यस्तो महत्त्वपूर्ण समस्याको लागि आफ्नो परिवारबाट सहयोग नपाउनु आफैमा समस्या हो। तपाईंका साथीहरू के हो, के तिनीहरूमध्ये कसैले तपाईंलाई यो समस्या भएको कुरा ल्याउनुभयो भने तपाईंसँग दयालु व्यवहार गर्नुहुन्छ? के तपाईंका साथीहरू मध्ये कोही इच्छुक हुनुहुन्छ? यो तथ्यलाई समायोजन गर्नुहोस् कि तपाईलाई अहिले ड्राइभिङ र यात्री भएर आतंक आक्रमणहरू भएको छ? सायद तपाईं आफ्नो जीवनको वर्तमान चरणमा हुँदा स्वीकार गरिएको महसुस गर्दै, आतंक आक्रमणहरू कम गर्न मद्दत गर्नेछ। यदि कुनै सहयोग तपाईलाई आउँदैन भने , त्यसपछि अर्को चरण तपाईंको जीवनमा सम्बन्धहरूको मूल्याङ्कन गर्नु र अरूको स्तर र अपेक्षाहरू विकास गर्नु हो, विशेष गरी उनीहरूले यस समयमा तपाईंको ठूलो आवश्यकतालाई ध्यानमा राखेका छन्। यो सम्भव छ कि तपाईंले धेरै मानिसहरूको भावनात्मक बोझ वहन गरिरहनुभएको छ। आफ्नो जीवन आफैं भन्दा।यदि कसैले यो अवस्थाको बारेमा चासो राखेको देखाउन चाहँदैन भने, सबैलाई खुशी पार्ने प्रयास गर्नबाट आफूलाई छुटकारा दिनुहोस् र सबैको इच्छालाई सन्तुष्ट गर्नुहोस् कि तपाईं राम्रो होस्, जबकि तिनीहरूले उनीहरूको समर्थनको लागि तपाईंको आवश्यकतालाई बेवास्ता गर्छन्। तपाईं जे गर्न सक्नुहुन्छ त्यसमा यथार्थवादी हुनुहोस्। तपाईंको भावनात्मक आवश्यकतामा अन्धो हुन चाहने मानिसहरूलाई फिर्ता दिन। यसरी सोच्दा सुरुमा सबैलाई गुमाउने डरबाट तपाईंको चिन्ताको स्तर बढाउनेछ। अन्ततः, तपाईं आफैं भित्र स्थिर हुनुहुनेछ र थाहा पाउनुहुनेछ कि तपाईंले सोध्नु भएको सबै कठिन समयको लागि केही समर्थन हो। आशा छ, अरूले तपाईलाई अझ बढी उत्तरदायी हुनेछन्। यदि तिनीहरूले अझै पनि थाहा पाउँदैनन् कि तपाई आफूले चाहेको कुराको लागि व्यावहारिक हुनुहुन्छ।
म अहिले मेरो जीवनको अधिकांश समयको लागि यो निरन्तर समस्या भएको छु। म एक युवा वयस्क हुँ, र अहिले, ड्राइभिङ र एक यात्री भएर पनि मलाई भयानक आतंक आक्रमण र चिन्ता दिन्छ। म सुरक्षा बेल्ट लगाएर पछाडि वा अगाडिको सिटमा सवारी गर्न सक्दिन। मैले सिट अलिकति पछाडि झुकाउनु पर्छ किनभने मेरो पछाडिको दबाबले मलाई डराउँछ। प्यानिक अट्याक हुने डरले गर्दा म साथीहरू र परिवारसँग ठाउँहरूमा जाने धेरै अवसरहरू गुमाउँछु। मेरो परिवारले थोरै वा कुनै सहयोग प्रदान गर्दछ । तिनीहरू सोच्छन् कि यो नक्कली हो वा "मेरो टाउकोमा सबै।" यसले मलाई दोषी महसुस गराउँछ र कहिलेकाहीँ उदास हुन्छु जहाँ म अब कहिल्यै उठ्न चाहन्न। म आत्म-हानि गरिरहेको छैन, म केवल अर्थहीन महसुस गर्छु। यो निरन्तर डरले मेरो विचार र मेरो जीवनलाई कब्जा गरेको छ। म यस्तो खुसी मान्छे थिएँ। म मेरो जीवन फिर्ता चाहन्छु। म मेरा साथीहरू र परिवारसँग फेरि यात्रा गर्न चाहन्छु, तर मलाई थाहा छैन कसरी। मैले राम्रो हुने आशा लगभग छोडेको छु र म यो चिन्ताको साथ सधैंभरि बाँच्नेछु भन्ने तथ्यलाई स्वीकार गर्दैछु।