नमस्ते फन्टाना, तपाईको प्रश्नको जवाफ दिनको लागि आवश्यक सबै विवरणहरू प्रदान गर्नुभएकोमा धन्यवाद। यो मलाई धेरै स्पष्ट देखिन्छ कि "होइन" उपयुक्त प्रतिक्रिया हुनेछ। मलाई तपाईंको स्वस्थ सीमाहरू मन पर्छ, र म तपाईंलाई उसलाई प्रतिक्रिया दिने सम्भावित तरिकाहरू अन्वेषण गर्न मद्दत गर्नेछु। पहिलो, उनले अझै सोध्नुभएको छैन, र तपाईलाई थाहा छैन कि उसले गर्नेछ। अहिले, तपाईं सुखद रूपमा उनको संकेतहरू बेवास्ता गर्न सक्नुहुन्छ। तिनीहरूले तपाईंलाई चोट पुर्याउँदैनन् र यदि तपाईंले तिनीहरूलाई बेवास्ता गर्नुभयो भने, तिनीहरू टाढा जाने सम्भावना बढी हुन्छ। तपाईंले यो निर्णय गर्ने आमाबाबुको रूपमा तपाईंसँग अधिकार छ भनी आफैलाई आश्वस्त पारेर उसले सोध्ने सम्भावनाको बारेमा आफ्नो चिन्तालाई सम्बोधन गर्न र कम गर्न सक्नुहुन्छ, र यदि उनी अपमानित छिन् भने, यसको मतलब यो होइन कि तपाईं खराब हुनुहुन्छ; यसको मतलब उनीसँग अवास्तविक अपेक्षाहरू छन्। त्यसोभए, पहिलो लक्ष्य भनेको चिन्ताको रूपमा तपाइँको दिमागबाट हटाउनु हो। तपाईंले त्यो क्षणको सामना गर्नुपर्दैन। तर, म बुझ्छु कि तपाईं तयार हुन चाहनुहुन्छ। उनको छोराको रूपमा, सायद तपाईंको श्रीमान् यो प्रश्नको जवाफ दिन सबैभन्दा राम्रो हुनुहुन्छ, यो कहिले आउन सक्छ। के उहाँ यो गर्न इच्छुक हुनुहुन्छ? तर यदि तपाई सहज हुनुहुन्छ, र यदि तपाईले सोध्नुहुन्छ भने, तपाई निर्धक्क भई उसलाई यो किन हुने छैन भन्ने बारे सरल, इमानदार प्रतिक्रिया दिन सक्नुहुन्छ। र म "तर पछि हुन सक्छ" भन्नको सट्टा दृढ रूपमा बन्द ढोका प्रस्तुत गर्न सुझाव दिन्छु। माफी माग्न वा गुनगुनाउन आवश्यक पर्दैन ..."हामीलाई तपाइँ जुनियर वरिपरि हुन चाहानुहुन्छ भन्ने मनपर्छ, र हामी तपाइँलाई उसको/उनको जीवनमा निश्चित रूपमा चाहन्छौं। (यहाँ "तर" छोड्ने प्रयास गर्नुहोस्)। तपाइँ यसमा हुनुहुन्न। एक स्वस्थ ठाउँ, र हामी तपाईलाई उसको/उनीलाई आफ्नै हेरचाह गर्नमा सहज छैनौं।" यदि उसले मुद्दालाई धक्का दिन्छ भने, यो उनको अस्वीकार वा अनुपयुक्त सीमाहरूको प्रमाण हो। म उसलाई बताउन चाहन्छु कि यो वार्ता योग्य छैन, तपाईले बुझ्नुहुन्छ कि यदि उनी निराश छिन्, तर तपाई यस मुद्दामा छलफल गर्न खुला हुनुहुन्न। साँच्चै, त्यहाँ छलफल गर्न केहि छैन। उसको भावनाहरूको लागि जिम्मेवारी नलिन सिक्नु भनेको तपाईको जीवनमा बिरामी व्यक्ति हुनुको अंश हो। म तिम्राे राम्राेकाे कामना गर्दछु।
मेरी सासु मानसिक रोगी हुनुहुन्छ । उहाँ आफ्नो जीवनको अधिकांश समयको लागि हुनुहुन्छ। उनी आफैंलाई काट्छिन्। उनी करिब ४० वर्षदेखि मनोचिकित्सा अस्पतालमा र बाहिर छिन्। उनको टाउकोमा आवाजहरू छन् जसले उनलाई आफूलाई काट्न भन्यो। उनीसँग धेरै शॉक थेरापी उपचारहरू छन्, र उनी एक हात्ती तल लिन पर्याप्त औषधिमा छिन्। मेरा श्रीमान् केटा हुँदा उनको दुई छोराछोरीका लागि आमाबाबुको अधिकार उहाँबाट खोसियो—उनी अब ३० वर्षको उमेरमा छन्। उनीसँग आफैंको हिरासत पनि छैन। उनले अहिलेसम्म सोध्नुभएको छैन, तर उनले मेरो बच्चालाई बेबीसिट गर्न चाहन्छन् भनेर जिद्दी गरिरहेकी छिन्। म कसरी समस्या सिर्जना नगरी नभनेर जाने?