ਬਾਬਾ ਰਾਮ ਚੰਦ ਜੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮੁਢਲਾ ਵੇਰਵਾ ਬਹੁਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਸੰਗਤ ਦਾ ਕੰਮ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਆ ਜਾਏ. ਬਾਬਾ ਜੀ ਜਗਤਪੁਰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਸਨ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਸ਼ੇਰਗਿੱਲ ਕਬੀਲੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਂ ਕਾਜਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, 'ਰਾਜਾਜੀ', 'ਭਗਾ ਜੀ', 'ਜਾਗਾ ਜੀ'.

ਜਦੋਂ ਵੀ ਚੱਕ ਮੇਲਾ ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਦਿਨ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਲਖਦਾਤਾ ਜੀ ਦੇ ਨੌਕਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰਵਰ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ. ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਭਾਈ ਵਿਚ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਦਾ ਤੁਸੀਂ ਨਾਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਲੱਖਾਂ ਗਵਰਨਿੰਗ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ. ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰੇਕ ਲਈ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂਗਾ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਕੀ ਹਨ? ਬਾਬਾ ਜੀ - ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਲੱਖਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਾਧੂ ਵਾਈਨ ਦਿਆਂਗਾ. ਨੌਕਰ ਨੇ ਛੇ ਨਮਾਜ਼ਾਂ ਲਈ ਦਿਲੋਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਭਾਈ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ.

ਅਜਿਹੇ ਕਿਰਤ ਕਰਨ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਕਈ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤ ਗਏ, ਭਾਈ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ. ਤਦ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਘੋੜੇ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਦਿੱਖ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਮਨ ਆਪ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ. , ਕਿ ਲੱਖਾਂ ਦਾਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਨ ਠੱਗਾਂ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੇਵਕ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਸੋਚਦੇ ਅਤੇ ਕਹਿਣਗੇ: "ਜੱਟ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਤੋਹਫ਼ਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।" .

ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਭਾਈ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਛੋੜੀ ਨੇ ਕੀ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਦਾਨੀ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਜੋਧੜੀ ਨੇ ਵਾਧੂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਕੋੱਟੀ-ਕੋਟੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਤੂੰ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ. ਪਰ ਫਿਰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਬੋਲੇ ​​ਭਰਾ ਸੇਵਕ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਈ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਪਰ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਮਨੂ ਨੂੰ ਥੋੜਾ ਹੋਰ ਦੇ ਦੇਵਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਨੰਦਪੁਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਫਿਰ ਨੌਕਰ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਾਡੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਮਸਾਰ ਕਰ ਦਿਓ. ਅਜਿਹੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੌਕਰਾ ਅਗਲੇ ਪਿੰਡ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੌਕੀ ਨੂੰ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਪੀਰ ਜੂਸਾ ਦੀਆਂ ਫਲੀਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਮੁਲਤਾਨ ਪੰਚਾਇਤ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਝੁਕੇ. ਅਗਲੇ ਸਾਲ, ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਫਰਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਭਾਈ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਹੁਦਿਆਂ 'ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਮੱਦਦ ਕੀਤੀ. ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਕਾਜਾਲੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਉਸਨੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸੰਘ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਬਾਡਾ ਵਿਖੇ ਸੀ. ਪਹਿਲੀ ਲਕਤਾੱਟਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਬਦਲ ਕੇ ਬਾਡਾ ਪਿੰਡ ਵਿਖੇ ਮੰਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਘੋੜੇ ਦੀ ਤੁਹਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਥੰਮ੍ਹ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਭੂਟ ਦੀ ਅਗਲੀ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ. ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਡਾ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬੋਪਾਰਾਓ, ਰੋੜਕਾ ਕਲਾਂ, ਵਾਦਲਸ, ਜੰਡਿਆਲਾ ਮੰਜਕੀ, ਬੋਪਾਰਾਯਾ ਡੋਨਾ, ਹੇਰਨ, ਖਾਨਪੁਰ ਖੰਡਪੁਰ, ਖੌਂਦਪੁਰ, ਖੌਂਦਪੁਰ, ਖੌਂਦਪੁਰ ਤੋਂ. ) ਅਤੇ ਅਗਲਾ ਪੜਾਅ ਤਲਵੰਡੀ ਚੌਧਰੀ ਹੈ।

ਲੱਖਾਂ ਦਾਦਾ ਜੀ ਨੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਬਦਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੀਰ ਖੁਦ ਆਇਆ ਅਤੇ ਚੀਤ ਚੁਕੇ. ਇਕ ਵਾਰ ਪੀਰ ਨੇ ਪਛਾਣ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਦਲਿਆ ਅਤੇ ਰੋਹਬ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਪਰ ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੀਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਕੇ ਚੀਕਿਆ ਜਾਵੇਗਾ. ਸੰਗਤ ਨੇ ਵੀ ਬਿਆਸ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ ਅਗਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ. ਨਹਿਰ ਬਿਆਸ ਤੋਂ ਗੋਇੰਦਵਾਲ, ਫਤਿਹਾਬਾਦ, ਨੌਰੰਗਾਬਾਦ, ਕੋਟ ਧਰਮਚੰਦ, ਸਰਾਏ ਅਮਾਨਤ ਖ਼ਾਨ ਅਤੇ ਪੀਰ ਰਜ਼ਾ ਤਲ ਅਤੇ ਪਰੇਲ ਤੋਂ ਮੁਲਤਾਨ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਬਾਬਾ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਗਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਮੁਲਤਾਨ ਪੰਚ, ਸਾਜਦਾ ਸਲਾਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁੱਖਾਂ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਲਈ ਕਿਹਾ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪੀਰ ਜੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ. ਉਡੀਕ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੀਰ ਜੀ ਵੀ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੁਲਤਾਨ ਦੇ ਮੁਲਤਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਖੀ ਸੁਲਤਾਨ, ਮਾਤਾ ਮੁਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੁਲਤਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਜੇਬਾਂ ਭਰੀਆਂ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਅੱਗੇ ਇਕ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ. ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਾਨ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ. ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕੀਤਾ ਪਰ ਪੀਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੇ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਕ ਬਹੁਤ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ. ਇਸ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਲਓ, ਅਸੀਂ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਆਵਾਂਗੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਵਾਂਗੇ. ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਨੰਦਪੁਰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਆਪ ਪਿੰਡ ਮੁੜ ਆਏ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਵਾਰਤਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ।

ਕਿੱਸਾ ਅਨੰਦਪੁਰ ਦਾ

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਆਪਾ ਪੜ੍ਹ ਆਏ ਹਾਂ ਕਿ ਬਾਬਾ ਰਾਮ ਚੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਪੀਰ ਲ਼ੱਖ ਦਾਤੇ ਦਾ ਮਿਲ਼ਣ ਅਤੇ ੳਹਨਾਂ ਚ ਹੋਈ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਇਸ ਤੋ ਅੱਗੇ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ।

ਬਾਬਾ ਜੀ ਵਾਪਿਸ ਪਿੰਡ ਜਗਤਪੁਰ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾ ਕਾਰਾਂ ਚ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਬਾੜੀ ਚ ਰੁੱਝ ਗਏ।ਪੀਰ ਜੀ ਦੱਸੇ ਮੁਤਾਬਕ ਉਹ ਮਹੀਨਾ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਆਇਆ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸਫ਼ਰ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਸਮਾਨ ਦੋਵੇਂ ਵਛੇਰੇ ਲੈ ਕੇ ਅਨੰਦਪੁਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਏ, ਰਸਤੇ ਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਪੜਾਅ ਕਰਦੇ ਥੋੜੇ ਦਿਨਾਂ ਚ ਹੀ ਆਪ ਅਨੰਦਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਸਮਿਆਂ ‘ਚ ਕੱਚੇ ਰਸਤੇ ਪੱਗ-ਡੰਡੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ।ਉਸ ਸਮੇ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਚ ਅੱਜ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਅੰਤਰ ਹੈ।ਅੱਜ ਭਾਵੇ ਅਨੰਦਪੁਰ ਨੂੰ ਪੈਦਲ ਸਫਰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਚ ਮੰਜਿਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਪਹੁੰਚੇ। ਜੋ ਅਨੁੰਦਪੁਰ ਆਪਾਂ ਅੱਜ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਤਰਾਂ ਦਾ ਅਨੁੰਦਪੁਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਇਸ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਝੱਲਕੀਆਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ।

ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਅਨੰਦਪੁਰ ਜਾ ਕੇ ਵਛੇਰੇ ਇੱਕ ਦਰਖੱਤ ਨਾਲ ਬੰਨ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾ ਅਰਾਮ ਕੀਤਾ।ਆਪ ਕੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਅਜੀਬ ਕੋਤਕ, ਜਿਵੇਂ ਪੀਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਆਸਮਾਨ ਚ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਹੋਣਗੇ, ਹਲਕੀ ਹਲਕੀ ਬਰਸਾਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਮਿੱਠੀ ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਚੱਲੇਗੀ।ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਨਜਰ ਆਂਵਾਂਗੇ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਨਾਲ ਬੈਠਿਆ।ਉਹ ਸੁਭਾਗ ਭਰਿਆ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਆਪ ਦਰਬਾਰ ਚ ਹਾਜ਼ਿਰ ਹੋਏ।ਆਪਨੇ ਅਦਬ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਗੁਰੁ ਜੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਪੀਰ ਜੀ ਨੂੰ ਨਾਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।ਗੁਰੁ ਜੀ ਅਤੇ ਪੀਰ ਜੀ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਆਪ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕੇ ਆਪ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਚ ਵਛੇਰੇ ਲੈ ਕੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਇਆ ਹਾਂ.. ਬਾਬਾ ਜੀ ਅਤੇ ਪੀਰ ਜੀ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਈ:-

ਬਾਬਾ ਜੀ …ਪੀਰ ਜੀ ਆਪ ਆਪਣਾ ਵਛੇਰਾ ਲੈ ਲਉ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਵਾਲਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੳ।
ਪੀਰ ਜੀ…ਅਗਰ ਵਛੇਰਾ ਲੈਣਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾ ਮੁਲਤਾਨ ਹੀ ਲੈ ਲੇਣਾ ਸੀ।
ਬਾਬਾ ਜੀ…ਮੈ ਹੋਰ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ

ਪੀਰ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕਲਾ ਵਛੇਰਾ ਨਹੀ ਲੈਣਾ ਆਪ ਦਾ ਸਿੱਖ ਵੀ ਲੈਣਾ ਹੈ।ਇੱਹ ਸੁਣਕੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਘਬਰਾ ਗਏ ਤੇ ਕਿਹਾ ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪੀਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸਾਨੂੰ ਆਪਦਾ ਸਿੱਖ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਸਭ ਰੱਮਜਾਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਆਪ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਸਨ, ਬਸ ਦੇਖਕੇ ਮੁਸਕੁਰਉਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦਾ ਸਿੱਦਕ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨਹੀ ਮੰਨੇ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਪੀਰ ਜੀ ਆਪ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਤੇ ਬੱਕਰੇ ਵੱਢੇ ਜਾਦੇਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਦੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਸਿਰ ਹਲਾਉਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਈ ਮਨਮੱਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਪੀਰ ਜੀ ਆਪਨੂੰ ਹਰ ਸੂਰਤ ਅਤੇ ਹਰ ਸ਼ਰਤ ਤੇ ਲੈਣਾ ਚਹੂੰਦੇ ਸਨ।ਪੀਰ ਜੀ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪੱਕਾ ਸੇਵਕ ਹੈ ਅਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਰਹੇਗਾ।ਅਸੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਰ ਵਕਤ ਰਾਹਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਦਰਬਾਰ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਹੀ ਲੱਖਾਂ ਹੀ ਲੋਕ ਸੱਜਦੇ ਕਰਨਗੇ ਤੇਰੇ ਦਰਬਾਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਫੈਸਲੇ ਹੋਇਆ ਕਰਨਗੇ।ਤੇਰੇ ਦਰਬਾਰ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੀ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਹਿੱਲੇਗਾ ਤੇਰੇ ਦਰਬਾਰ ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਬੱਕਰੇ ਵੱਡ ਨਹੀ ਹੋਣਗੇ, ਤੇਰੇ ਦਰਬਾਰ ਤੇ ਬੱਕਰੇ ਦੀ ਥਾਂ ਮਿੱਠਾ ਚੂਰਮਾ(ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਚੂਰਾ ਕਰਕੇ ਦੇਸੀ ਘਿੳ ‘ਚ ਗੁੱੜ ਰਲਾਕੇ) ਚੱੜੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਦਰਬਾਰ ਤੇ ਕੋਈ ਮੱਨਮੱਤ ਨਹੀ ਹੋਵੇਗੀ ।ਪੀਰ ਜੀ ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਕੇ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਵੱਚਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ।ਪੀਰ ਲੱਖ ਦਾਤਾ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਅਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰ ਲਿਆ।ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਸਿੱਖ ਦੇ ਬਦਲੇ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਦਿੳਗੇ।ਤਾਂ ਪੀਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਨੂੰ ਭਾਈ ਰਾਮੂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ।ਢੇਸੀਆਂ, ਦੁਸ਼ਾਝਾਂ ਮਸੰਦਾਂ ਅਤੇ ਪੁਆਦੜਾ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪ ਜੀ ਨੇ ਭਾਈ ਰਾਮੂ ਦਾ ਹੱਥ ਪੀਰ ਲੱਖ ਦਾਤਾ ਜੀ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।ਆਪ ਜੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਤੋ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਪੀਰ ਜੀ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਜਗਤ ਪੁਰ ਆ ਗਏ।ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਵਾਰਤਾ ਘਰ ਦਿਆ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਅਤੇ ਆਪਦਾ ਪ੍ਰੀਵਾਰ ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।

ਇਹ ਜੋ ਵੀ ਲੇਖ ਹਨ ,ਇਹ ਅਸੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਰੀ ਲਾਹੌਰੀ ਰਾਮ ਸ਼ੌਕੀ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਹੋਰ ਸਿਆਣੇ ਬੰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ. ਸਾਧੂ ਸਿੰਘ ਸ਼ੇਰਗਿੱਲ, ਸ. ਸਵਰਾਨ ਸਿੰਘ ਸ਼ੇਰਗਿੱਲ (ਬੱਲੀ) ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਇਤਿਹਾਸ ਚੌਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾ ਦੀ ਜੁਬਾਨੀ ਸੁਣਕੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀ ਹੈ।ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਸਭ ਜੁਬਾਨੀ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ।ਇਹ ਲੇਖ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਨਵੀ ਪੀੜੀ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ ਕਿ ਇਹ ਪੜ੍ਹਕੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਵਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਸਕਣ……….

ਜੈਕਾਰਾ ….ਬਾਬਾ ਰਾਮ ਚੰਦ ਜੀ ਦਾ
ਬੋਲ ਸਾਚੇ ਦਰਬਾਰ ਕੀ ਜੈ
ਜੈਕਾਰਾ ….ਲੱਖ ਦਾਤਾ ਜੀ ਦਾ
ਬੋਲ ਸਾਚੇ ਦਰਬਾਰ ਕੀ ਜੈ

ਸਿੱਖਿਆ
ਲੱਖ ਦਾਤਾ ਪੀਰ ਜੀ
ਆਵਾਜਾਈ
ਸਮਾਧ ਧੰਨ ਧੰਨ ਬਾਬਾ ਰਾਮ ਚੰਦ ਜੀ