म जति बूढो हुँदै जान्छु, त्यति नै म विश्वास गर्छु कि हाम्रो वास्तविक कार्य आफैंलाई 'फेला पार्नु' होइन। हामी पहिले नै 100% "त्यहाँ" छौं। हामीले के गर्नु पर्छ त्यो समयको बारेमा बढी ध्यान दिनु हो जब हामी सबैभन्दा जीवित, सबैभन्दा खुशी, सबैभन्दा रचनात्मक, र जीवनसँग पूर्ण रूपमा संलग्न भएको महसुस गर्छौं। यो ती क्षणहरूमा हो कि हामी आफैंलाई भेट्टाउँछौं। उदाहरणका लागि, मैले मन परेका मानिसहरू वा चीजहरूलाई माया गर्न मद्दत गर्न सकिन, जसले मलाई तिनीहरूबाट बाहिर बोल्ने प्रयास गरे पनि। मैले के गर्नु पर्ने थियो जब मेरो हृदय खुल्यो र मैले सबैभन्दा जीवित महसुस गरें - म डराएको वा लत भएको कारणले होइन, तर ती क्षणहरूमा, म मेरो उच्चतम आत्मसँग सम्पर्कमा थिएँ। अर्कोतर्फ, मैले मानिसहरू र गतिविधिहरूलाई चिन्न आवश्यक थियो जसले लगातार ममा सबैभन्दा खराब ल्यायो-- जसले मलाई नियन्त्रित, संकुचित, बेइमान, रिसाउने, वा डराएको महसुस गराउँदछ-- र तिनीहरूको बारेमा इमानदार हुनुहोस्। "के छ पहिले नै" को माइंडफुलनेस आफैलाई खोज्ने कुञ्जी हो। आफूलाई सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण व्यक्ति र गतिविधिहरूसँग पङ्क्तिबद्ध गर्नुहोस्। पुरानो बानीहरू, खराब कामहरू, वा असल-उत्साही मानिसहरूले तपाईंलाई परिभाषित गर्न नदिनुहोस्। सकारात्मक कार्यको पछि बढि आत्म-जागरूकताको साथ, तपाईले सक्दो राम्रोसँग अगाडि बढ्ने बाटोमा ठेस खानुहोस्।
मलाई के भन्ने थाहा छैन। मैले वास्तवमा म को हुँ भनेर कहिल्यै थाहा पाइन।