हामीले सामना गर्ने सबैभन्दा कठिन चुनौतीहरू मध्ये एउटा सुनुवाइ नहुनु हो! अरूले, विशेष गरी आमाबाबुले नसुन्दा यो अविश्वसनीय रूपमा निराशाजनक र पीडादायी हुन्छ। तपाईंका आमाबाबुले तपाईंलाई पक्कै माया गर्नुहुन्छ र तपाईंलाई बुझ्न चाहनुहुन्छ भने, तिनीहरूलाई तपाईंको भावना र अनुभवहरू पूर्ण रूपमा बुझ्न गाह्रो हुन सक्छ। तिनीहरू धेरै पुरानो छन् र सम्भवतः तपाईंले सामना गर्नुहुने केही संघर्षहरूको सामना गर्नुभएन। म तिनीहरूलाई सुनुवाइ नभएको बारेमा आफ्ना भावनाहरू सञ्चार गर्न सुझाव दिन्छु। एक गैर-भावनात्मक क्षणमा उनीहरूसँग कुरा गर्नुहोस् जब छलफल पहिले नै तातो छैन। अर्को शब्दमा, तपाईंले कस्तो महसुस गरिरहनुभएको छ भन्ने बारेमा उनीहरूसँग खुला छलफल गर्न तर्क नआएसम्म पर्खनुहोस्। तिनीहरूलाई कुरा गर्नको लागि कुन समय राम्रो छ भनेर सोधेर तिनीहरूलाई तयार गर्नुहोस्। तिनीहरूलाई थाहा दिनुहोस् कि तपाइँसँग तपाइँको छातीबाट बाहिर निस्कन केहि महत्त्वपूर्ण छ। कोसिस गर्नुहोस् र अतिरंजित वा चरम भाषा प्रयोग गर्नबाट जोगिनुहोस् जस्तै "तपाईं कहिल्यै सुन्नुहुन्न," "तपाईं सधैं भन्नुहुन्छ ..." र दोष लगाउनबाट टाढा रहनुहोस्। "तपाई" बाट तपाइँको कथन सुरु गर्नुको सट्टा "म" को प्रयोग गरेर उनीहरुको व्यवहारले तपाइँलाई कसरी प्रभाव पार्छ भनेर थाहा दिई प्रयास गर्नुहोस्। अन्तमा, तिनीहरूलाई थाहा दिनुहोस् कि तिनीहरू तपाईंको लागि महत्त्वपूर्ण छन् र तिनीहरूको विश्वास र समर्थनले तपाईंको लागि धेरै अर्थ राख्छ। सायद तपाईंले के चाहनुहुन्छ र परिवर्तन हेर्न चाहनुहुन्छ भनी उनीहरूलाई सुझाव दिनुले उनीहरूलाई अझ राम्ररी बुझ्न मद्दत गर्नेछ। म तपाईंलाई सम्भव भएमा चिकित्सक, शिक्षक वा स्कूल सल्लाहकारबाट मार्गदर्शन खोज्न पनि सुझाव दिन्छु। धेरै जसो विद्यालयहरूमा परामर्शका स्रोतहरू छन् जसमा मद्दत खोज्ने विद्यार्थीहरूसँग कुरा गर्न एक प्रशिक्षित पेशेवर उपलब्ध छ। तपाईलाई शुभकामना।
मैले मेरो आमाबुवासँग कहिल्यै कुरा गर्न सकेको छैन। म किशोरावस्थामा हुँदा मेरा आमाबुवा साठी वर्षमा हुनुहुन्छ। म दुबैलाई माया गर्छु तर उनीहरुको व्यक्तित्व होइन । मैले मेरो जीवनको गम्भीर घटनाको बारेमा कुरा गर्दा उनीहरूले मलाई गम्भीरतापूर्वक लिँदैनन् भन्ने मलाई लाग्छ। यदि मेरो बुवाले मलाई विश्वास गर्नुहुन्न भने, मेरी आमा मेरो बुबासँगै जानुहुन्छ र मलाई पनि विश्वास नगर्ने जस्तो व्यवहार गर्नुहुन्छ। म एक प्यान्सेक्सुअल हुँ, तर म आफ्नै आमाबाबुलाई विश्वास गर्न सक्दिन।
 मैले डिप्रेसनसँग लडेँ र जितेको छु; तर, तनाव र चिन्ताले मलाई मारिरहेको छ। मलाई लाग्छ कि मेरा साथीहरूले मेरो कुरा सुन्दैनन्। मलाई थाहा छ तिनीहरूका आफ्नै समस्याहरू छन्, जसलाई म मद्दत गर्न सक्दो गर्छु। तर तिनीहरूले सधैं मेरो साथ मलाई मद्दत गर्ने प्रयास गर्दैनन्, जब मलाई वास्तवमै उनीहरूको आवश्यकता हुन्छ। मेरो बाल्यकाल मबाट खोसिएजस्तो लाग्छ । मलाई विश्वास गर्ने कोही छैन जस्तो लाग्छ।