟੀ" ਅੱਗੇ ਦਿੱਤੇ ਇਕ ਭਾਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦਿਆਂ ਜੀ. ਐਨ. ਵਾਟਸਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਸ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ "ਮੌਕ ਥੀਟਾ ਫੰਕਸ਼ਨ" ਉਸ ਦੀ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਹੇਗਾ।" ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਮਾਨੁਜਨ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸਾਲ "ਮੌਕ ਥੀਟਾ ਫੰਕਸ਼ਨ" 'ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ 650 ਦੇ ਕਰੀਬ ਫਾਰਮੂਲੇ ਇਜਾਦ ਕੀਤੇ।

ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਅਤੇ ਬੀ ਏ
ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸੀ
ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ