सर्वप्रथम, यस्तो गहिरो व्यक्तिगत जानकारी साझा गर्नुभएकोमा धन्यवाद। यस्तो घनिष्ठ जानकारी साझा गर्न गाह्रो हुन सक्छ। सुरु गर्नको लागि, यो तपाइँको मानसिक स्वास्थ्यलाई गम्भीरतापूर्वक लिने व्यक्तिसँग कुरा गर्ने तपाइँको चाहनालाई तपाइँको प्राथमिक चिन्ता जस्तो लाग्छ। तपाईंले आफ्ना आमाबाबु र आफ्ना साथीहरूसँग कुरा गर्ने प्रयास गर्नुभएको छ र न त तपाईंलाई आवश्यक क्षेत्रमा त्यो जडान बनाउनु भएको छ। यो सुनेर सारै दुख लाग्यो। यो दुर्भाग्यपूर्ण छ। यद्यपि, मलाई लाग्छ कि यसलाई सम्बोधन गर्न प्रयास गर्न केहि चीजहरू गर्न सकिन्छ। यदि तपाइँ समर्थन चाहानुहुन्छ भने १) अभिभावक - तिनीहरू मध्ये एकसँग बस्नुहोस् र उनीहरूलाई सबै गम्भीरताका साथ बताउनुहोस् जुन तपाइँलाई गहिरो असर गरिरहेको कुराको बारेमा कुरा गर्न आवश्यक छ। सायद एकै कोठाको लागि दुबैसँग बोल्नु धेरै हुन सक्छ। यदि तपाइँ आमा वा बुबासँग आफैं बोल्ने प्रयास गर्नुहुन्छ भने, यसले तपाइँ कहाँबाट आउँदै हुनुहुन्छ भनेर बुझ्न आवश्यक पर्ने घनिष्ठ वातावरण सिर्जना गर्न सक्छ। 2) साथीहरू: आमाबाबु जस्तै यो तपाइँको मानसिक स्वास्थ्य संग चुनौतीहरु को बारे मा तपाइँका साथीहरु संग कुरा गर्न गाह्रो हुन सक्छ। जब तपाईं निराश र चिन्तित महसुस गर्दै हुनुहुन्छ, साथीहरू ठूलो मद्दत हुन सक्छन् वा तिनीहरूको होइन। साथीहरूसँग, यो ती चीजहरू मध्ये एक हुन सक्छ जहाँ तपाईंले आफ्नो उदासी र चिन्ताको बारेमा कुरा गर्न एक साथीसँग घनिष्ठ वातावरण सिर्जना गर्न आवश्यक छ। यदि केहि छ भने, आफूलाई चोट लागेको तथ्यसँग बोल्नुहोस् र उनीहरूले डिप्रेसन बुझ्न सक्दैनन् भन्ने कुरा बुझ्न मद्दत गर्नुहोस् यदि तपाईं समर्थन गर्न चाहनुहुन्न भने सामना गर्ने रणनीतिहरू: सामना गर्ने सीपहरू र रणनीतिहरू पहिचान गर्नुहोस् जसले तपाईंलाई निराश महसुस गर्दा मद्दत गर्दछ। विचारहरू:A.) जर्नलिङ्गB) चित्रकारीC) व्यायामD) संगीतई) पढाइ पुष्टिकरणF) प्रेरणा भिडियोहरू सुन्दै
मैले मेरो आमाबुवासँग कहिल्यै कुरा गर्न सकेको छैन। म किशोरावस्थामा हुँदा मेरा आमाबुवा साठी वर्षमा हुनुहुन्छ। म दुबैलाई माया गर्छु तर उनीहरुको व्यक्तित्व होइन । मैले मेरो जीवनको गम्भीर घटनाको बारेमा कुरा गर्दा उनीहरूले मलाई गम्भीरतापूर्वक लिँदैनन् भन्ने मलाई लाग्छ। यदि मेरो बुवाले मलाई विश्वास गर्नुहुन्न भने, मेरी आमा मेरो बुबासँगै जानुहुन्छ र मलाई पनि विश्वास नगर्ने जस्तो व्यवहार गर्नुहुन्छ। म एक प्यान्सेक्सुअल हुँ, तर म आफ्नै आमाबाबुलाई विश्वास गर्न सक्दिन।
 मैले डिप्रेसनसँग लडेँ र जितेको छु; तर, तनाव र चिन्ताले मलाई मारिरहेको छ। मलाई लाग्छ कि मेरा साथीहरूले मेरो कुरा सुन्दैनन्। मलाई थाहा छ तिनीहरूका आफ्नै समस्याहरू छन्, जसलाई म मद्दत गर्न सक्दो गर्छु। तर तिनीहरूले सधैं मेरो साथ मलाई मद्दत गर्ने प्रयास गर्दैनन्, जब मलाई वास्तवमै उनीहरूको आवश्यकता हुन्छ। मेरो बाल्यकाल मबाट खोसिएजस्तो लाग्छ । मलाई विश्वास गर्ने कोही छैन जस्तो लाग्छ।