किशोरावस्था कसैको लागि नराम्रो हुन्छ, र यो आत्म-खोज र प्रयोगको लागि समय हो। वृद्ध आमाबाबु हुनु पक्कै पनि चुनौतीहरू हुन सक्छ। धेरैजसो बच्चाहरूलाई उनीहरूका आमाबाबुले उनीहरूलाई बुझ्दैनन् जस्तो लाग्छ, तर तपाईं किशोरकिशोरीहरूको औसत आमाबाबु भन्दा पुरानो हुनुहुन्छ। तिनीहरू तपाईंभन्दा पूर्ण रूपमा फरक पुस्ताका हुन्। यो सुनिन्छ कि तिनीहरूले तपाईंलाई माया गर्छन्, तर तपाईंलाई बुझ्न सक्दैनन्। यहाँ समस्या भनेको पुस्ता/उमेरको अन्तर हो, र यसमा तपाईले गर्न सक्ने धेरै कुरा छैन। तपाईले के गर्न सक्नुहुन्छ अवस्थालाई स्वीकार गर्नुहोस् र सायद यसलाई अलि फरक रूपमा हेर्नुहोस्। यस्तो देखिन्छ कि तपाईं तिनीहरूबाट पुष्टि खोज्दै हुनुहुन्छ, तिनीहरूको अनुमोदन र समझ खोज्दै हुनुहुन्छ। तपाईं को हुनुहुन्छ भनेर परिभाषित गर्न वा आत्म-सम्मान बढाउन अरूलाई हेर्नु कहिल्यै राम्रो विचार होइन। तपाईं को हुनुहुन्छ र तपाईं आफ्नो बारेमा कस्तो महसुस गर्नुहुन्छ, बाहिरबाट होइन भित्रबाट आउन आवश्यक छ। तपाईं आफ्नो आमाबाबुसँग राम्रो सम्बन्ध बनाउन सक्ने एउटा तरिका भनेको तपाईंले उनीहरूबाट नपाएका सबै कुराहरू हेर्न बन्द गर्नु हो, र बरु तपाईंले उनीहरूबाट प्राप्त गरिरहनुभएको सबै कुराहरू हेर्नु हो। हो, यो एक गिलास आधा भरिएको वा आधा खाली दृश्य हो, तर यसले काम गर्दछ। यदि तपाईंले यसलाई दिनुभयो भने नकारात्मकले सकारात्मकलाई ओझेलमा पार्छ। आफ्नो आमाबाबुसँगको सम्बन्धमा राम्रा कुराहरू खोज्न सुरु गर्नुहोस् र उनीहरूप्रतिको तपाईंको भावना अझ सकारात्मक हुनेछ। मलाई थाहा छैन कि तपाईंका साथीहरू/साथीहरूले तपाईंलाई तपाईंको बाल्यकाल तपाईंबाट खोसिएको जस्तो महसुस गराए। त्यो एक जिज्ञासु कथन हो, र त्यो कहाँबाट आयो भनेर बुझ्नको लागि गहिरो कुराकानी चाहिन्छ। जे होस्, मैले विशेष गरी हाई स्कूलमा फरक र बाहिरको भावना बुझ्छु। तपाईलाई राम्रो महसुस गराउन वा पूर्ण व्यक्तिको रूपमा महसुस गराउन आफ्नो जीवनमा अरूलाई हेर्नुको सट्टा आफैंमा बल खोज्नुहोस्। यसले साथीहरू र प्रियजनहरू पाउन मद्दत गर्दछ, तर तपाईं आफ्ना सबै आवश्यकताहरू पूरा गर्न तिनीहरूमा कहिल्यै भर पर्न सक्नुहुन्न। आफ्नो भविष्यका लागि केही लक्ष्यहरू सेट गर्नुहोस्, त्यसतर्फ काम गर्नुहोस्। तपाईं हुन सक्नुहुने सबै भन्दा राम्रो बन्नमा ध्यान दिनुहोस्, र सही मानिसहरू सही समयमा तपाईंको जीवनमा प्रवेश गर्नेछन्।
मैले मेरो आमाबुवासँग कहिल्यै कुरा गर्न सकेको छैन। म किशोरावस्थामा हुँदा मेरा आमाबुवा साठी वर्षमा हुनुहुन्छ। म दुबैलाई माया गर्छु तर उनीहरुको व्यक्तित्व होइन । मैले मेरो जीवनको गम्भीर घटनाको बारेमा कुरा गर्दा उनीहरूले मलाई गम्भीरतापूर्वक लिँदैनन् भन्ने मलाई लाग्छ। यदि मेरो बुवाले मलाई विश्वास गर्नुहुन्न भने, मेरी आमा मेरो बुबासँगै जानुहुन्छ र मलाई पनि विश्वास नगर्ने जस्तो व्यवहार गर्नुहुन्छ। म एक प्यान्सेक्सुअल हुँ, तर म आफ्नै आमाबाबुलाई विश्वास गर्न सक्दिन।
 मैले डिप्रेसनसँग लडेँ र जितेको छु; तर, तनाव र चिन्ताले मलाई मारिरहेको छ। मलाई लाग्छ कि मेरा साथीहरूले मेरो कुरा सुन्दैनन्। मलाई थाहा छ तिनीहरूका आफ्नै समस्याहरू छन्, जसलाई म मद्दत गर्न सक्दो गर्छु। तर तिनीहरूले सधैं मेरो साथ मलाई मद्दत गर्ने प्रयास गर्दैनन्, जब मलाई वास्तवमै उनीहरूको आवश्यकता हुन्छ। मेरो बाल्यकाल मबाट खोसिएजस्तो लाग्छ । मलाई विश्वास गर्ने कोही छैन जस्तो लाग्छ।