तपाईं आफ्नो मंगेतरको लागि सकारात्मक समर्थन भएको जस्तो देखिन्छ। यो अवस्था तपाईं दुवैका लागि ठूलो चुनौती हो भन्ने कुरामा कुनै शंका छैन। यद्यपि यो महसुस हुन सक्छ कि तपाईं उनको स्वास्थ्य र खुशीको लागि जिम्मेवार हुनुहुन्छ, यो महत्त्वपूर्ण छ कि तपाईंले बुझ्नुहुन्छ कि तपाईं आफैले, उनको मानसिक स्वास्थ्य समस्याहरू समाधान गर्न सक्षम हुनुहुन्न। तपाईंले व्याख्या गर्नुभएको कुराको आधारमा, उनले चिकित्सा र/वा मनोचिकित्सक मूल्याङ्कन गर्न आवश्यक छ जस्तो लाग्छ। उसले औषधि लिने निर्णय गर्छ कि गर्दैन त्यो उनको (र तपाईंको) निर्णय हो, तर उपचार विकल्पहरूको बारेमा खुला दिमाग राख्नु महत्त्वपूर्ण छ। म सुझाव दिन्छु कि उसले आफ्नो चिन्ता र डिप्रेसनलाई अझ राम्रोसँग बुझ्न र सामना गर्नको लागि, विशेष गरी उसको आत्महत्या गर्ने विचारहरू दिएर उनी आफैं एक चिकित्सकलाई भेट्नुहोस्। तपाईंले कस्तो महसुस गरिरहनुभएको छ भन्ने कुरालाई सम्बोधन गर्न र उनको र तपाईंको सम्बन्धलाई कसरी समर्थन गर्ने भन्ने राम्रोसँग सिक्नका लागि तपाईंले थेरापी, व्यक्तिगत वा दम्पतीको उपचारबाट पनि फाइदा लिनुहुनेछ। म तपाईंहरू दुबैको लागि धेरै राम्रो कामना गर्दछु र आशा गर्दछु कि चीजहरू चाँडो भन्दा चाँडो सुधार हुनेछन्।
मेरो मंगेतर गम्भीर चिन्ता र डिप्रेसनबाट ग्रस्त छ। उनले आफ्नो जीवनको अधिकांश समय यो पाएकी छिन्। सार्वजनिक स्थानहरूमा उनको चिन्ता सबैभन्दा खराब छ। यो बिन्दुहरूमा पुग्छ जहाँ उनी सास फेर्न वा सार्न सक्दैनन्। कहिलेकाहीँ, उनी शौचालयमा पनि जाँदैनन्, त्यसैले उनको पेट दुख्ने वा आफैले पिसाब नगरेसम्म उनी आफ्नो पिसाबमा राख्छिन्। उनी मलमा कुनामा घुम्छिन् र आतंकित आक्रमणहरू छन्। उनले सार्वजनिक रूपमा खाने र पिउने छैनन्। यदि उसलाई आतंक आक्रमण वा रोइरहेको छैन भने, उनी मसँग टाँसिरहेकी छिन् र सबै र सबैलाई बेवास्ता गरिरहेकी छिन्। उनको अवसाद कतैबाट बाहिर निस्कन्छ र उनलाई धेरै आत्मघाती र आत्म-हानिकारक बनाउँछ। उनी चिन्ताबाट साँच्चै बिरामी भइन् र डराएकी छिन् कि म उनलाई खान, पिउन, ओछ्यान छोड्न वा बाहिर जान पनि दिन सक्दिन। उनी सधैं मलाई बताउँछिन् कि उनी कसरी यति धेरै झगडा र डरको वरिपरि हुर्केकी छिन् कि यसले उनलाई ठूलो आवाज, चिच्याउने, झगडा, र सार्वजनिक रूपमा अपरिचितहरूसँग कुरा गर्न पनि डराउँछ। म उनको लागि क्यासियरसँग कुरा गर्न उनीसँगै नभएसम्म उनले पसलमा जान अस्वीकार गर्नेछिन्। उनी यति डराएकी छिन् कि म उनलाई गाडी चलाउन पनि सक्दिन। उनी आफ्नो लाइसेन्स लिन चाहँदैनन् किनभने उनी ड्राइभ गर्न कोशिस गर्न डराउँछन्।
   केही मानिसहरूले औषधि सिफारिस गरेका छन्, तर मलाई विश्वास छ कि यसले उनको रोगलाई ढाकछोप गर्ने र समाधान गर्दैन। म मेरो मंगेतरलाई ड्रग्सले पम्प गर्न चाहन्न। मलाई विश्वास छ कि एक मनोचिकित्सक सेवा कुकुर उनको लागि सबै भन्दा राम्रो शर्त हुनेछ। जब हामीले मेरो कुकुरलाई पहिलो पटक भेट्यौं, यसले उसलाई धेरै शान्त गर्दथ्यो। उनले कुकुरलाई हामी बाहिर जाँदा हरेक पटक बाहिर लगे, र उनी धेरै शान्त र खुसी देखिन्थिन्। उनले बिस्तारै खाना खान्थिन्, र कुकुरले उनलाई धेरै राम्रो महसुस गराएको जस्तो देखिन्थ्यो। म चिन्तित छु र औषधि बिना उसलाई मद्दत गर्न चाहन्छु।