नमस्ते, म अमेलिया हुँ! तपाईंलाई थाहा छ, तपाईंले आफ्नो लागि आमाको सान्त्वनाको आकृतिको कल्पना गर्नुभएको जस्तो लाग्छ। कहिलेकाहीँ, जब मेरो अफिसमा एक व्यक्ति धेरै आत्म-आलोचनात्मक हुन्छ, म उसलाई/उनीसँग बोल्न चाहन्छु कि उसले/उनी आफ्नो प्रियजनसँग बोल्दै हुनुहुन्छ। के यो दुःखको कुरा होइन कि हामी अरूसँग आफूले भन्दा धेरै मायालु कुरा गर्छौं? यदि तपाईंले हेरचाहकर्ताबाट समानुभूति, पालनपोषण वा सान्त्वना प्राप्त गर्नुभएको छैन भने, भित्रबाट समानुभूति, पालनपोषण वा सान्त्वनालाई आन्तरिक बनाउन गाह्रो छ। एउटा भनाइ छ "हामीलाई सम्बन्धमा चोट लागेको छ र हामी सम्बन्धमा निको पार्न सक्छौं।" स्वस्थ सम्बन्धको सन्दर्भमा उपचार र बृद्धि उत्तम रूपमा प्रदान गरिन्छ। अर्को चरणमा जाने र दयालु थेरापिस्ट वा मायालु सल्लाहकार खोज्ने बारे के हो जसले वास्तवमा तपाईंलाई चाहिने सान्त्वना प्रदान गर्न सक्छ। तपाई हेर्न, सुन्न, ध्यान दिन र मूल्यवान हुन योग्य हुनुहुन्छ। म तपाईलाई मेरो धेरै राम्रो कामना गर्दछु!
म एक किशोर हुँ, र मैले तनावपूर्ण परिस्थितिहरू वा म चिन्तित वा निराश छु भने मलाई मद्दत गर्नको लागि एक प्रकारको काल्पनिक साथी सिर्जना गरेको छु। उनी "मलाई सल्लाह दिन्छिन्" र मलाई सान्त्वना दिन्छिन् र मलाई यो ठीक हुनेछ भनी भन्छिन्। मैले उसलाई एउटा नाम (सोलेस) दिएको छु र उसको लागि एक व्यक्तित्व सिर्जना गरेको छु जुन एक सान्त्वनादायी आमा जस्तै छ। मलाई थाहा छ यो केवल मेरो आफ्नै सल्लाह र मेरो आफ्नै विचार हो, तर यो मात्र हो कि म मेरो आफ्नै आवाज मार्फत तिनीहरूको बारेमा सोच्दै छु। म यो गर्छु किनभने मलाई थाहा छ कि म वास्तवमा मेरो आफ्नै सल्लाह कहिल्यै सुन्न सक्दिन, र मैले सोचें कि यो काल्पनिक साथी मार्फत मेरो विचार प्रक्रिया भित्र र बाहिर जान्ने अरू कसैको माध्यमबाट हो भने यो राम्रो हुनेछ। के यो सामान्य हो? यदि मैले उनी आफ्नै व्यक्ति हुन् भन्ने मानसिकतालाई निरन्तरता दिएमा समयसँगै छुट्टै व्यक्तित्वमा विकास हुन सक्छ?