ਲੇਖਕ ਅਨੁਸਾਰ ਖੋਜ ਯੋਜਨਾ ਵਿਚ ਵਿਗਿਆਨਿਕਤਾ ਅਤੇ ਵਿਧਿਵਤਤਾ ਹੋਣੀ ਆਵਸ਼ਕ ਹੈ। ਖੋਜ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ/ਵਰਤਾਰੇ ਜਾਂ ਘਟਨਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਸਾਮਗ੍ਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕਠਿਆਂ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਵਰਗੀਕਰਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨਵੇਂ ਤੱਥਾਂ ਨੂੰ ਖੋਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਡਾ. ਗੁਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਗਮਨ ਅਤੇ ਨਿਗਮਨ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਲੇਖਕ ਲੋਕਧਾਰਾ ਅਧਿਐਨ ਵਿਚ ਖੇਤਰੀ ਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦੱਸਦੈ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਵਿਚ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਅਧਿਐਨ ਸੰਬੰਧਿਤ ਜਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਲੇਖਕ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਛੱਡਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕਧਾਰਾ ਦੇ ਬਾਕੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤਾ ਯੋਗਦਾਨ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵਿਦਵਾਨ ਸੰਬੰਧਿਤ ਲੋਕਧਾਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਡਾ. ਗੁਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਲੋਕਧਾਰਾ ਅਧਿਐਨ ਦੀਆਂ ਖੇਤਰੀ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਰੀਖਣ ਅਤੇ ਇੰਟਰਵਿਊ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੰਨਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਲੇਖਕ ਖੋਜੀ ਵੱਲੋਂ ਖੋਜ ਵਿਚ ਆਧੁਨਿਕ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੇ ਤਕਨੀਕੀ ਸੰਦਾਂ(ਕੈਮਰਾ, ਰਿਕਾਰਡਰ ਆਦਿ) ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।

ਲੋਕਧਾਰਾ ਅਧਿਐਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦਾ ਮਹੱਤਵ
ਰਸਮਾਂ ਰੀਤਾਂ
ਖੇਜ ਯੋਜਨਾ ਅਤੇ ਖੇਤਰੀ ਵਿਧੀਆਂ
ਹਾਸੇ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ