सबैभन्दा पहिले, म माफी चाहन्छु कि तपाईंले आफ्नो बाल्यकाल गुमाउनु भएको छ। यसले तपाईलाई यो जान्न मद्दत गर्न सक्छ कि हामी मध्ये धेरैलाई लाग्छ कि हामीले हाम्रो बाल्यकाल पनि गुमायौं, र त्यस्ता अभावहरूको बावजुद, हामी मध्ये धेरैको लागि, हाम्रो वयस्क जीवनहरू विश्वासयोग्य वयस्कहरूका लागि खुला भएको कारणले असाधारण रूपमा पूरा भएको छ। म तपाईंलाई कुरा गर्नको लागि एक विश्वसनीय वयस्क फेला पार्न सिफारिस गर्छु। यो एक शिक्षक, एक कोच, एक स्कूल सल्लाहकार, एक मन्त्री, एक परिवार को सदस्य, वा एक मित्र को परिवार को सदस्य हुन सक्छ। यदि यी मध्ये कुनै पनि उपलब्ध छैन भने, एक पेशेवर सल्लाहकार, सामाजिक कार्यकर्ता, मनोरोग नर्स व्यवसायी, मनोवैज्ञानिक, वा एक मनोचिकित्सक कोसिस गर्नुहोस्। एक विशेष प्रदायकसँग सकारात्मक र सुरक्षित अनुभव भएको साथीबाट त्यस्तो पेशेवरको लागि रेफरल प्राप्त गर्नु उत्तम हुन्छ।
मैले मेरो आमाबुवासँग कहिल्यै कुरा गर्न सकेको छैन। म किशोरावस्थामा हुँदा मेरा आमाबुवा साठी वर्षमा हुनुहुन्छ। म दुबैलाई माया गर्छु तर उनीहरुको व्यक्तित्व होइन । मैले मेरो जीवनको गम्भीर घटनाको बारेमा कुरा गर्दा उनीहरूले मलाई गम्भीरतापूर्वक लिँदैनन् भन्ने मलाई लाग्छ। यदि मेरो बुवाले मलाई विश्वास गर्नुहुन्न भने, मेरी आमा मेरो बुबासँगै जानुहुन्छ र मलाई पनि विश्वास नगर्ने जस्तो व्यवहार गर्नुहुन्छ। म एक प्यान्सेक्सुअल हुँ, तर म आफ्नै आमाबाबुलाई विश्वास गर्न सक्दिन।
 मैले डिप्रेसनसँग लडेँ र जितेको छु; तर, तनाव र चिन्ताले मलाई मारिरहेको छ। मलाई लाग्छ कि मेरा साथीहरूले मेरो कुरा सुन्दैनन्। मलाई थाहा छ तिनीहरूका आफ्नै समस्याहरू छन्, जसलाई म मद्दत गर्न सक्दो गर्छु। तर तिनीहरूले सधैं मेरो साथ मलाई मद्दत गर्ने प्रयास गर्दैनन्, जब मलाई वास्तवमै उनीहरूको आवश्यकता हुन्छ। मेरो बाल्यकाल मबाट खोसिएजस्तो लाग्छ । मलाई विश्वास गर्ने कोही छैन जस्तो लाग्छ।