म एन्टी-डिप्रेसन्टहरू बारे तपाईंको दृष्टिकोण बताउनुभएकोमा तपाईंको साहसको प्रशंसा गर्छु। मुख्यधाराको सोचाइमा प्रश्न उठाउनु र तपाईंको आफ्नै विचारहरूसँग सम्पर्कमा रहनु, व्यक्तिमा शक्ति र स्पष्टताको संकेत हो। एक चिकित्सकको रूपमा, म सधैं मेरा बिरामीहरूलाई एन्टी-डिप्रेसन्टहरूबाट बच्न भन्छु। तिनीहरूको प्रभावकारिता व्यक्तिको मूड र भावनाहरूलाई दबाउन हो। यदि कसैलाई थाहा छैन कि उनीहरू कस्तो महसुस गरिरहेका छन्, तब उनीहरूलाई आफूलाई बुझ्न, उनीहरूको अनिश्चितता र हिचकिचाहटहरू, र समग्रमा, उनीहरूले अरूसँग कस्तो सम्बन्ध राख्छन् र अरूबाट के आशा गर्छन् भनेर बुझ्न गाह्रो हुन्छ। एन्टी-डिप्रेसन्टहरूले कसैलाई कस्तो महसुस गर्छ भनेर मुखौटा गर्छ। संकट, अस्थायी रूपमा एन्टी-डिप्रेसन्टहरू लिनु उपयोगी हुन सक्छ। यदि कोही काम गर्न नसकेका कारणले गर्दा दुखी भावनाहरूलाई दबाएर त्यस व्यक्तिलाई एक दिन बिताउन सकून्, त्यसले थोरै समयको लागि फाइदा लिन सक्छ। मूलतया, एन्टी-डिप्रेसन्टहरूको बारेमा आफ्नो विचारलाई सम्मान र पालना गर्नुहोस्। तपाईको विचार धेरैले साझा गरेका छन्। यो अल्पसंख्यक विचार हो, र धेरै मान्य। यदि तपाइँ एक थेरापिस्टको लागि किनमेल गर्न चाहनुहुन्छ भने, फोनमा व्यक्तिलाई सोध्नुहोस्, एन्टी-डिप्रेसन्टहरूको बारेमा उनीहरूको राय के हो। आदर्श रूपमा, तपाइँ अन्ततः एक चिकित्सक भेट्टाउनुहुनेछ जसले तपाइँसँग मिल्दोजुल्दो वा कम्तिमा पर्याप्त समान रूपमा सोच्दछ। तपाईंले समस्याग्रस्तको रूपमा परिभाषित गर्ने जुनसुकै कुरामा उनीहरूसँग काम गर्ने विश्वास गर्न सक्षम हुनुहुन्छ भन्ने भावना तपाईंसँग हुनेछ। मलाई आशा छ कि तपाईंसँग सजिलो र उत्पादक चिकित्सक खोज हुनेछ!
मेरो मनोविज्ञान लिने साथीले मलाई ठूलो डिप्रेसन विकार छ कि छैन भनेर जाँच गर्न मेरो डाक्टरलाई सल्लाह दिए। म त्यसो गर्दा परिणाम देखि डराउँछु। यदि म मेजर डिप्रेसिभ डिसअर्डरको निदान गर्छु भने, के त्यो मेरो रेकर्डमा जानेछैन? म प्रतिबन्धित हुन सक्ने अन्य चीजहरूको सूची सहित म कहिल्यै पनि सल्लाहकार बन्न सक्दिन। म कुनै पनि एन्टी-डिप्रेसन्टहरू लिन डराउँछु। यस वर्ष, मेरो डाक्टरले मलाई "डिस्लोकेटेड हिप" को लागी केहि दिए। मलाई एक गम्भीर प्रतिक्रिया थियो र तिनीहरूलाई लिएपछि क्षणहरू बित्यो। मलाई थाहा छ कि कसले एन्टी-डिप्रेसेन्टहरू लिएको छ भन्छन् कि यो चारैतिर नराम्रो विचार हो र तपाईं तिनीहरू बिना उपचार गर्न राम्रो हुनुहुन्छ। म चिन्तित छु कि उनीहरूले मलाई क्लिनिकमा लैजान सक्छन् र मलाई औषधि लिन बाध्य पार्न सक्छन् किनभने म आफैं निर्णय गर्न असमर्थ छु। म साँच्चै आत्महत्या गरिरहेको छैन, तर म वास्तवमा आफ्नो हेरचाह पनि गरिरहेको छैन। कसैले मलाई पनि भने कि तिनीहरू अझै पनि इलेक्ट्रोशक थेरापी प्रयोग गर्छन्। म यसमा उत्सुक छैन। म सोचिरहेको छु कि यदि म आफैंले आफैलाई मद्दत गर्न र चीजहरू बाहिर निकाल्दा राम्रो छु। यो मात्र हो कि म प्राथमिक विद्यालयमा हुँदादेखि नै भावनात्मक गडबडी भएको छु। मैले अहिले ग्रेजुएट गरेको छु र सकारात्मक रहन र खुसी हुन कोसिस गरेको छु, तर म अझै पनि राम्रो छैन भनेर अस्वीकार गर्न सक्दिन।