नमस्ते। आज हाम्रो समाजमा किशोरावस्थाले डिप्रेसन सजिलै निम्त्याउन सक्छ। हामी संसारलाई हेर्छौं जहाँ हामी बाँचिरहेका छौं, र हामीसँग योगदान गर्न सक्षम भएको बारे शंकाहरू छन्, वा हाम्रो वरपरका मानिसहरूसँग मूल्य र मूल्य छ, र हामी आत्म-मूल्यका ती सन्देशहरूलाई आन्तरिक बनाउन थाल्छौं। यदि त्यो एक्लै पर्याप्त थिएन भने, तपाईं जीवनमा कहाँ जान चाहनुहुन्छ, र तपाईं संसारमा को हुनु पर्छ भनेर पत्ता लगाउन प्रयास गर्दै हुनुहुन्छ। किशोरकिशोरीहरूले आफूलाई कसरी प्रस्तुत गर्ने भनेर आफ्ना साथीहरूद्वारा न्याय गर्ने दबाबको सामना गर्छन्; हालको फेसनहरू पछ्याउँदै; ट्रेंडी चीजहरू भएको; र "भीडमा" संग ह्याङ्ग आउट गर्दै। यहाँ एउटा "गोप्य" छ जसले ती धेरै जसो समस्याहरूमा मद्दत गर्न सक्छ: मैले भर्खरै वर्णन गरेको ती समस्याहरू मध्ये धेरैले वास्तविक संसारमा अहिले जस्तो देखिन्छ जस्तो लाग्दैन। यदि तपाइँ डिप्रेसन महसुस गर्दै हुनुहुन्छ किनभने तपाइँलाई ती चीजहरू मध्ये केहीको कमी छ जुन अरूले महत्त्वपूर्ण ठान्छन् (जस्तै तपाइँका साथीहरू), म तपाइँलाई विश्वास गर्न सक्छु कि दयालु व्यक्ति हुनुहुन्थ्यो; दयालु; अर्को व्यक्तिको पीडा बुझ्न; र तपाईंले संसारमा सबैभन्दा राम्रो व्यक्ति बन्नको लागि गरेको प्रयास, तपाईंले आफ्नो किशोरावस्थामा अनुभव गर्नुभएका सबै कुराहरू भन्दा धेरै हुनेछ। जब हामी जवान हुन्छौं, हामी हाम्रा साथीहरू के छ, तिनीहरूले के भन्छन्, तिनीहरूको तरिकाको आधारमा हामी सबै कुराको न्याय गर्छौं। पोशाक, को लोकप्रिय छ, को लोकप्रिय छैन, र यो धेरै को लागी, ती सबै बाह्य हो। त्यसोभए प्रश्न बन्छ, के तपाइँ भित्री (आन्तरिक सामान) मा भावनाहरू ठीक गर्न कोशिस गर्दै हुनुहुन्छ, बाहिरका सबै सामानहरू (आन्तरिक) को जालमा राखेर? अर्थात्, के तपाईलाई लाग्छ कि यदि तपाईसँग तपाईका साथीहरूसँग भएको छ भने, तपाई खुसी र कम निराश हुनुहुनेछ? डिप्रेसन सामान्यतया धेरै ठूलो कुराको लक्षण हो, यो सामान्यतया आफैंमा समस्या होइन (जसरी उच्च तापक्रम अनुभव गर्ने व्यक्तिलाई चिसो लाग्न सक्छ)। त्यसैले लक्षण ठीक गर्न सम्भावित कारणहरू हेर्न आवश्यक छ। आफ्नो पोस्टमा, तपाईंले आफ्नो बुबासँग बस्ने उल्लेख गर्नुभयो। के तपाइँका आमाबाबुको सम्बन्ध विच्छेद वा अलग भएको छ, वा तपाइँको आमा बित्यो? यी मध्ये कुनै पनि परिस्थितिले अवसाद निम्त्याउन सक्छ। तपाईंले कहिले निराश महसुस गर्न थाल्नुभयो भनी पत्ता लगाउँदा, ट्रिगरलाई पिन गर्न सक्षम हुन सक्छ जुन कारणले गर्दा तपाईंले अन्तिम पटक साँच्चै खुशी महसुस गर्नुभयो भनेर हेर्न आवश्यक छ। यो पनि ध्यानमा राख्नु महत्त्वपूर्ण छ, कि किशोरावस्थामा, तपाइँका भावनाहरू प्रायः धेरै अनियमित रूपमा अनुभव भइरहेका हुन्छन्, र कहिलेकाहीँ बिना कारण। यो तपाईंको भावनात्मक विकासको भाग हो, तर तपाईं बूढो हुँदै जाँदा ती भावनाहरूलाई कसरी राम्रोसँग व्यवस्थापन गर्ने भनेर सिक्न सक्नुहुन्छ र तपाईंलाई राम्रो महसुस गर्न मद्दत गर्ने कामहरू गर्ने अभ्यास गर्न सक्नुहुन्छ (आफूलाई हानि नगरी)। के तपाईंले आफ्नो भावनाको बारेमा आफ्नो बुबासँग कुरा गर्ने प्रयास गर्नुभएको छ, वा यदि तपाइँ त्यसो गर्दा सुरक्षित महसुस गर्नुहुन्छ भने अर्को आफन्त हुन सक्छ? के तपाइँको एक साथी छ जो तपाइँको सबैभन्दा मिल्ने साथी हो ... कोही जो तपाइँको लागि त्यहाँ कुनै फरक पर्दैन? यदि होइन भने, तपाईंले प्रयोग गर्न सक्नुहुने सेवा छ जुन किशोर-किशोरीहरूलाई किशोर साथी सल्लाहकारहरूसँग कुरा गर्नको लागि राष्ट्रिय नम्बर हो। तिनीहरू तपाईं जस्तै किशोरहरू हुन्, तर तिनीहरूसँग केही अन्तरदृष्टिहरू छन् जुन उपयोगी हुन सक्छ। यसलाई किशोर रेखा (https://teenlineonline.org/) भनिन्छ। म मेरो किशोरावस्थामा हुँदा यसले मलाई मद्दत गर्‍यो, र धेरै अन्य किशोरहरूलाई पनि मद्दत गरेको छ। तपाईंले आफ्नो क्षेत्रका अन्य स्थानीय सेवाहरूमा केही रेफरलहरू प्राप्त गर्न ठाउँ पाउन सक्नुहुन्छ। यदि तपाईं वाशिंगटन राज्यमा हुनुहुन्छ र मसँग सिधै जडान गर्न चाहनुहुन्छ भने, तपाईंले मेरो प्रोफाइल पृष्ठ मार्फत मलाई लिङ्क कल गर्नुहोस्। वा सायद तपाईको स्थानीय क्षेत्रमा सल्लाहकार खोज्नु उपयोगी हुन सक्छ। धेरैजसो सहर र सहरहरूमा कम लागतको परामर्शको केही रूप हुन्छ। तपाईंले सहयोगको लागि आफ्नो विद्यालयमा पनि जाँच गर्न सक्नुहुन्छ। आफूलाई कस्तो महसुस गरिरहनुभएको छ भन्ने कुरा सधैं थाहा नहुनेमा नडराउनुहोस्। वयस्कहरूसँग सधैं यसमा ह्यान्डल हुँदैन। किशोरावस्थामा धेरै तनाव, डर र अनिश्चितता हुन्छ। तर तपाईं एक्लै हुनुहुन्न, र यदि तपाईं यसको लागि पुग्नुहुन्छ भने त्यहाँ मद्दत छ। म तपाईंलाई धेरै राम्रो, र उज्ज्वल भविष्यको कामना गर्दछु।
म मेरो अन्तिम किशोरावस्थामा छु र मेरो बुबासँग बस्छु। म बाहिर जाने समय मेरो कलेजको कक्षाको लागि मात्र हो। कहिलेकाहीँ म मेरा साथीहरूलाई देख्दा म उनीहरूसँग कुरा गर्न चाहन्छु, तर कहिलेकाहीँ म उनीहरूसँग दिन वा हप्तासम्म पनि कुरा गर्न चाहन्न। कहिलेकाहीँ मलाई लाग्छ कि म जान्न लायक छैन वा म कहिले पनि सही गर्न जाँदैछु।
   के तिनीहरू सही छन्, के म निराश छु?