म तपाईको प्रश्न र तपाईको पहिलो वाक्यको बीचमा यस्तो तीव्र भिन्नता देख्छु। के तपाइँ यसलाई देख्नुहुन्छ? "म मेरो बुबाको मृत्युको लागि दोषी महसुस गर्छु", र "मैले मेरो सम्पूर्ण जीवन मेरो बुबाको हेरचाहमा बिताएँ।" वाह। अरू सबैले उसलाई उसको दुःखमा छोडिसकेपछि, तपाईं त्यहाँ झुन्ड्याउनु भयो। उहाँ धेरै भाग्यमानी हुनुहुन्छ कि तपाईं त्यहाँ पाउनुभयो। तपाईंले त्यसो गर्नु परेन। तिम्रो बुवाले तिमीलाई धेरै कुराको लागि दोषारोपण गरेको मेरो अनुमान छ। दुर्व्यवहार गर्ने मानिसहरूले त्यो धेरै गर्छन्; तिनीहरूले तपाईंलाई विश्वास गराउँदछ कि चीजहरू तपाईंको गल्ती हुन् जब तिनीहरू छैनन्। तपाईंले डराएको कुराको उल्टो गर्नुभयो। तपाईंले आफ्नो बुबाको मृत्युमा योगदान गर्नुभएन; तपाईको निस्वार्थ हेरचाहले उहाँलाई लामो जीवन दियो ... राम्रो स्वास्थ्य। अन्तमा, कसैको माया र हेरचाहले उसलाई बचाउन सकेन। तपाईलाई केहि बिन्दुमा पर्याप्त थियो भनेर निर्णय गर्नको लागि कसैले तपाईलाई दोष दिन सक्दैन। म कहिल्यै आशा गर्दिन कि कसैलाई बारम्बार दुख्ने ठाउँमा राख्ने। तर यो त तपाईंले गर्नुभयो। तपाईंले यो उहाँको लागि गर्नुभयो, र तपाईंले यो गर्नुभयो ताकि तपाईं दोषी महसुस गर्नुहुन्न। तर तपाई जे भए पनि दोषी महसुस गर्नुहुन्छ, हैन?...त्यसैले तपाईलाई त्यो स्थितिमा राख्नु मात्र यसको लायक थियो यदि तपाईले आफ्नो मायालु कार्यहरूलाई दोष पग्लन अनुमति दिनुभयो भने। के तपाई आफैलाई भन्न सक्नुहुन्छ "यो ठीक छ कि मैले आफ्नो ख्याल पनि गर्नुपर्थ्यो।"... "मैले मेरो बुबाको लागि धेरै त्यागें; मलाई दोषी महसुस गर्ने कुनै कुरा छैन।" आफ्नो बुबाको लागि आफूलाई अन्तिममा राख्नु मायालु कुरा थियो। गर्नु पर्ने। र... मेरो आशा छ कि तपाईंले यस संसारमा आफूलाई "पर्याप्त राम्रो" महसुस गर्न मद्दत गर्ने विभिन्न तरिकाहरू फेला पार्न सक्नुहुन्छ, र अरूको हेरचाह र आफ्नो हेरचाह बीचको सन्तुलन। :)
मैले मेरो पूरै जीवन मेरो बुबाको हेरचाहमा बिताएँ, तर उहाँको मौखिक दुर्व्यवहारको कारणले छोडें। उहाँको स्वास्थ्य समस्यामा म मात्रै थिएँ । मलाई लाग्छ यदि मैले नछोडेको भए उहाँ अझै जीवित हुनुहुनेछ। मलाई मेरो शोक र दोषी अन्तस्करणसँग व्यवहार गर्न मद्दत चाहिन्छ।