म सहमत छु; तपाईंलाई थप हेरचाह र समर्थन चाहिन्छ। कोही पनि एक्लो महसुस गर्न योग्य छैन, वा तिनीहरूले आफैलाई घृणा गर्छन्। हामी सबै अद्भुत, अपूर्ण, जटिल व्यक्तिहरू हौं र हामी सबैले एकअर्कालाई मद्दत गर्दा हामी सबै भन्दा राम्रो हुन्छौं। तपाईंले यो प्रश्न लेख्नु भएकोमा म खुसी छु, किनकि धेरै मानिसहरूलाई कहिलेकाहीँ यस्तो भावना हुन्छ। म भन्न सक्छु कि तपाईं स्मार्ट हुनुहुन्छ, किनकि तपाईंले महसुस गर्नुभएको छ कि तपाईंले लेख्नुभएका दुईवटा कुराहरू जोडिएका छन्...तपाईं "आफैं हुनुहुन्न" र त्यसपछि हजुरआमाको मृत्यु हुँदा तपाईंलाई कस्तो लाग्यो। जब हजुरआमाको मृत्यु भयो, तपाईलाई थप माया र समर्थन चाहिन्छ र योग्य थियो, तर तपाईको वरपरका मानिसहरूले तपाईलाई यो दिनुभएन जस्तो लाग्न सक्छ। मेरो विचार यो हो कि तिनीहरू चाहन्थे, तर उनीहरूलाई थाहा थिएन कि तपाईंलाई यसको कति आवश्यक छ, वा तपाईंलाई वास्तवमा के चाहिन्छ। तपाई जति बूढो हुनुभयो, तपाईलाई के चाहिन्छ भनेर मानिसहरूलाई थाहा दिने जिम्मा तपाईले जति धेरै लिनु पर्नेछ। हुनसक्छ यो परिपक्व हुनुको suckier भागहरु मध्ये एक हो, तर यो कसरी काम गर्दछ। तपाईंले माध्यमिक विद्यालय सुरु गर्दा, तपाईं परिवर्तन भएको जस्तो लाग्छ; तपाईं थप शान्त हुनुभयो, हैन? त्यो अनौठो लाग्यो, आफैं जस्तो अभिनय नगर्न। डरले तपाईंलाई मानिसहरूले तपाईंलाई मन पराउँदैनन् भन्ने सोचाइमा फसाएको जस्तो देखिन्छ। डर मूर्ख हुन सक्छ। त्यसोभए, डरले तपाईलाई आफैंलाई देखाउन सक्नुहुन्न, र जब हामी आफैलाई देखाउँदैनौं, मानिसहरूले हामी को हौं भनेर देख्न सक्दैनन्; तिनीहरूले हामीलाई राम्रोसँग चिन्दैनन् र त्यसपछि उनीहरूलाई हामीलाई के चाहिन्छ भनेर थाहा छैन र तिनीहरूले पनि हाम्रो हेरचाह गर्न सक्दैनन्। मन नपर्ने डरले तपाईंलाई माया गर्ने मानिसहरूबाट अलग्गै राख्छ। यसले हामी मध्ये धेरैलाई गर्छ। त्यसोभए, तपाई अहिले जहाँ हुनुहुन्छ त्यो डरले तपाईलाई के गर्यो, र यो पनि कि जब हजुरआमाको मृत्यु भयो तपाई पहिले नै एक्लो हुनुहुन्थ्यो त्यसैले मानिसहरूले तपाईको पीडा देख्न सकेनन् र तपाईलाई सहयोग चाहिन्छ भनेर थाहा पाउन सकेनन्। त्यहाँ एक सरल समाधान छ, तर तपाईं अनुहारमा डर देख्न र "मेरो पछाडि हट्नुहोस्!" भन्नको लागि पर्याप्त साहसी हुनुपर्दछ। "तिमीले मलाई झूट बोलेर मलाई मद्दत गर्दैनौ।" के तपाईं आफ्नो पुरानो, ठूलो स्वरमा फर्कन पर्याप्त साहसी हुन सक्नुहुन्छ? यदि तपाईंले आफ्नो नजिकका मानिसहरूसँग कुरा गर्नुभयो भने...तिमीलाई के लाग्छ र तपाईं कस्तो महसुस गर्नुहुन्छ भनी बताउनुहोस्, तब तिनीहरूले तपाईंलाई आफूले चाहेको र योग्यको हेरचाह दिन सक्षम हुनेछन्। तपाईंले यो प्रयास गर्दा म तपाईंलाई राम्रो चाहन्छु!
म माध्यमिक विद्यालय जान उत्सुक थिएँ। मलाई मानिसहरूले मेरो बारेमा के भन्न सक्छन् भन्ने डर थियो, त्यसैले जब स्कूल सुरु भयो, म आफैं जस्तो व्यवहार गरिरहेको थिएन। म शान्त थिएँ, जुन म प्रायः होइन। म कसैसँग बोल्दिन र मेरो कोही साथीहरू थिएनन्। त्यसपछि केही वर्षपछि हजुरआमाको मृत्यु भयो । म साँच्चै निराश भएँ र अलिकति स्कूल जान छोडें। म आफैलाई घृणा गर्छु र अझै पनि गर्छु। मलाई मद्दत चाहिन्छ। मलाई मेरो हेरचाह गर्ने कोही चाहिन्छ। मलाई कसैलाई चाहिन्छ कि उनीहरूले ख्याल राख्छन्।