ਬੇਤਾਰ ਸੰਚਾਰ ਦਾ ਵਿਚਾਰ 1830 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰੇਲ ਗੱਡੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸੰਚਾਰੀ ਅਤੇ ਕੈਪੀਸੀਟਵ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਦੁਆਰਾ "ਬੇਤਾਰ ਟੈਲੀਗ੍ਰਾਫੀ" ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ "ਰੇਡੀਓ" ਦੀ ਖੋਜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।

ਜੇਮਸ ਕਲਰਕ ਮੈਕਸਵੈੱਲ ਨੇ 1864 ਵਿਚ ਸਿਧਾਂਤਕ ਅਤੇ ਗਣਿਤਿਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿਖਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਮੈਗਨੈਟਿਕ ਤਰੰਗਾਂ ਖਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਮੈਗਨੈਟਿਕ ਤਰੰਗਾਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਇਰਾਦਤਨ ਸੰਚਾਰ ਨੂੰ 1880 ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਡੇਵਿਡ ਐਡਵਰਡ ਹਿਊਗਸ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰਨਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
1888 ਵਿੱਚ, ਹੇਨਰੀਚ ਰੂਡੋਲਫ ਹੈਰਟਜ਼ ਨੇ ਮਾਹਰਵੈੱਲ ਦੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਮੈਗਨੈਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਥਿਊਰੀ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਤਜ਼ਰਬੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਾਰਤ ਹਵਾਈ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਮੈਗਨੈਟਿਕ ਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧ ਕੀਤਾ।

ਸੰਨ 1894 ਤੋਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਤਾਲਵੀ ਖੋਜੀ ਗੁਗਲਿਲੇਮੋ ਮਾਰਕੋਨੀ ਨੇ ਏਅਰਹੋਬਰਨ ਹਾਰਟਜ਼ਿਅਨ ਵੇਵਜ਼ (ਰੇਡੀਓ ਪ੍ਰਸਾਰਣ) ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਪਹਿਲੀ ਸੰਪੂਰਨ, ਵਪਾਰਕ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਬੇਤਾਰ ਟੈਲੀਗ੍ਰਾਫੀ ਸਿਸਟਮ ਬਣਾਇਆ।
ਮਾਰਕੋਨੀ ਨੇ ਰੇਡੀਓ ਸੰਚਾਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਕੰਪਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ
20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਵਿਕਾਸ
ਖੋਜ
ਸੰਖੇਪ