मलाई माफ गर्नुहोस् कि तपाईं एक्लो र एक्लो महसुस गर्नुहुन्छ, ती भावनाहरू र आफैंमा उदासीनता, तनाव र चिन्ता हुन सक्छ। त्यसोभए काम भनेको तपाईसँग कुरा गर्न सक्ने व्यक्ति खोज्नु हो। एक असल साथी वा खुला अभिभावक एक पेशेवर सल्लाहकार जत्तिकै सहयोगी हुन सक्छ, तर यदि तपाईंसँग त्यो छैन भने, सबै तरिकाले आफ्नो स्थानीय मानसिक स्वास्थ्य संघ, आत्महत्या रोकथाम, वा आफ्नो स्कूल परामर्श विभागमा जानुहोस्। अब हामी मध्ये धेरै छौँ जसले अनलाईन, फेसटाइम, फोन काउन्सिलिङ गर्छन ताकि तपाईको परिस्थितिमा विचार गर्ने विकल्प हो। अर्कोतर्फ, यदि तपाईं आफ्ना आमाबाबु (म स्क्रिप्टिङमा ठूलो विश्वासी हुँ) सँगको कुराकानीलाई स्क्रिप्ट गर्न चाहनुहुन्छ भने, तपाईंले उनीहरूलाई यो पढ्नुहुन्छ भन्ने होइन, तर तपाईंले के भन्न चाहनुहुन्छ ठ्याक्कै लेख्नुहुन्छ भने, पढ्नुहोस्। तपाइँ कुराकानी गर्न तयार हुनु भन्दा पहिले यो केहि पटक। किन? यदि तपाइँ तयार हुनुहुन्छ भने तपाइँ यो गर्न धेरै सम्भावना हुनुहुनेछ, र तपाइँले शान्त तर बलियो तरिकामा भन्न चाहानु भएको सबै कुरा भन्नको राम्रो मौका पाउनुहुनेछ। तपाईंका साथीहरूसँग पनि उस्तै-- तपाईं सायद उत्कृष्ट श्रोता हुनुहुन्छ र त्यसैले कुरा गर्न चाहने मानिसहरूलाई आकर्षित गर्नुहोस्-- त्यसैले तपाईंले यी साथीहरूलाई तपाईंलाई बदलामा केही चाहिन्छ भनेर बताउन आवश्यक छ। यदि तपाइँ समान वार्तालापको लागि सोध्ने अभ्यास गर्नुहुन्छ भने, तब सायद यी साथीहरूले जवाफ दिनेछन् र तपाइँलाई आश्चर्यचकित गर्नेछन्, वा यदि तपाइँ ती मागहरू गर्नुहुन्छ भने तपाइँ मित्रतामा समानता खोजिरहेका मानिसहरूलाई आकर्षित गर्न सुरु गर्नुहुनेछ। अब त्यो स्क्रिप्टमा फर्कनुहोस्--पहिले निर्णय गर्नुहोस् कि तपाइँ एकैचोटि दुबै आमाबाबुसँग कुरा गर्न चाहनुहुन्छ वा एक पटकमा। त्यसपछि तपाईले बनाउन चाहनुहुने बिन्दुहरू लेख्न सुरु गर्नुहोस् जस्तै:   म तिमीलाई माया गर्छु, र मलाई थाहा छ तपाईं मलाई माया गर्नुहुन्छ तर मलाई लाग्छ कि म तपाईको मायालाई म वास्तवमा को हुँ भनेर बताउन पर्याप्त बिना शर्त हुन सक्छु भनेर विश्वास गर्न सक्छु, र म साँच्चै कस्तो महसुस गर्छु। तपाईंको आफ्नै भावनाहरू वर्णन गर्न आफ्नै शब्दहरू खोज्नुहोस्। यदि म मद्दत गर्न सक्छु, सम्पर्क गर्नुहोस्। तपाईं यहाँबाट सुरु गर्न पुग्नको लागि सही हुनुहुन्छ, त्यहाँ चुपचाप पीडाको लागि कुनै पुरस्कार छैन र, तपाईंलाई पहिले नै थाहा छ, एक्लै जाँदा थोरै आनन्द।
मैले मेरो आमाबुवासँग कहिल्यै कुरा गर्न सकेको छैन। म किशोरावस्थामा हुँदा मेरा आमाबुवा साठी वर्षमा हुनुहुन्छ। म दुबैलाई माया गर्छु तर उनीहरुको व्यक्तित्व होइन । मैले मेरो जीवनको गम्भीर घटनाको बारेमा कुरा गर्दा उनीहरूले मलाई गम्भीरतापूर्वक लिँदैनन् भन्ने मलाई लाग्छ। यदि मेरो बुवाले मलाई विश्वास गर्नुहुन्न भने, मेरी आमा मेरो बुबासँगै जानुहुन्छ र मलाई पनि विश्वास नगर्ने जस्तो व्यवहार गर्नुहुन्छ। म एक प्यान्सेक्सुअल हुँ, तर म आफ्नै आमाबाबुलाई विश्वास गर्न सक्दिन।
 मैले डिप्रेसनसँग लडेँ र जितेको छु; तर, तनाव र चिन्ताले मलाई मारिरहेको छ। मलाई लाग्छ कि मेरा साथीहरूले मेरो कुरा सुन्दैनन्। मलाई थाहा छ तिनीहरूका आफ्नै समस्याहरू छन्, जसलाई म मद्दत गर्न सक्दो गर्छु। तर तिनीहरूले सधैं मेरो साथ मलाई मद्दत गर्ने प्रयास गर्दैनन्, जब मलाई वास्तवमै उनीहरूको आवश्यकता हुन्छ। मेरो बाल्यकाल मबाट खोसिएजस्तो लाग्छ । मलाई विश्वास गर्ने कोही छैन जस्तो लाग्छ।