नमस्ते लकपोर्ट, पहिले नै बच्चाहरू संलग्न हुँदा सम्बन्ध निर्माण गर्नु धेरै गाह्रो छ। तपाई हामीलाई बताउनु हुन्न कि तपाई सँगै बस्नुहुन्छ कि हुनुहुन्न। यदि तपाइँ गर्नुहुन्छ भने, तपाइँको स्थिति सायद अझ गाह्रो छ, किनभने उनको छोरीको व्यवहारले तपाइँलाई असर गर्छ; तिमी घरमा बस्छौ। मेरो लागि एउटा तल्लो रेखा यो हो कि तपाईंले अरू कसैलाई कसरी अभिभावक बनाउने भनेर नभन्नुहोस्। त्यो तपाईको प्रेमीले निर्णय गर्ने हो। जब उहाँ त्यहाँ हुनुहुन्छ, उहाँ अभिभावक हुनुहुन्छ, र उहाँ कसरी अनुशासित हुनुहुन्छ (वा होइन) बारे निर्णय गर्नुहुन्छ। यदि तपाइँसँग राम्रो विचारहरू छन् वा तपाइँ पूर्ण रूपमा असहमत हुनुहुन्छ भने, वा तपाइँ सोच्नुहुन्छ कि तपाइँ उसले नदेखेको केहि देख्नुहुन्छ, यो तपाइँको लागि त्यहाँ हस्तक्षेप गर्न को लागी होइन। तपाईंको प्रेमी भावनात्मक रूपमा संघर्ष गरिरहेको जस्तो देखिन्छ र समर्थन चाहिन्छ। उसले आफ्नो जीवनमा धेरै घाटाहरू भोगेको छ र हुनसक्छ हरेक पटक उनकी छोरीले छोडेपछि ऊ शक्तिहीन र परित्याग भएको महसुस गर्छ। यी कुराको कुरा गर्नुहुन्छ ? के तपाईंले उसलाई समर्थन गर्ने तर के गर्ने भनेर नभनेको त्यो लाइन भेट्टाउन सक्नुहुन्छ? यद्यपि म तपाईंलाई अभिभावकत्व उसलाई छोड्न सुझाव दिन्छु, तपाईंले के गर्न सक्नुहुन्छ उहाँलाई तपाईंले के देख्नुहुन्छ भन्नुहोस्, सुझावहरू प्रस्ताव गर्नुहोस् यदि उसले खुला छ भने, र तरिकाहरूको बारेमा कुरा गर्नुहोस्। जसमा परिस्थितिले तपाईंलाई असर गर्छ। "म तिमीलाई संघर्ष गरिरहेको देख्छु र मलाई कसरी मद्दत गर्ने थाहा छैन" भन्नु अर्थपूर्ण हुन्छ, "मैले देखेको छु कि तपाइँ उसलाई अनुशासन दिन डराउनुहुन्छ। के तपाइँ सचेत हुनुहुन्छ कि यो यसरी आउँदैछ? के तपाइँलाई मद्दत चाहिन्छ?" , वा "जब हामी सँगै एक्लै समय बिताउँदैनौं भने म दुखी र निराश महसुस गर्छु।" तपाईं उसको छोरीसँग अलिकति रिसाउनुहुन्छ। के यो सम्भव छ कि तपाइँको वास्तविक संघर्ष तपाइँ एक व्यक्ति संग सम्बन्ध मा हुन तयार हुनुहुन्छ कि भन्ने बारे मा छ जसको प्राथमिकता उसको बच्चा हो? तपाइँको आवाज छ, र यो समर्थन र विचारहरु प्रदान गर्न को लागी राम्रो छ र उसलाई तपाई कस्तो महसुस गर्नुहुन्छ। अन्ततः, तथापि, तपाईं बुद्धिमानी हुनुहुन्छ कि यो मानिस को हो भनेर स्वीकार गर्नुहोस् र यो के हो भनेर परिस्थितिलाई स्वीकार गर्नुहोस्, र तपाईं यसको एक हिस्सा बन्न चाहनुहुन्छ कि भन्ने बारे आफ्नै निर्णय गर्नुहोस्। :)
मेरो प्रेमीसँग एउटा बच्चा छ उसले हरेक अर्को सप्ताहन्तमा पाउँछ। उनी हप्तामा दुई पटक वा त्योभन्दा बढी भेट्न जान्छिन्। हरेक चोटि उनी छोड्छिन्, उनी यी मजाकहरूमा पर्छन् जस्तै उनको आमाको मृत्यु भयो। जब उनी यहाँ छिन्, उनी अपमानजनक छिन्, र उनको जवाफ हो "ठीक छ, मलाई थाहा छैन तपाईलाई के भन्नु।" उनी कसम खान्छिन् र फर्केर कुरा गर्छिन्, र उनी हाँस्छन्। उहाँ र उहाँकी आमा तीन वर्षदेखि अलग हुनुहुन्छ, र उसले उहाँको व्यवहार र उहाँ यति सानो हुनुमा दोष दिन्छ। उनी यहाँ नभएको बेला हामीसँग वयस्क समय हुँदैन। उनी "सुन बच्चा" हुन् र उसले कसैको कुरा सुन्दैन।