ਇਸ ਮੁੱਖ ਬੰਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੀ ਜਿੰਦਜਾਨ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ ਪਰ ਭਾਵੇਂ ਭੂਗੋਲਿਕ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੱਖ ਹਨ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਸਾਡੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਅਤੁੱਟ ਸਾਂਝ ਹੈ। ਵੱਖੋਂ ਵੱਖ ਹਿਰਦਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਹਿੰਦੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੁਲਾਰੇ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। 
ਅੱਗੇ ਇਸ ਬੰਦ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਕਿਰਸਾਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸੁੱਖ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
<poem>ਆਪਣਾ ਘਰ ਤੇ ਸਹੁਰਾ ਘਰ ਇਕੋ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋਣ,
ਖੇਤ ਲਹਿੰਦੇ ਵੱਲ ਹੋਵੇ ਤੇ ਝੁੱਗੀ ਚੌਂਦੀ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਝੁੱਗੀ ਦੇ ਲਾਗੇ ਤਲਾਅ ਹੋਵੇ ਜਿੱਥੇ ਬਲਦ ਪਾਣੀ ਪੀ ਸਕਣ,
ਰੱਬ ਏਨਾ ਕੁੱਝ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਏ ?</poem>
<poem>ਸਾਰੀਆਂ ਪੈਲੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਹੋਣ,
ਪੈਲੀਆਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਪੱਕੀਆਂ ਵੱਟਾ ਬਣੀਆਂ ਹੋਣ,
ਤਾਂ ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵੇਲੇ ਪਾਣੀ ਬਾਹਰ ਨਾ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ।</poem>
<poem>ਪੈਲੀਆਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲਾਗੇ ਹੋਣ ਤੇ ਚਾਰ ਹੱਲ ਹੋਣ,
ਘਰ ਵਾਲੀ ਸੁਚੱਜੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਘਰ ਲਵੇਰੀ ਗਾਂ ਹੋਵੇ,
ਖਾਣ ਨੂੰ ਅਰਹਰ ਦੀ ਦਾਲ ਤੇ ਜੜ ਦਾ ਭਾਤ ਹੋਵੇ।</poem>
<poem>ਜਿਸ ਦੀ ਪੂੰਜੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਏ ਤੇ ਘਰ ਵਾਲੀ ਬੜਬੋਲੀ ਏ,
ਕੋਲ ਜਮ ਦਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਬੁੱਢਾ ਬਲਦ ਏ,
ਉਹ ਕਿਰਸਾਨ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਵੀ ਕੀ ਸੁਖ ਪਾਊ,
ਉਸ ਦੀ ਨਿੱਤ ਮੌਤ ਹੀ ਮੌਤ ਏ।</poem>



ਅੱਗੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਾਂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਗੀਤ ਹਨ :



ਮੁੱਖ ਬੰਦ [ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ]
ਮਿੱਠੇ ਸੰਜੋਗ
ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਾਂ
ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਮਿਲਾਪ