अब तपाईलाई आफ्नो आमाबाबुलाई आफूले कस्तो महसुस गरिरहनुभएको छ भनी बताउनबाट के रोक्छ? के तपाई उनीहरूलाई थेरापीको लागि सोध्नु उनीहरूका लागि अचम्मको कुरा हो भनेर सोच्नुहुन्छ? यदि तिनीहरूले तपाईलाई ध्यान दिएका छन् भने, म कल्पना गर्छु कि उनीहरूले तपाईलाई थाहा पाउँदा राहत महसुस गर्नेछन्। समस्याको बारेमा आफैंमा केही भावनाहरू भएको बारे सचेत हुनुहुन्छ। यदि तपाईंलाई विश्वास छ कि उनीहरूले तपाईंलाई मद्दतको लागि सोध्दा नकारात्मक प्रतिक्रिया हुनेछन् भने, यो तपाईंलाई पहिलो स्थानमा समस्या किन भइरहेको छ भन्ने कुराको भाग हुन सक्छ। तपाईंको प्रतिक्रिया कस्तो भयो? तपाईलाई अन्य अवस्थाहरू पत्ता लाग्दा आमाबाबुसँग छ? म तपाईलाई मद्दत चाहिने भावनाबाट मद्दत गर्न तिनीहरूको इच्छालाई छुट्याउन चाहन्छु। यदि तिनीहरू तपाईंको लागि चिकित्सक खोज्न मद्दत गर्न चाहँदैनन् भने, मानिसहरूका लागि उपलब्ध सेवाहरू खोजेर सुरु गर्नुहोस्। तपाईंको उमेर समूहमा जसका अभिभावकहरू पनि आफ्नो बच्चाको भावनात्मक र मनोवैज्ञानिक स्वास्थ्यमा संलग्न हुन चाहँदैनन्।
म पक्का छु कि म अवसाद र चिन्तामा छु। मेरो टाउकोमा पनि आवाजहरू छन्। मलाई सुत्न पनि समस्या छ। मलाई पहिले नै ध्यान-घाटा विकार र जुनूनी-बाध्यकारी विकार संग निदान गरिएको छ। मैले अन्तिममा आत्मघात गरेको छु र आत्महत्या गर्ने बानी बसालेको छु। म तिनीहरूलाई यो कसरी भनूँ र उपचारको लागि सोधूँ?