नमस्ते। तपाईंले लेख्नु भएकोमा म खुसी छु, किनकि मलाई लाग्छ धेरै मानिसहरूसँग यही समस्या (भिन्न डिग्रीहरूमा) छ र हामी यसको बारेमा धेरै कुरा गर्दैनौं। तपाईसँग केहि सामाजिक चिन्ता छ जुन औसत व्यक्तिले महसुस गर्न सक्ने भन्दा अलि पर छ। धेरै मानिसहरूलाई अरूले के सोच्न सक्छन् भन्ने बारे केही मात्रामा चिन्ता हुन्छ, र यसले हामीलाई आफैलाई पूर्ण मूर्ख बनाउनबाट रोक्छ त्यसैले यो राम्रो कुरा हो। तर तपाइँको "अलार्म प्रणाली" हकबाट बाहिर छ र तपाइँ कसरी भेट्नुहुनेछ भन्ने चिन्तामा धेरै समय खर्च गर्दै हुनुहुन्छ। तपाईको उमेर बढ्दै जाँदा तपाईले यो धेरै बुझ्नुहुन्छ, र यो सत्य हो... कि अन्य मानिसहरूले वास्तवमा तपाईको बारेमा धेरै सोचिरहेका छैनन् वा तपाईको हेरचाह गर्दैनन्; तिनीहरू धेरै व्यस्त छन् तपाईंसँग भएको समान विचारमा! के म पर्याप्त राम्रो? के मानिसहरूले मलाई मन पराउँछन्, मलाई अनौठो ठान्नुहुन्छ? हामी सबै चिन्तित छौं कि अरूले कसरी भेट्छन् भन्दा हामी कसरी भेट्छौं। धेरै मानिसहरू जस्तै, तपाईं आफैंको लागि दयालु, आफैलाई स्वीकार गर्न र आफैमा आत्मविश्वासको कमी छ। मेरो पेटले भन्छ कि यी चीजहरू तपाईको विगतमा कतैबाट आएका थिए। हाम्रा संवेदनशीलताहरू सामान्यतया (आनुवंशिकीका साथसाथै) हाम्रो जीवनको एक विशेष समयबाट आउँछन् जब हामीले अनुभव गरेको वा महसुस गऱ्‍यौं जुन भारी थियो र हामी एक अलार्म प्रणालीको साथ समाप्त हुन्छौं जुन कहिलेकाहीं अति प्रतिक्रिया दिन्छ। थप विवरणहरू बिना, यहाँ अगाडि जान गाह्रो छ। म तपाईंलाई एक चिकित्सकलाई भेट्न सिफारिस गर्छु जसले संज्ञानात्मक व्यवहार थेरापी गर्छ, जसले तपाईंलाई तपाईंको डरको जरा बुझ्न र तिनीहरूलाई अझ सफलतापूर्वक व्यवस्थापन गर्ने तरिका सिक्न मद्दत गर्न सक्छ।
चाहे त्यो केटा होस् वा केटी, म सधैं कुरा गर्न असुरक्षित महसुस गर्छु, र म आफैलाई लाजमर्दो र पर्याप्त राम्रो नहुने डराउँछु। हिँड्दा पनि म आफ्नो रूप र अनुहारको हावभाव आदिको चिन्ता गर्छु।